Een Jolig Troepje, Marie Leopold

PDF: Een Jolig Troepje, Marie Leopold
Een Jolig Troepje
Marie Leopold
The Project Gutenberg EBook of Een Jolig Troepje, by Marie Leopold
This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
almost no restrictions whatsoever. You may copy it, give it away or
re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
with this eBook or online at www.gutenberg.net
Title: Een Jolig Troepje
Author: Marie Leopold
Release Date: April 17, 2004 [EBook #12070]
Language: Dutch
Character set encoding: ASCII
*** START OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK EEN JOLIG TROEPJE ***
Produced by Jeroen Hellingman en the Distributed Proofreaders Team
Een Jolig Troepje
Door
Marie Leopold
EERSTE HOOFDSTUK.
DE EERSTE VACANTIEDAG.
“‘t Is vacantie! ‘t blijft vacantie!
Hoera, vacantie boven!
En als je dat niet zingen wilt,
Dan moet je er aan gelooven!”
zong Nel in haar nachtjapon, terwijl ze met een natte spons in de
hand voor Dora’s bed stond.
“Hoera! vacantie boven!
En als je dat niet zingen wilt,
Dan moet je er aan gelooven!”Pats, de natte spons viel op Dora’s gezicht.
“Wat is dat, br…. Nel, wat scheelt je? Br….!” riep Door, die
op eens rechtop in haar bed zat met een druipnat gezicht. “Dat is
verraderlijk. Ik sliep zoo lekker. Kijk dat laken eens: kletsnat. Brr,
geef me gauw mijn handdoek.”
“Zul je dan zingen?”
“Ja, ja, alles wat je wilt, maar geef eerst mijn handdoek. Gauw,
‘t loopt met een straaltje achter in mijn nek.”
“Nu, zing dan,” dreigde Nel, de spons voor Door in de hoogte houdende.
“‘t Is vacantie, ‘t blijft vacantie,
Hoera, vacantie boven!”
viel Door in.
“En ieder, die ‘t niet zingen wil,
Die moet er aan gelooven!”
Hup, vloog ze ‘t bed uit, greep Nel de spons uit de handen, doopte die
een, twee, drie in de lampetkan. En voor Nel nog iets had kunnen doen,
daar droop haar geheele gezicht. Toen begon een wilde jacht om de
tafel, over bedden en stoelen, dat hooren en zien je verging. Midden
in die dolle jacht zat rechtop in haar bed kleine Leni in de handen
te klappen en mee te zingen.
Zacht ging de deur open, wat Nel en Door in ‘t vuur van haar spel niet
hoorden. Nel was onder de tafel gekropen en sloeg met den handdoek
naar Door, die met een natte spons klaar stond om op haar vijandin
in te stormen.
“‘t Is vacantie, ‘t is vacantie …”
“Maar kinderen, kinderen, dat belooft wat voor de vacantie,” lachte
moeder.
“O moeder, we hebben zoo’n pret,” juichte Leni met een hoogroode kleur.
“Maar kijk eens, een beekje is er uit de spons geloopen van de
lampetkan naar den stoel.”
“Ja, daar,” zei Door plechtig, “kreeg ik den vijand in handen.”
“Wat is dat?” riep moeder verschrikt, toen Leni haar met een sprongetje
op den rug zat.
“Ook een vijand, maar een droge, dat zijn natte,” zei Leen, terwijl
ze naar Nel en Door wees. “O, moesje, zing nu gauw, anders komt Door
met haar natte spons,” en toen begonnen allen weer te zingen:
“‘t Is vacantie, ‘t blijft vacantie,
Hoera, vacantie boven!
En als je dat niet zingen wilt,Dan moet je er aan gelooven!”
En voor ze ‘t uit hadden, kwam in zijn hanssopje kleine broer, die
zoo verbaasd was over dit vroolijke tooneeltje in den vroegen morgen,
dat hij stil bleef staan, maar toch telkens de laatste woorden van
iederen regel trachtte mee te zingen.
“Nu een, twee, drie voortgemaakt, kinderen. Zie eens, wat is ‘t al
laat. Kom, kleine broekeman, ga jij maar met mij mee, dan kunnen de
dames zich kalm aankleeden.”
“Jouw gezicht is in tijden niet zoo flink nat geweest, Nel,”
plaagde Door.
“En jij bent in tijden niet zoo vroeg uit je bed gesprongen,” plaagde
Nel terug.
“Ja, ‘t is zonde, dat ik er al uit ben,” en met een verlangenden blik
keek ze naar haar bed.
“Ik kroop er nog weer in, als ik jou was.”
“Nee, dank je, dan zijn jij en Leni al klaar, als ik mij nog aan
moet kleeden.” Maar toch verplaatste Door zich er een oogenblik in,
hoe lekker het zou wezen nog eens eventjes er in te kruipen. Zoo’n
vacantie was juist zoo heerlijk, vond ze, omdat je dan niet zoo
“onmogelijk” vroeg op behoefde te staan. Half acht vond ze nu eenmaal
“onmogelijk” vroeg. Ze vond alles trouwens gauw “onmogelijk”, vooral
als ze er geen lust in had.
“Zeg eens, Door, zou ik mijn nieuwe gele schoentjes aan mogen
doen?” vroeg Leni.
“Ik weet ‘t niet, schattepoes.”
“Trek jij je gele schoentjes maar aan, hoor,” zei Nel. “‘t Is vandaag
feest, omdat de vacantie begonnen is, en die schoentjes heb je gekregen
voor Zon- en Feestdagen.”
“Zou moesje ‘t goed vinden?” weifelde Leni.
“Natuurlijk vindt ma het goed,” pleitte Nel weer. “Zie je, den rechter
schoen doe je aan, omdat het de eerste vacantiedag is en dus een
feestdag, en den linker, ja den linker…”
“Ik weet het: den linker doe ik aan, omdat Bob en Hansje komen.”
“O ja, hoe leuk. Wacht, ik zal je even helpen ter eere van Bob
en Hansje.”
“En ik voor den eersten vacantiedag: Ga maar op den rand van je
ledikant zitten. Beenen stijf houden, hoor.”
“O, jullie gooit mij haast om,” zei Leni met een wanhopig gezicht.
“Dat is niets, hou je maar flink vast, je valt niet in ‘t water. Wacht,
nog een duwtje. Wat is dat?”
Daar lag Leni achterover in bed met de beenen in de lucht te
spartelen. Nel en Door lachten, dat de tranen haar over de wangen
liepen en met de kam begon Nel de maat te slaan:
“‘t Is vacantie, ‘t blijft vacantie,Twee gele schoentjes boven!
Wie dat niet met ons zingen wil,
Die moet er aan gelooven!”
En met de beenen in de lucht hoorde men Leni meezingen.
“Laten we ons nu gauw klaar maken. Lieve deugd, kijk eens op de klok.”
“Ja, maar mijn schoenen zitten nog niet goed,” klaagde Leen, die met
veel moeite uit het bed geklauterd was.
“Stamp maar op den grond, dan zul je er wel in schieten,” zei
Door. “Toe, Nel, jij bent al verder dan ik, help jij haar even met
‘t haar. Ik moet mij nog wasschen. Maar waar is mijn handdoek? Wie
heeft mijn handdoek toch gezien?”
“Pak den mijnen maar, die hangt op den stoel. Wat doe je?” vroeg Nel,
toen Door den handdoek recht voor zich uit hield en dien aandachtig
bekeek.
“Ik zoek overal je natte puntje,” zei ze plagend.
“Denk je, dat ik mij na dat waterbad van jou nog ben gaan
wasschen? Dank je wel, hoor. Ik heb mij lekkertjes met den handdoek
afgedroogd. Wees maar blij, je kunt hem nu heerlijk gebruiken. Hoe
jij zoo’n ding ook altijd zoo nat krijgt, is mij een raadsel. Je kunt
toch wel schoon worden zonder zoo te plassen? Bah! Dat koude water,
daar moet ik niets van hebben.”
“En ik vind dat koude water nu juist zoo “onmogelijk” lekker. Zoo
met je geheele gezicht in de kom,” zei Door, terwijl ze voorover ging
staan en haar gezicht nat gooide. “Lekker!”
“Je schreeuwde toch maar moord en brand, toen ik met de natte spons
voor je bed stond,” lachte Nel.
“Nu ja, die aanval was ook verraderlijk.”
“Maar Door! Pas toch op, het wordt hier nog een overstrooming. Je
sputtert de geheele waschtafel onder en zie den spiegel eens.”
“Dat zijn dauwdroppels,” lachte Door.
“Andere dauwdroppels zul jij ook wel nooit te zien krijgen,” plaagde
Nel terug.
“Ziezoo, schattepoes, zeg nu eens of ik je niet een mooie kuif heb
gemaakt: wacht, ik zal je even optillen voor den spiegel. Die Door
ook met haar geplas, he? Je kunt bijna niet in den spiegel zien,
zoo heeft zij hem besputterd.”
“Kijk toch eens. Zie je waar dat op lijkt?” zei Door, met een druipnat
gezicht naar een plas op de waschtafel wijzende.
Leen en Nel keken en keken.
“Een molshoop,” zei Nel eindelijk.
“Wel nee, kijk eens goed.”
“Een hoed met een veer,” raadde Leni.
“Och nee, ook niet.””Zeg het maar,” vleide Leni.
“Neen, neen, niet dadelijk zeggen: een meertje,” zei Nel.
“Dat is flauw, o, als ik zoo sta, kom eens even op mijn plaats, dan is
‘t sprekend, ‘t Lijkt op een dier,” helderde ze op.
“Een kameel,” zei Nel weer.
“Och neen, je zegt maar wat. Een dier, dat wij allen goed kennen.”
“Nu zie ik het,” riep Leni. “Julia! Kijk, ze zit recht-op. Dat is
haar kop. Zie je haar oortjes?”
“Nu zie ik het ook,” riep Nel opgetogen.
“Waar is haar staart, haar mooie dikke staart?”
“Die houdt ze vast, ze staat er met haar voorpootjes op.”
“Och, kijk die oortjes toch, hoe sprekend. Dag, oude, lekkere, natte
poesekop,” zei Leni.
“O, waar is de snor? De snor, waar Julia zoo trotsch op is,” vroeg Nel.
“Neen, een snor heeft ze niet, dat is jammer,” zei Leni.
“Dat is niets, ga maar een eindje van de waschtafel af, dan sputter
ik die er even bij.” Brr! brr! naar alle kanten vloog het water.
“Och, hoe jammer, nu heb je haar heelemaal bedorven. Die aardige
oortjes lijken wel olifants-ooren.”
“En arme Julia heeft zich een dikken neus gestooten,” lachte Nel. “Zie
dat propje eens. Maar kom, Dorus, maak nu toch voort, je komt zoo
nooit klaar.”
“Wij gaan vast naar beneden.”
“Wie ‘t eerst de trap af is,” zei Leni.
“Even wachten,” riep Door. “Ik ben dadelijk klaar.”
“Nu, eventjes dan.”
“Zeg eens, Nel, waar is mijn haarlintje? Ik weet zeker, dat ik het
gisteravond hier op de tafel gelegd heb,” zei ze, terwijl ze met
de linkerhand het toefje haar vasthield en met de rechter allerlei
dingen optilde en verlegde. “Wat is ‘t hier ook een “onmogelijke”
rommel op tafel. Zoo kun je ook niets vinden,” mopperde ze.
“Dat haarlintje van jou is ook een veel te net lintje om tusschen zoo’n
“onmogelijken” rommel te willen liggen. Kijk, hier heb ik het al.”
“Waar was het?”
“Op je kussen lag het, eenzaam en verlaten.”
“O, ja, ik kon gisteravond nergens een bandje vinden en moest het
lintje wel gebruiken. Ziezoo, klaar,” zei ze even later. “Wie ‘t
eerst beneden is. Ik zal tellen. Een, twee, drie.”
Voor Nel of Door het zagen, had Leni haar eene been over de leuning
gegooid en gleed naar beneden. “Gewonnen!” riep ze en stormde door
naar de achterkamer, waar mevrouw Van Brakel bezig was voor ‘t ontbijtte zorgen.
“Dag, moesje.”
“Kindje, kindje, ik was werkelijk bang, dat je nooit klaar zou komen.”
“Ik heb het gewonnen, moesje. We deden wie ‘t eerst beneden was. Door
telde en flap! gooide ik mijn beenen over de leuning, nou–en toen
was ik ‘t eerst beneden. Door moest nog wel vijf treden doen. Jammer,
dat u zulke lange rokken hebt, dan is het natuurlijk erg moeilijk,
‘t Gaat anders zoo heerlijk vlug. Je wint het zoo–altijd.”
“Ik zal er toch maar afloopen,” lachte moeder.
“Dan win ik het altijd van u, echt waar.”
Even later kwamen Nel en Door in de kamer.
“Dag, maatje, dag, vader.”
“Treuzeltjes! Zijn jullie al op?” zei vader plagend.
“Maar, vadertje, u weet ook niet hoe moeilijk ‘t is in de vacantie
vlug voort te maken.”
“Of ‘t moeilijk is!”
“Kijk eens, ma,” zei Leni, terwijl ze triomfantelijk haar gele
schoentjes liet zien.
“Maar, Leni, kind, ‘t is toch geen Zondag. Hoe kom je daarbij, je
nieuwe schoenen …”
“Moeder, ‘t is een feestdag,” zei Nel plechtig, “en deze schoentjes
zijn voor Zon- en Feestdagen.”
“Een feestdag?”
“Bedenkt u zich maar eens goed.”
“Ik geloof, dat ik het begrijp,” lachte vader.
“Een feestdag? Jullie houdt mij voor den mal, ik begrijp er niets van.”
Toen begonnen alle drie de meisjes te zingen:
“‘t Is vacantie, ‘t blijft vacantie,
Hoera, vacantie boven!
Wie dat niet met ons zingen wil,
Die moet er aan gelooven!”
“Ja, ja, jullie hebt gelijk, of het een feestdag is.”
“‘t Is eigenlijk een ketting van feestdagen,” vond Leni.
“En, moes, we zijn nog heel bescheiden geweest ook, want voor de
ketting van feestdagen hebben we Leni alleen maar den rechter schoen
aangedaan.”
“Alleen maar den rechter? Nu wordt het nog mooier. En waarvoor kreeg
ze dan wel den linker aan?”
“Ook voor een feestdag.””O, ‘t is onmogelijk, u raadt het nooit, nooit, zeg ik.”
“‘t Is ook wel wat “onmogelijk” vroeg voor al die raadseltjes,”
zei vader.
“‘t Begint met …” wilde Leni helpen.
“Begin alsjeblief niet met: ‘t begint met,” zei Nel, “dat is zulk
flauw raden.”
“‘t Begint met Hans en Bob,” raadde moeder.
“Hoera voor onze knappe moes! Waar blijft Dolf toch?”
“Hier ben ik: Dag vader, moeder, allemaal.”
“Zoo, studiosus!”
“He, Dolf, hoe kom je zoo laat?”
“Och ja, jullie met je vervelend lawaai. Ik kon gewoon niet slapen.”
“Stumperd!”
“Wees nu maar niet zoo flauw, Nel. Moeder, mag ‘k een boterham?”
“Ze staat er al lang en je kopje thee ter eere van de vacantie is,
vrees ik, al koud geworden.”
“Vacantie bofe, mammi?” zei kleine Frits met een lief vraagstemmetje.
“Ja, kleine grappenmaker.”
“Heb je ons hooren zingen, Dolf?” vroeg Nel.
“Hooren zingen? Ik dacht, dat de zolder minstens naar beneden zou
komen.”
“Dat zou voor een eersten vacantiedag indrukwekkend geweest zijn,”
vond Nel.
“En “onmogelijk” gezellig voor jou, als we met ons drietjes zoo
plotseling voor je neus stonden.”
“Onmogelijk, onmogelijk,” praatte Frits Door na.
Allen proestten het uit.
“Geef mij daar eens gauw een kus voor, lekkere vent. Nee, zoo
gemakkelijk kom je er niet van af. Ook een op deze wang en nog een:
het deftigste aller kusjes, een op mijn voorhoofd.” En toen greep
Nel Fritsjes handjes en begonnen ze samen te zingen:
“‘t Is vacantie, ‘t blijft vacantie,
Hoera, vacantie boven!
Wie dat niet met ons zingen wil,
Die moet er aan gelooven.”
“Vacantie bofe blijfe? Vacantie nog in bedje? Vacantie stout geweest,
mammi?” vroeg Fritsje, die meende dat “vacantie” een ondeugend jongetje
was en voor straf boven moest blijven.”Jij bent een grappenmaker en mammi’s kereltje, hoor.”
“Wie onze loges wil halen, zorge over een kwartier klaar te zijn,”
kwam vaders stem om den hoek van de deur.
Toen was ‘t een gevlieg en geloop naar alle kanten.
“Mijn hoed, mijn hoed, wie heeft hem gezien?” riep Door wanhopig.
“Misschien op je kussen bij je haarlintje,” plaagde Nel.
“Wees nu niet zoo flauw,” bromde Door. “Jij hebt gemakkelijk praten,
jij behoeft nooit naar je dingen te zoeken. Maar als ik mijn hoed of
mijn mantel ergens neerleg, kan ik ze later nooit terugvinden.”
“Ik leg ze ook niet “ergens” neer.”
“Zoo? Wat doe jij dan?”
“Ik hang ze op den stander natuurlijk.”
“Ik durf wedden, als ik mijn hoed daar hang, dat hij toch weg is,
als ik hem hebben moet.”
“Probeer ‘t eens,” lachte Nel. “Drie dagen kun je ‘t misschien wel
volhouden,” en weg holde ze.
“Moesje, weet u hem ook?”
“Neen, werkelijk niet.”
“‘t Is zoo’n “onmogelijk” zoeken, als je in ‘t geheel niet kunt
bedenken, waar zoo’n ding zit,” zuchtte Door wanhopig.
“Mag Foxje mee, vader?”
“Neen, jongen, geen honden aan den trein.”
TWEEDE HOOFDSTUK.
DE LOGETJES.
Vijf minuten later was ‘t heele gezelschap op weg naar het station,
behalve moeder, die met Fritsje liever thuis bleef, en Door, die als
een wanhopige kamer in, kamer uit rende om haar hoed te zoeken. Met
donderend geraas kwam de trein binnenstuiven.
“Zag je de coupe met de vlaggetjes?” riep Nel opgewonden. “Ik durf
wedden, dat ze daarin zitten. Dat is net iets voor oom Karel.”
Nel en Dolf renden er naar toe. Vader en Leni konden zoo
vlug niet. Maar voor ze bij de coupe kwamen, was mijnheer Van
Lichtenvoorde met zijn beide jongetjes al uitgestapt. ‘t Was een
vroolijke begroeting.
“Zagen jullie onze vlaggetjes wel?” vroeg Hans.
“Nou, of we,” zei Dolf. “Nel zei dadelijk, dat jullie zeker in
die coupe zat. Pas op, houd ze vooral voorzichtig vast. ‘t Is hier
zoo druk.”
“Hoera, daar heb je Door. Zie ze eens loopen,” zei Nel.”Dag oom, dag jongens!”
“Dag Dorus,” zei oom Karel, “meisje, meisje, wat heb je geloopen.”
“Maar Door, wat heb je nu op?” vroeg Nel.
“Mijn ouden tuinhoed. Ik kon mijn schoolhoed nergens vinden. Ja,
waar dat ding nog eens vandaan mag komen, _ik_ weet het niet,” zei
ze met een grappig wanhopig gezicht.
“Kinderen, ga jullie nu vooruit,” zei mijnheer Van Brakel, “oom en
ik komen dan langzaam achteraan.”
“Zullen we een wedloop houden, wie ‘t eerst bij de brug is?”
“Uitstekend,” vond Nel. “Ik neem Hans; Door, neem jij Bob en Dolf
Leni. Een, twee, drie; neen Dolf, allen te gelijk beginnen, een beetje
achteruit. Ziezoo, nu staan we allen goed: een, twee, drie!” Daar
gingen ze.
“Gewonnen!” riep Door, nog hijgende en blazende. “Bob, jongen, steek
je vlag op.”
“Als die dikke mijnheer ons niet in den weg geloopen had, waren wij
jullie voor geweest,” zei Nel, die met Hansje nummer twee was.
“Dikke heer, of niet, wij hebben het gewonnen. Maar kijk Dolf eens:
die schiet warempel niet hard op. O, ik zie het al, Leni zwoegt onder
haar nieuwe schoenen.”
“Als je van zwoegen onder iets wil praten, dan zou ik zeggen, dat
jij zwoegt onder je kostelijk mooie tuinhoedje,” lachte Nel. “Je ziet
tenminste zoo rood als een kreeft.”
“Eindelijk,” zei Leni met een ongelukkig gezichtje, “die nare
schoenen.”
“Dat was een treurige wedloop, he Leen? Jij moet je linker en rechter
feestdag maar zoo gauw mogelijk uittrekken, als je thuis komt, dan
vier je opnieuw feest. Maar kom, we moeten voortmaken. Pa en oom
Karel zullen ons nog inhalen. Geef mij maar een arm, hinkelepinkje.”
“Doortje, is de koffer al gekomen?” vroeg Hansje.
“De koffer? Nee, hoor, ten minste ik weet er niets van.”
“‘t Is een heele groote, wel van dit paaltje tot dat.”
“Hij is nog veel grooter,” zei Bob gewichtig, “wel zoo.” Hij liep
vooruit om aan te toonen, hoe groot wel.
Hans hield zich stil, hij vond, dat Bob den koffer nu wel wat heel
groot maakte. Maar hij vond het toch jammer dit te zeggen.
“Dan ben ik toch werkelijk bang,” zei Nel, die best begreep, dat Bob
overdreef, “dat die reuzenkoffer niet bij ons de voordeur in kan en
dus in ‘t geheel niet in jullie slaapkamertje kan staan. Ma zal hem
dan zeker wel in het schuurtje laten zetten.”
“In het schuurtje?” Een paar verschrikte oogen keken Nel aan. “Onze
mooie koffer?”
“Ja, waar de cokes en de turf geborgen wordt.””Misschien is hij toch wel een beetje kleiner. Zou hij niet een beetje
kleiner zijn, Bobbie?”
Bob knikte. “Maar ‘t is toch een groote.”
“Moesje, daar zijn we. Oom en Vader komen achteraan.”
“Dag, jongens; wel, wel, wat hebben jullie mooie vlaggetjes.”
“Spritsje, vlagje, Mammi?” vleide kleine Fritsje.
“Mag Fritsje je vlagje even hebben, Bob?”
“Hoera, ma vergist zich. Dit is Hans en dat is Bob. Nu zal ik jullie
eens even door elkaar rommelen. Niet kijken, ma.” Dolf draaide Hans
en Bob als twee tolletjes om elkaar heen. “Doet u nu de oogen maar
weer open. Nu …?”
“Ja, jongens, dat is niet gemakkelijk. Ik geloof … ik geloof …,
dat ik hier Hansje Pansje bij ‘t oor heb,” lachte mevrouw Van Brakel.
“Geraden.”
“Dat Hansje Pansje, Mammi?” kwam Frits met zijn lief stemmetje er
tusschen.
“Ja, kleine vent. Hansje Pansje. Nu zullen we maar eerst een boterham
gaan eten. Jullie buikjes zijn zeker leeg en hol.”
Hans en Bob knikten, dat hunne bolletjes er bijna afrolden en
natuurlijk deed Fritsjes bolletje op de maat mee.
“Daar komen vader en oom Karel al aan. Door, zet gauw den grooten
stoel met het kussen voor oom klaar.”
“Och, kijk eens, Bobbie, wat een aardige poes,” riep Hansje. “Effentjes
haar een kusje geven, tante?”
“Zeker, geef jij Julia maar een kusje.”
Maar Julia had op dat oogenblik in ‘t geheel geen lust in een kusje
en stapte statig den tuin in, zonder ook maar naar de jongens om
te zien. ‘t Was duidelijk, dat zij zich eerst wat wilde opknappen,
voor ze aan Hans en Bob zou worden voorgesteld. Met een sprongetje
zat ze op de schutting en ging toen kalm haar toilet maken.
Ja, Julia was een ijdel poesje.
“Is ze bang, dat wij haar in den staart willen knijpen, of bij een
achterpoot in de hoogte tillen, zooals Jaap altijd doet, tante?”
“Jaap, wie is Jaap?”
“Jaap harkt onzen tuin op. En als hij kikkers vindt, doet hij ze
in een doosje. Een kikkertje spant hij er voor, dat is het paard,
zegt hij. Bobbie en ik vinden uit rijden gaan prettig, maar niet
als we kikkers waren. En dan met zoon kikkerpaard, dan zouden we
zeker zeeziek worden. Want dat doosje wipt zoo, hup, hup, net als de
kikker. Bobbie en ik hebben eens het doosje opengemaakt, toen Jaap in
‘t gras een koetsiertje zocht.”
“En was Jaap ook boos, toen hij het zag?”
“Hij lachte. Jaap wordt nooit boos. Hij zei…. wat zei hij ook weer,
Bobbie?””Hij maakte het kikkerpaard los en zei: “ga maar gauw naar je
vrindjes.”
“Toch aardig van Jaap,” lachte Nel.
“Jaap maakt ook altijd wagentjes van wortels en kransjes van
bloemen. Dan doet hij poes en Bruno er een om. Maar die vinden dat
niet prettig, hoor. Jaap zegt dan altijd, dat ze jarig zijn. Maar zoo
vaak kun je niet jarig zijn. Maatje zegt, maar eenmaal in ‘t jaar en
een jaar duurt heel lang, he tante?”
“Zeker, heel lang, maar eet nu eerst jullie boterhammen. Vader heeft
niet zooveel tijd.”
“Gaat u al zoo gauw weg, oom?”
“Ja zeker, Door. Ik heb even mijn kaboutertjes hier gebracht, maar
veel tijd heb ik niet. Maar Dorus, kind, ik begrijp niet, hoe het
komt, maar ik kan niet zeggen, dat ik gemakkelijk op dezen stoel
zit. Het schijnt aan het kussen te liggen. Ik zal het dingetje er
maar even uitnemen. Wat is dat?” zei Oom, en hield Doors hoed geheel
platgedrukt in de hoogte, “die stumperd kon zijn pleizier ook wel op
onder het kussen.”
“O moeder!” Door werd zoo rood als vuur.
“O, kijk eens, kijk eens, je hoed lijkt wel een vogelnestje,”
riep Dolf.
“Door, Door, zul je dan ook nooit eens een beetje netter worden,”
zei mevrouw Van Brakel hoofdschuddend. “Reken er maar op, dat je den
geheelen zomer met je vogelnestje moet blijven loopen. Zulke slordige
meisjes zijn geen nieuwe hoeden waard. Waar blijft Leni toch? Dolf,
ga jij haar eens roepen, zij is zeker weer bij het kippenhok. O,
daar komt ze juist aan. Leni, kind, waar blijf je toch?”
“O, moesje, sneeuwwitje deed zoo raar,” zei Leni schreiende. “En nu
is ze dood, ze ligt geheel stijf en de dwergjes loopen om haar heen
en begrijpen er niets van.”
Hans, die juist zijn glaasje melk in de hand hield, liet het van
schrik uit zijn handen vallen, zoodat alle melk van de tafel op zijn
broek en vervolgens op den grond stroomde.
“O, paatje, hier, hier–is een sneeuwwitje.”
“En–enne, ook–dwergjes,” zei Bob met een hoogroode kleur.
Leni, die in het geheel niet verwacht had, dat dit bericht zoo’n
uitwerking op de tweelingen zou hebben, bleef als versteend in de
deur staan. Moeder, vader, oom, Dolf en de meisjes barstten in een
onbedaarlijk lachen uit. Fritsjes hoog stemmetje hoorde men gedurig
boven alles uit.
“O, mammi, Hansje Pansje glaasje melk omgesmijt. Stout Hansje Pansje,
he mammi?”
“O, houd op, ik kan niet meer,” gilde Nel. “Jongens, kijk me als je
blieft niet zoo verbaasd aan. Ik houd het niet uit. ‘t Is te mooi.”
Door rende de kamer uit om een vaatdoek.
Hans en Bob keken met verwonderde gezichtjes het geheele gezelschap
aan. ‘t Had er veel van, of allen een uitvoering ten beste gaven enHans en Bob het publiek uitmaakten.
Toen het gelach even bedaard was, zei Hans, als om zich te
verontschuldigen, half schreiend: “maar, paatje, Leni _zei_ het toch.”
“Ja, ja, Leni _zei_ het ook, ventje,” en weer proestte oom Karel
het uit.
“‘t Is maar een kip, een witte kip,” brulde Dolf.
“Is er,–is er dan geen sneeuwwitje?” vroeg Hans.
“En waar zijn dan de dwergjes, zijn er ook geen dwergjes?” vroeg
Bob. Duidelijk klonk er teleur-stelling in hun stemmetjes.
“Och neen, kleine vent,” zei Nel, die nu toch medelijden met hen
kreeg. “Wij noemen de krielkipjes dwergjes, omdat ze zooveel kleiner
zijn dan de andere. Of beter gezegd, Leni geeft de kippenfamilie
zulke mooie namen. Wij zullen jullie straks aan het heele troepje
voorstellen. Als Leni morgen plotseling bericht, dat “Slokop dood
in haar hok ligt” of dat “Asschepoes een ei heeft gelegd,” dan gooit
Hansje Pansje misschien van schrik een heele kan met melk om.”
Het koffiedrinken liep verder zonder stoornis af.
“Nu, kinderen,” zei oom Karel een tijdje later, “ik moet weer weg,
hoor. Ik heb in tijden niet zoo heerlijk gelachen. Waar zijn mijn
kaboutertjes?”
“Hier, paatje,” kwam er een stem uit het grasveld. “Ik zit in de
zon voor mijn natte broekspijp en Bobbie maakt een krans voor ons
sneeuwwitje.”
“Wel verbazend, jullie hebt het maar druk. Maar de tijd voor een kusje
kan er toch zeker wel af.” Toen vlogen twee aardige jongens naar hun
paatje toe. “Dag, paatje, dit kusje aan ma brengen en dit aan Bruno,
en dit….”
“Dank je wel, als ik ze alle weggeef, blijft er voor mij zelf niets
over.”
“U hebt ze toch zelf eerst een poosje mogen houden,” zei Bob.
“Dat is waar ook,” lachte vader, “en als poes toevallig op de
muizenjacht is en Bruno maakt een wandeling met vriend Turk, dan houd
ik ze stil zelf, hoor.”
“O, oompje, dan is het goed, dat het geen appelbollen zijn, dan kreeg
u vast een overladen maag,” lachte Door.
“Vind jij appelbollen misschien “onmogelijk” lekker?”
“Onmogelijk, oompje,” zei Door met overtuiging.
“Hier, meisje, heb je dan wat van mij, dan kun je het geheele
gezelschap op appelbollen trakteeren.”
“Dank u wel, hoera! Kinderen, vanavond zal een regiment appelbollen
zijn intrede in den huize Van Brakel doen.”
“Met het oog op onze logetjes vind ik beter de appelbollenpartij tot
morgen uit te stellen,” zei moeder. “De kleuters moeten vanavond niet
te laat naar bed.”
“Dus morgen, heerlijk,” zei Nel.”Maar Bob, wat doe je toch?” vroeg Door.
Bobbie, voorover in het gras liggend, zat Julia aandachtig te
bestudeeren. Al een paar keer had hij moeite gedaan haar oogleden
op te lichten, zoodat poes, wie deze handtastelijkheden blijkbaar
danig begonnen te vervelen, bedaard Bob den rug toekeerde, langzaam,
met deftige passen, om het perk met viooltjes heen stapte en toen op
eenigen afstand van haar kleinen plaaggeest ging zitten. Ze kneep
haar beide oogjes toe tot op een kiertje, vleide haar staartje met
het grappige zwarte puntje keurig langs haar voorpootjes en bleef
zoo in diep nadenken verzonken.
“Effentjes kijken, hoe laat het is,” antwoordde Bob.
“Hoe laat het is. Denk je dan soms, dat onze Julia een horloge draagt?”
“Jaap zegt,” zei Bob, “dat de oogen van een poes net klokjes zijn;
je kunt er op zien, hoe laat het is.”
“Ja,” zei Hans, “Jaap zegt: als ‘t pilletje in zijn oogen als een
recht streepje omhoog staat, is het twaalf uur.”
“Het pilletje? O, de pupil,” gierde Door.
“Nel, Dolf en Leni, hoort eens, wat onze logetjes vertellen. O,
“onmogelijk” leuk!”
“‘t Is maar jammer,” zei Dolf lachend, “dat de poesjes zelf zoo weinig
pleizier van hun horloge hebben.”
“Maar ‘t is nu zeker al veel later,” zei hij, naar Julia kijkend,
die nu het heele troepje met haar ernstige oogen zat op te nemen.
“Het pilletje lijkt in ‘t geheel niet op een recht wijzertje. Kijk,
‘t is een klein, zwart balletje.”
“Ja,” zei Hans, “hoe laat zou het nu wel zijn? Misschien wel tien
uur. Kijk eens, Bobbie.”
Bobbie knikte, hij wist het niet precies. Hij vond het een moeilijk
geval.
“Tien uur is het gelukkig nog niet,” zei Nel.
“We kunnen nog best een spelletje doen. Zullen we verstoppertje doen
met verlos?”
“Ja, best! Wie doet er mee?”
“Ik, ik,” klonk het van alle kanten.
“Eerst er om raden, wie zoeken mag,” stelde Door voor. “Ik zal wat
uit mijn zak nemen. Wie het aantal raadt, mag zoeken.”
“Mag?” lachte Dolf. “Zoeken is toch geen pretje?”
“Nu _moet_ dan,” verbeterde Door. “En als niemand het raadt, ben ik
de ongelukkige. Nu?” zei ze, nadat ze iets uit haar zak had genomen
en Nel haar hand voorhield. “Hoeveel raad je? een, twee, drie, vier,
vijf of zes?”
“Drie.”
“En Leni?””Twee,” zei Leni, na zich een tijdje bedacht te hebben.
“En onze loge’s?”
“Moeten we beiden hetzelfde raden?” vroeg Hans, die nooit zoo’n
spelletje had mee gedaan.
“Neen, ieder mag op zijn beurt raden, maar als Hans het raadt,
helpt Bob zoeken en als Bob zoo knap is, Hans. Want zoeken is lang
niet gemakkelijk.”
Gelukkig voor Hans en Bob waren ze geen van beiden zoo knap.
“Dolf, nu staat het tusschen ons beiden,” zei Door. “Natuurlijk raad
jij het, dat moet je voor je zusje over hebben.”
Dolf lachte. “Neen hoor, zoo lief ben ik niet. Vier.”
“Mag ik je deze vier dingetjes laten zien als bewijs, dat je getoond
hebt toch wel zoo’n lief broertje te zijn?” zei Door, Dolf vier
knikkers voorhoudende.
“Maar Door, wat doe jij met knikkers in je zak?” lachte Nel.
“Je weet,” zei Door, “dat mijn zaakjes nu eenmaal veel van stuivertje
wisselen houden. Mijn mesje en mijn beurs ben ik al drie dagen kwijt en
daarvoor in de plaats loop ik al meer dan een week met deze knikkers in
mijn zak. Hoe ik er aan kom, weet ik werkelijk niet,” zei ze lachend.
“Ik begrijp het best,” zei Nel. “Jij hebt die knikkers zeker ergens
zien liggen en omdat je er nu eenmaal niet van houdt, dat zulke
dingen rondslingeren, heb je ze in je zak gestoken, erg netjes,
dat moet ik zeggen.”
“En ik ben het slachtoffer van Doors opruimmanie,” zei Dolf. “Nu,
ik ga tellen. Als ik vijftig roep, moet jullie verstopt zijn. Jullie
moogt je alleen in den tuin verstoppen, niet in huis.”
“Een, twee,” telde Dolf.
Ieder vloog een kant uit. Hans en Bob stonden wel wat verlegen. “Kom
maar met mij mee,” zei Door tot Bob. “Ik kruip achter dezen struik,
ga jij achter dien staan.”
“O, Door,” riep Bob verschrikt.
“Wat is er?” fluisterde Door, omkijkende. “O, maar Bobbie, hoe is ‘t
mogelijk! Ben jij in Dolfs rooverhol gezakt? Je hadt warempel je beenen
wel kunnen breken. St, houd je maar stil en kruip er zoo diep mogelijk
in. ‘t Is het mooiste verstopplaatsje uit den geheelen tuin. Als Dolf
dezen kant uit komt, moet je je goed bukken, dan vindt hij je nooit,
eenig. Hoor Fox eens opgewonden zijn, zeker, omdat hij ons zoo hard
heeft zien loopen, daar kan Fox nu eenmaal niet tegen. Als hij ons
nu maar niet verraadt. Stil, Dolf komt dadelijk zoeken. Je zit daar
wel leuk, hoor.”
“Vijftig!” riep Dolf, “Ik ga zoeken.”
Geen antwoord, ieder had zeker een plaatsje gevonden.
“Stil toch, Fox en loop niet zoo om mijn beenen, bedaar toch wat.”
Maar Fox had hierin in het geheel geen lust. Als een dolleman vloog hij
den tuin door, toen eenige malen langs het kippenhok, zoodat de armedieren het bijna bestierven van angst. Daarna zou hij met een vaart
in huis, maar werd bijtijds door Kee, met een “hallo marsch, je niet
hier verstoppen,” den tuin weer ingejaagd, zoodat hij ten laatste,
moe van het gedraaf, een middagdutje in het grasveld ging doen.
Dolf zocht en zocht, maar durfde zich bijna niet van den boom begeven,
bang, dat de een of ander uit zijn schuilhoekje te voorschijn springen
en naar de verlosplaats loopen zou, om het hem af te winnen.
“Leni, jij staat achter het kippenhok, een, twee, drie, verlos,”
riep hij.
“Nel, neen Door, daar bij het prieel! kom maar voor den dag. Ik ken
je aan je hoed.”
“Hoera, voor ‘t vogelnestje,” juichte Nel en kwam met Doors ingedeukten
hoed achter het prieel vandaan. “Gefopt.”
“Dat is flauw,” zei Dolf teleurgesteld. “Wie kan dat nu ook denken.”
“Ja, zoo’n slim zusje heb je nu,” lachte Nel, “wees maar blij.”
“Nu Door en de tweelingen nog.”
“Een, twee, drie verlos!” riep Door, toen Dolf juist den anderen kant
was opgeloopen.
“Dat heb ik je lekker afgewonnen. Wat heb je dat mooi bedacht,” zei ze
lachend tot Nel. “Waar mijn vogelnestje toch al niet dienstig voor is.”
“Kom, Dolf, nu de tweelingen nog,” zei Nel.
“He,” zei Dolf lachend tot Kee, die gedurende de verstoppartij geheel
tegen haar gewoonte in al dien tijd op de waranda was blijven staan
kijken. “Mij dunkt, je hebt eenige rokken extra aangetrokken van
morgen. Je schort staat heelemaal uit.”
“Ja,” zei Kee lachend, “een rok heb ik aangetrokken, omdat het de
eerste vacantiedag is en een, omdat Bob en Hansje gekomen zijn.”
“Die Kee, die Kee,” proestten Nel en Door. “Of je gelijk hadt? Zoo’n
dubbele feestdag mag wel met een paar extra rokken gevierd worden.”
“Maar ik moet nu eigenlijk weer aan het werk. En dan is mijn
feestgewaad mij wel wat lastig.”
“Ja, dat wil ik wel gelooven,” zei Dolf. “Wiens neus voel ik door Kee’s
schort heen? Mij dunkt,” zei hij, de schort wat op zij schuivende,
“mij dunkt, die van Hansje Pansje.”
Hansje schaterde het uit. “Was het geen mooi plaatsje? Je kon mij
toch bijna niet vinden, he?”
“Neen, hoor. Wie heeft dat wel zoo mooi bedacht?”
“Kee,” zei Hans.
“Ik moet nu gauw naar het eten gaan kijken. ‘t Is maar goed, dat
hier niet elken dag zoo’n verstoppartij is,” zei Kee en liep haastig
naar binnen.
“Maar waar zou Bob nu zijn?” zei Dolf. “Die heeft zich een bijzonder
mooi plaatsje uitgezocht, dunkt me.”
“Ja,” zei Door, “je moet maar goed zoeken.”Dolf keek achter elken struik, bij het kippenhok, in het prieel,
tot hij op eens, achter in den tuin gekomen in lachen uitbarstte.
“Komen jullie toch eens hier,” riep hij. “O Bob, blijf zoo stil zitten,
ze moeten je allemaal zoo eens zien.”
Nel en Leni proestten het uit, toen ze Bob in den grooten kuil
zagen zitten met alleen zijn bovenlijf er uit. Hansje klapte in de
handen. “O, Bobbie, wat een mooi plaatsje.”
“Kom er maar gauw uit, kleine vent,” zei Dolf en gaf Bob een hand.
“Ik stapte op de takjes en zakte op eens naar beneden,” legde Bob
triomfantelijk uit.
“Je mag wel gauw je kuil dicht maken,” zei Nel, “voor er ongelukken
gebeuren.”
“Ja,” zei Dolf, die zich wel wat schuldig voelde. “Ik was dien
overdekten kuil heelemaal vergeten.”
“Ziezoo,” zei Door, “nu weer een nieuw spelletje. Dolf, jongen,
je moet weer zoeken.”
Wat hadden allen een pret!
“Och, kijk toch eens Bobbie, wat dikke kanaries,” riep Hansje verbaasd,
toen hij voorbij het kippenhok liep en juist zou hij aan Door vragen,
of hij eens eventjes een in de hand zou mogen hebben, toen ze geroepen
werden, om te komen eten. Vroolijk holde het troepje naar binnen.
“O, wat een bestorming, als je blieft eerst voeten vegen,” zei Moeder.
“Hansje Pansje glaasje melk omgesmijt, he Mammi?” begon Fritsje weer,
toen hij Hansje zag.
“Ja, ja,” lachte Ma.
“Mogen we na het eten de kanaries eens zien?” vroeg Bob, zoodra hij
aan tafel zat.
“O ja, de kanaries,” riep Hansje opgetogen.
“De kanaries?” vroeg moeder verwonderd.
“O, zulke dikke, tante. In het kippenhok zijn ze, he Bob?” zei Hans
vol vuur.
Moeder lachte. “O, nu begrijp ik het.”
“Na het eten gaan onze logetjes een, twee, drie naar bed,” zei
vader. “Die kleine kanaries moeten nu ook slapen, anders kunnen het
nooit groote worden. Maar morgen vroeg, als haantje kukelekaantje
jullie wakker heeft geroepen, dan maar gauw je kleertjes aan en den
tuin in.”
*****
“Een, twee, drie, instappen,” zei Nel, toen ze een uurtje later Hansje
had uitgekleed en in bed tilde.
“Wacht, eerst even bellen,” zei Bob en greep een tafelbel, waarmee hij,
voor Door dit verhinderen kon, luid ging bellen.Kee kwam verschrikt naar boven vliegen.
“Och, lieve tijd, wat is hier te doen?” riep ze. “Toch geen ongeluk
gebeurd?”
“Gauw instappen, de trein gaat dadelijk weg,” zei Bob tot Keetje,
niet begrijpende, dat hij haar zoo had doen schrikken.
Kee, die eerst van plan was boos te worden, omdat hij haar voor niets
naar boven had laten komen, kon toch haar lachen niet bedwingen bij
het gezicht van die twee grappige broekemannetjes. “Tuut,” riep ze
en zette den kleinen Bob in bed. “Goeie reis, hoor, goeie reis,”
en met haar zakdoek wuivende verdween ze.
Nel en Door gierden het uit.
“Dumderdedumderdedum,” en vier kleine voetjes trappelden, dat het
geheele bed schudde.
*
*
*
*
*
“Het zal mij benieuwen, of die dreumesjes gauw den slaap zullen
vatten,” zei Nel, toen ze beneden in de huiskamer kwam.
“‘k Zal eens kijken, of ze slapen,” zei Door een kwartiertje
later.–“Als roosjes, hoor!” kwam ze terug.
DERDE HOOFDSTUK.
ARME HANS EN BOBBIE.
“Zullen wij den haan maar gaan roepen?” vroeg Hansje den volgenden
morgen. Hij stond met Bob voor Dora’s bed.
“Wat zeg je?” vroeg Door slaperig.
“‘t Haantje heeft ons niet geroepen, het is misschien ziek,”
zei Bobbie.
Nel lag te schudden in bed. Op eens begon ze te zingen: “Op, gij
meisjes en gij knapen, kukeleku! ‘t is uit met slapen,” en sprong
het bed uit.
“O, ik wou dat er geen hanen en geen Hansjes en Bobbies waren,”
zei Door, half brommig, half lachend.
“Op, gij meisjes en gij knapen, kukeleku! ‘t is uit met slapen,”
zong Nel weer en wilde Door uit het bed trekken. “Toe, jongens,
jullie aan den anderen kant; wacht, daar komt Leni ook aan. Heisa,
hopsa!” Door stond buiten het bed.
“Ik weet wel,” zei Door, “dat ik vanavond niet naar bed ga, dan behoef
ik er morgen vroeg ook niet uit te komen.”
“Of je gelijk hebt. Dat is, geloof ik, nog het allerbeste voor
jou. Jongens, loop hier nu maar een beetje in je hanssopje rond. Zoodra
we klaar zijn, zullen we je helpen. Of ben jullie misschien zoo knap,
dat je je alleen kunt aankleeden?”
“De kousen kunnen we wel aantrekken en de schoenen ook, maar ze dicht
maken, dat doet Maatje altijd.””Mooi zoo, haal jullie je kleeren en begin maar vast.”
Bob en Hansje togen ijverig aan het werk.
“Och, kijk eens, dat kousje doet zoo raar,” zuchtte Bob met een
vuurroode kleur van inspanning, nadat hij al een heelen tijd bezig
was geweest.
“O, de hiel!” schaterde Leni. “Kijk, die zit boven op den voet. ‘t
Lijkt wel een leeg geldzakje. Wacht, ik zal je wel helpen.”
Door, Nel en Leni hadden het druk met de logetjes. ‘t Werd een
wedstrijd, wie ‘t eerst klaar zou zijn.
“‘k Zou juist zeggen, mijn schortje is zeker weer op de wandeling,”
zei Door, die overal naar dit kleedingstuk had gezocht, “maar neen,
hoor, ‘t ligt kalm onder mijn handdoek. Toch grappig, dat al mijn
spulletjes altijd zoo’n lust hebben om van ‘t eene plaatsje naar
‘t andere te verhuizen.”
“En dat ze jou nooit vooraf vertellen, waarheen ze gaan,” plaagde Nel.
Eindelijk waren allen aangekleed en ging ieder met een keurige
“vacantie-kuif”, zooals Leni ‘t noemde, naar beneden.
“Goeden morgen, goeden morgen!” klonk het vroolijk, toen ‘t vijftal
de huiskamer binnen kwam stormen.
“Wel verbazend, kinderen, wat ben jullie vroeg,” zei vader, “zoo mag
ik het zien.”
“Zullen we nu eerst even ‘t haantje roepen?” vroeg Hans.
“‘t Haantje roepen?”
“Zou het ziek zijn, oom?” vroeg Bob.
“Waarom ziek, kleine man?”
“‘t Haantje heeft ons niet geroepen.”
“En hoe komen jullie dan zoo vroeg?”
“Bobbie en Hansje hebben voor haantje gespeeld. Ze hebben Dora wakker
gemaakt,” zei Nel.
“Ik was nog zoo “onmogelijk” slaperig.”
“Als jullie je boterham op hebt, moet je maar eens kijken, of het
haantje wakker is,” vond moeder.
“Kijk toch zoo’n bedelaarstertje eens,” zei Nel, toen Julia zacht
miauwend achter op haar stoel sprong en voortdurend met haar kopje
tegen Nels arm duwde.
“Zij wil verven, zij wil verven,” riep Bob; “kijk, ze gaat met haar
staart over mijn gezicht.”
“Goed, dat er geen verf aan zit.”
“Ja, voor den staart en voor Bobbies neusje.”
“Jaap zegt, dat zijn poesje geverfd is, dat is heelemaal bruin, behalve
zijn borst en zijn pooten. Bobbie en ik hebben het eens met een spons
gewasschen, maar er kwam heelemaal geen verf aan de spons en toen hebik mijn vinger nat gemaakt en over zijn kopje gestreken en afgelikt,
maar het proefde in ‘t geheel niet naar verf en de schutting wel,
toen Jaap die geverfd had. Bobbie en ik hebben daar eventjes aan
gelikt, niets lekker, hoor!”
“Brr,” zei Hansje en trok bij de gedachte nog een vies gezicht.
Allen schaterden het uit.
“Vader zei, dat het niet geverfd, maar zoo geboren was.”
“Of vader gelijk had!”
“Julia houdt in ‘t geheel niet van zoo’n waschpartij. Was dat poesje
niet boos, krabde ze niet?”
“Wel een beetje, maar Bobbie en ik hebben haar toen stijf
vastgehouden.”
“Arm poesje. Lieve Hansje en Bobbie,” ging Door grappig ernstig voort,
“zie je onze Julia?”
Bob en Hans knikten.
“Zie je dat keurige witte overhemdje, dat zwarte snuitje, dat grappige
staarte-puntje?”
Weer knikten Hans en Bobbie.
“Toen onze deftige Julia nog een heel klein Juliaatje was, had
ze al datzelfde grappige staarte-puntje, datzelfde zwarte snuitje,
datzelfde witte overhemdje. Onze Julia is zoo geboren. Begrijp jullie
mij goed? Onze Julia is zoo geboren,” herhaalde ze. “Onze Julia is
dus niet geverfd. Ik zeg jullie dit alles, dat jullie haar morgen
of overmorgen ook niet in een badkuip zult stoppen, of met je lieve
vingers zult gaan belikken.”
Een schaterend gelach ging op en Dolf, die juist binnen kwam, riep:
“leve onze Dorus, leve onze Julia!”
En Fritsjes lief stemmetje klonk hier tusschen door. “Julia een lief
poesje, he, mammi?”
Julia, die blijkbaar verlegen werd onder zooveel lof, haar door Dora
toegezwaaid, liet zich zacht van Nels schouder glijden en zocht een
plaatsje op den hoek van den schoorsteenmantel.
“Mogen we nu de kanaries eens zien?” vroeg Bob, toen ‘t ontbijt
was afgeloopen.
“Wel zeker, wel zeker, kom maar mee,” zei Nel.
“Neen, Foxje, jij kunt niet mee, je zoudt de geheele kippenfamilie
angstig maken. Kijk, Leni is alweer bezig haar kippetjes te
trakteeren.”
“Hij is toch wel wakker?” zei Bob verwonderd en wees naar den haan.
“Ja, ja, ik geloof ook wel, dat hij jullie geroepen heeft; maar toen
lag jullie nog op een oor en heb je hem niet kunnen hooren.”
“Dan zal ik morgen eens op geen oor gaan liggen,” dacht Bob bij
zich zelf.
“Zie Slokop weer eens begeerig zijn,” zei Nel, “vooruit, joudeugniet.” Met een stok duwde ze de zwarte kip weg. “Zal ik nu eens
zeggen, hoe deze kanaries heeten? Kuikentjes. Het zijn kindertjes van
die groote zwarte kip, die lekkere kruimeltjes voor haar kuikentjes
bewaart. De gele daar heet Asschepoes, de andere hanen en kippen
zijn niet aardig voor haar. Kijk die ondeugende Schoorsteenveger en
Wafelbakster eens, die trekken haar aan den staart,” en Nel deed alle
moeite, Asschepoes van een witte kip en een zwarten haan te bevrijden.
Bob en Hans hadden pret voor tien om al die mooie namen.
“En hier heb je de dwergjes,” zei Leni. “Vind jullie het geen dotjes?”
“Leggen die kuikentjes ook eitjes?” vroeg Hans, die zijn oogen niet
van de diertjes af had.
“Mag ik zoo’n kuikeneitje?”
“Neen, de kuikentjes leggen nog geen eieren; als ze groot zijn wel
en dan komen soms uit die eitjes weer heele kleine kuikentjes, o zoo
beeldig. Wafelbakster en Asschepoes zijn ook zulke aardige kuikentjes
geweest en kijk het nu eens groote kippen zijn.”
“Hier heb je ook nog een kuikentje,” lachte moeder en zette Frits op
Nels hoofd. Frits kraaide het uit.
“Hij is geen kuikentje, maar een kraaiend haantje,” lachte Nel. “Kom
hier, Haantje kukelekaantje,” en zij nam Frits op den arm. “Nu weet
ik een mooi spelletje,” zei ze. “We zetten Fritsje in den ouden
kinderwagen, Dolf wordt zijn paard en Leni koetsier. Bob en Hans
komen in de sportkar. Dora is hun paard en ik word koetsier.”
Het geheel leek wel een optocht. Als de stoet bij vader en moeder,
die op de waranda zaten, voorbijkwam, wuifden zoowel passagiers
als publiek.
“Niet zoo wild rijden, niet zoo wild!” had vader juist geroepen,
toen op eens, doordat Dora de bocht te kort nam, de sportkar omsloeg
en Bob en Hansje er uit en in ‘t gras vielen! Groote ontsteltenis!
Vader, moeder en Keetje kwamen dadelijk aanhollen, want beide logetjes
hieven een erbarmelijk geschrei aan. Bobbie bloedde vreeselijk uit zijn
neus en had zijn voorhoofd bezeerd en Hansje Pansje riep maar steeds:
“O, mijn voetje doet zoo’n pijn.”
Ma droeg hem en vader Bobbie naar binnen. Hans werd op de canape
gelegd, waarna moeder hem den schoen uit trok. Bob kreeg koude
compressen op zijn neus. Door, die zoo wit als een doek zag, wilde
dadelijk om den dokter gaan, maar vader vond beter nog een poosje te
wachten. Gelukkig bedaarde het bloeden. Hansjes voet was blijkbaar een
beetje verstuikt. ‘t Was wel een ongelukkig gezicht, de twee vroolijke
kaboutertjes daar zoo te zien zitten met dikke tranen op de wangen:
Bob met een compres op den neus en Hans met zijn voet op de canape.
“Dat is een treurig begin van zoo’n vroolijken dag,” zei vader.
“Stil maar, jongens,” troostte Door, “vanavond krijgen jullie heerlijke
appelbollen.”
“Jullie weet niet, hoe goed die voor bloedende neuzen en verstuikte
voeten zijn,” zei Dolf.
“En voor alle menschen, die geschrokken zijn. Och, lieve tijd, ik
beef er nog van in mijn beenen,” klaagde Nel.
“Kijk eens,” en Leni kwam met in iedere hand een grappig klein eitje,
“is dat nu niet lief van mijn krielkipjes Snoetie en Toetie? Zezijn dadelijk aan het leggen gegaan, toen ze hoorden, dat jullie zoo
gevallen waart.”
Bob en Hans lachten door hun tranen heen.
“Als ik wist, dat Toetie of Moetie”….
“Snoetie, paatje.”
“Och, jij ook met je namen altijd. Nu, als ik wist, dat Snoetie voor
mij ook zoo’n lekker eitje wilde leggen, dan zou ik ook wel zoo’n
buiteling uit de sportkar willen maken.”
“Oompje in de sportkar,” lachte Hans.
Daar kwam Kee de kamer in stormen. Kee stormt altijd, langzaam loopen
kan ze niet, want Kee heeft altijd haast. “Kijk eens,” zei ze en bracht
Hans en Bob ieder een schoteltje roode bessen. “Hoe vinden jullie
dat? Als je die op hebt, ben je, dat durf ik wedden, weer geheel
beter. Heb ik ze niet keurig gerist? Ik moest eigenlijk mijn kachel
poetsen, maar nee, dacht ik, eerst zal ik die wurmen een verfrisschend
hapje brengen. Door of Nel moeten er maar wat suiker op strooien. Kom,
die leelijke tranen neem ik mee naar de keuken,” zei ze en veegde,
wel een beetje hardhandig, Bob en Hansje de tranen af. En voor de
beide jongetjes nog iets hadden kunnen zeggen, was Kee verdwenen.
“Heeft jij jouw been gebreekt? Kun je niet meer loopen?” Onderzoekend
keek de kleine Frits naar Hansjes been.
“Beweeg het eens.” Hans deed het heel voorzichtig.
“Doet het pijn, als jij jouw voetje beweegt?”
Hans knikte: “een beetje.”
“Ik is niet gevallen,” zei hij toen met voldoening. “Mag ik eens zien,
of er nog bloed uit jouw neusje komt?” vroeg hij, vol belangstelling
naar Bobbie kijkende.
Bobbie deed even den zakdoek voor den neus weg.
“O, mammie!” Fritsje week verschrikt een paar passen achteruit. “O,
mammi, allemaal rood op Bobbies zakdoek!”
“Kom maar gauw hier, mijn kereltje”, zei ma. “Hans en Bob zullen wel
gauw weer beter zijn.”
VIERDE HOOFDSTUK.
DE APPELBOLLENPARTIJ.
“Een brief, een brief!” Met deze woorden kwam Door eenige uren later
de kamer binnenstormen.
“Voor wie?” klonk het als uit een mond en Nel strekte haar hand al
verlangend uit.
“Mis, juffertje. Hij is voor Bobbie en Hansje.”
“Een brief, o Bobbie, zeker van maatje.”
“Of van vader, want paatje heeft ons er eentje beloofd.”Door moest den brief laten kijken.
“Ook een postzegel er op?”
“Ja, ‘t is geen kleinigheid,” lachte Nel, de verrukte gezichtjes
ziende.
“Zal ik hem voorlezen?” vroeg Door.
“Begin maar gauw,” riep Hans.
“Ook wat er buiten opstaat,” vond Bob.
“Aan Hans en Bob, gelogeerd bij hun oom, mijnheer Van Brakel te
Westerkerke.
“Lieve kaboutertjes. De kusjes heb ik gegeven.”
“Van Paatje,” zei Bob.
“Ma,” las Door, “op elken wang een. Bruno’s snuit heb ik in mijn hand
genomen en Miekies zacht pootje even gedrukt. Jelui weet niet, hoe
stil ma, Bruno, Miekie en ik het vinden, nu onze kaboutertjes er niet
zijn. Bruno zat gisterenmorgen voor jullie slaapkamertje geduldig te
wachten. Ma en ik lieten hem stil begaan. Wij wilden eens zien, wat
hij zou doen. Na een tijd rustig gewacht te hebben, begon hij zacht
te janken. O, het klonk zoo bedroefd en steeds keek hij naar de kruk
van de deur. Daarop begon hij te blaffen en zoowaar aan de deur te
krabben. Toen riep ik hem. “Die ondeugende kaboutertjes! Willen ze de
deur niet open doen?” zei ik. Bruun kwispelstaartte uit alle macht,
liep van de slaapkamer naar mij en van mij naar de slaapkamer, en
keek mij met zijn trouwe, bruine oogen zoo smeekend aan, alsof hij
zeggen wilde: doe nu toch die nare deur open, ik kan toch niet door
‘t sleutelgat. “Kom dan maar,” zei ik, en toen was Bruun niet te
houden, hij sprong tegen mij op, likte mijn handen en blafte, dat
hooren en zien je verging. Met een vaart rende hij de slaapkamer in,
maar bleef op eens verbaasd staan, toen hij die leeg vond. Alles werd
besnuffeld, hij begreep er niets van. Zijn mooie pluimstaart, die even
te voren nog zoo vroolijk wapperde, hing nu sluik neer. “Arme hond,
zijn ze weg?” zei ik. Nog eens liep hij de kamer rond, snuffelde onder
‘t bed en liep toen langzaam naar de huiskamer.
Ma troostte hem met een stukje hondekaak en een hompje kaas. Na
‘t ontbijt zijn ma en ik een flinke wandeling met Bruno gaan doen.
Ma wilde Miekie, geloof ik, ook wel mee hebben, omdat ze het zoo
stil vond zonder haar ventjes, maar dat ging natuurlijk niet. Toen we
den hoek van de straat omsloegen, kwamen we Pollo tegen. Dat was een
vroolijke ontmoeting tusschen Bruun en hem. ‘t Was, alsof ze elkaar
in jaren niet gezien hadden. Daarna liepen ze een tijdje rustig naast
elkaar. Het scheen wel, dat Bruno vertelde, dat jullie weg waart en
ik denk, dat Pollo hem zoo goed mogelijk getroost heeft, tenminste
even later renden ze uitgelaten over ‘t weiland. De schapen, die daar
liepen, wisten zich van angst niet te bergen. Een klein lammetje
drukte zich stijf tegen zijn moedertje aan en blaatte zoo innig
bedroefd. Daar vloog Pollo over een sloot, Bruun hem achterna. En toen,
o mijn kaboutertjes, als jullie dat gezien hadt! Pol stond aan den
kant van de sloot juist eventjes uit te blazen, met de tong uit zijn
bek, want geloof maar, dat hij moe was, toen een dikke kikker, zeker
door Bruno opgejaagd, boven op Pollo’s tong sprong. Ma en ik wisten
werkelijk niet, wat er gebeurde, zoo’n spektakel maakte Pollo op eens.
Hij rolde zich om en om op ‘t gras, de vier pooten in de hoogte,
en het had niet veel gescheeld, of hij was in de sloot gevallen. Nu,zoo’n bad was misschien wel goed geweest voor den schrik.”
“O, die kikker,” schaterde Dolf. “Hij zag Pollo’s tong voor een
rozeblaadje aan.”
“Ja, of voor een vischje,” lachte Nel.
“O, eenig, eenig!” proestte Door. “Maar stil, laat mij nu verder
lezen.”
“Na dit kikker-avontuur waren onze wandelgenootjes kalm en gehoorzaam.
En hoe Miekie het maakt? Ik geloof, dat ze vast van plan is jullie
een briefje te schrijven en ze mij de kunst nu wil afzien. Viermaal
heb ik haar al van dit velletje postpapier afgezet, maar telkens komt
zij weer terug, zoodat ik haar nu maar laat zitten. ‘t Is een klein,
nieuwsgierig poesje en jullie weet, als Mieke eenmaal een plannetje
heeft, dan laat zij dit niet varen.
Op dit oogenblik loert ze op mijn penhouder. Steeds gaat haar kopje
van links naar rechts. O wee! een letter met drie krullen, dat is
Miekies schuld: die wilde met haar pootje den penhouder grijpen. ‘t
Is maar goed, dat mijn praatje uit is. Het zal mij eens benieuwen,
wanneer zij jullie gaat schrijven, maar dan ga ik er ook bij zitten,
dat weet ik wel, die deugniet!”
“Dan gaat oom zeker ook op het postpapier zitten,” lachte Dolf.
“Heel veel kusjes van moes, van Bruno een poot, van Mieke een hoogen
rug en duizend kusjes van paatje.
Hoe hebben de appelbollen gesmaakt? En vraag aan Leni, of de
dwergjes nog bedroefd zijn. Vooral de groeten aan oom, tante en
alle kindertjes.”
“Is hij nu uit?” vroeg Bob.
“Ja, is het geen onmogelijk lange brief?”
Door moest den brief nog eens en nog eens voorlezen, vonden Leni,
Bob en Hansje. Op ‘t laatst kenden ze hem bijna van buiten.
“Boven aan het blaadje staat het verhaal van den kikker, he
Door?” vroeg Hans.
“En daar onder-aan dat van Mieke?”
“Mammi, waar is de kikker nu?” vroeg Fritsje.
“Ik denk, dat hij nu weer vroolijk door het water springt of over
‘t land. Och, och, wat zal dat arme kikkertje geschrikt zijn, toen
het zag, dat het verdwaald was.”
“En hoe verdwaald!” lachte Dolf.
“‘t Was maar goed, dat Pol geen ooievaar was, want die had het
kikkertje stellig opgepeuzeld.”
“Brr!” Fritsje schudde zijn krullebol. “Ik vind kikkers niet lekker,
Mammi wel?”
“Neen hoor, ik eet liever appelbollen.”
“En ik, en ik,” riepen Leni en de anderen.”Hoera! Vanavond appelbollenpartij!”
“En hoe is ‘t nu met de patientjes? Zouden jullie vanavond wel trek
hebben in een appelbol?” vroeg mevrouw Van Brakel.
“Mijn voetje doet bijna niet meer zeer, heusch niet.”
“En mijn neus, kijk, er komt geen droppel meer uit.”
“Dat dacht ik wel,” zei Door. “Brieven zijn zoo goed voor verstuikte
voeten en bloedende neuzen.”
“Ja, en vooral zulke lange,” lachte Nel.
“Ramplamplan, daar komen wij an. We hebben geen schoenen of kousen
meer an,” kwam Dolf dien avond de kamer instappen, een groot bord
met appelbollen op zijn hoofd balanceerende.
“O, jongen, denk om het porseleinen bord,” riep mevrouw Van Brakel.
“En om onze heerlijke appelbollen,” lachte pa. “Als ze over den grond
rollen, wil niemand ze meer hebben.”
“Ik wel, ik wel,” riepen Leni, Hans en Bob.
“Dan zal ik ze maar gauw neerzetten,” zei Dolf, “want als jelui in
dat geval alle appelbollen samen op ging peuzelen, dan hadden we
morgen drie zieke kinderen, en dat zou wel zonde en jammer zijn van
de heerlijke vacantie.”
“Hoera voor de vacantie!” riep Nel en stak een oogenblik later een
appelbol op haar vork in de hoogte.
“Hoera voor oom Karel!” juichte Door en deed hetzelfde.
“‘t Lijkt wel, dat er wijn in de appelbollen zit, zoo opgewonden
worden jullie,” zei vader. “Ma, geef me nog maar eentje: die dingetjes
smaken uitstekend.”
“Ja, ze zijn onmogelijk lekker,” beaamde Dora. Hans, Bob en Leni
hadden het veel te druk met hun bol om iets te zeggen.
“Komt, kinderen, het klokje van gehoorzaamheid heeft geslagen,”
zei moeder, en een half uur later: “Fritsje ligt al lang in bed.”
“Fritsje is ook nog zoo klein,” zei Hans. Hij vond het zeker wel wat
kinderachtig, bij Fritsje vergeleken te worden.
“Ja zeker,” lachte ma, “maar ik geloof toch, dat het zandmannetje al
even bij Hansje Pansje op bezoek is geweest.”
Een oogenblik later werden Leni en de tweelingen door Nel en Door
naar bed gebracht.
“Kijk eens even, of het kussen ook tegen mijn ooren aankomt,” zei
Bobbie tot Door, die hem had uitgekleed.
“Tegen je ooren?” vroeg Door verwonderd.
“Ja, kun je ze goed zien?”
“Niet zoo heel goed,” lachte ze, “ze spelen zoo’n beetje verstoppertje,
dunkt me.”
“Zou ik den haan zoo dan niet kunnen hooren?”Toen barstte Door in lachen uit. “O, wacht maar eens,” en ze drukte
het kussen flink plat, zoodat heel Bobs bolletje als een kaatsbal
boven op het kussen kwam te liggen. “Nu maar goed luisteren morgen
vroeg. Wel te rusten, kindertjes.”
“Toe, Nel, ben je nu nog niet klaar?” bromde ze. “Je bent een echte
treuzel.”
“Ik moet nog even Hansjes pakje opvouwen.”
“Wat valt er nu aan zoo’n jongenspak op te vouwen? Ik heb Bobbies
kleeren….”
“Ja, hoe jij Bobbies kleeren opbergt, daar weet ik alles van: Hij
heeft gisteren den geheelen dag met een kouseband geloopen. Waar die
andere nu weer is, begrijp ik niet.”
“O, ja, eenig,” gierde Dora. “Verbeeld je, Bob had er twee aan zijn
rechterbeen. Of ik zijn spulletjes ook goed opberg, he?”
Nu moest Nel toch ook lachen en gearmd gingen beiden naar beneden
naar de huiskamer.
“Alweer een dagje om, ma,” zei Nel, toen ze dien avond met Door naar
bed ging.
“Ja, ja, vrouwtje, maar er komen er nog veel, moet je maar denken.”
“En als dan het zonnetje van binnen en van buiten schijnt, dan zingen
we,” zei vader lachend: “‘t Is vacantie, ‘t blijft vacantie….”
“Hoera, vacantie boven!” vielen Door en Nel in.
“Nacht vader, nacht moes!” En zingende gingen, ze naar boven.
VIJFDE HOOFDSTUK.
DE VERDWAALDE DWERGJES.
“Er zijn dieven,” fluisterde Nel aan Doors oor, want hard praten
durfde ze niet.
Door, nu op eens wakker, zat kaarsrecht in bed.
“Hoor je ‘t?” fluisterde Nel.
Door knikte. De angst benam haar bijna den adem.
“Zullen we vader en moeder roepen?” fluisterde Nel weer.
“‘k Durf niet,” kwam bijna onhoorbaar uit Doors mond.
“Ik ook niet,” klonk het wanhopig naast haar.
“Luister eens. ‘t Is precies, of ze met sleutels rammelen,” zei ze
en kneep Door van angst in den arm.
“Ik durf onmogelijk opstaan,” kermde Door. “Mijn mooien armband heb
ik gisteren op tafel laten liggen; dien nemen ze natuurlijk mee en
Fritsjes zilveren kroesje en de lepels en vorken! O, ‘t is vreeselijk,”zuchtte ze. “En mijn ringetje ligt, geloof ik, op den inktpot. Sst, wat
zijn ze nu stil. Misschien steken ze het wel aan een van hun vingers.”
“Het zal hun toch wel niet passen,” zei Nel geruststellend.
“Om de pink wel,” snikte Door.
“‘t Is precies, of ze hierheen komen,” fluisterde Nel en kroop stijf
tegen Door aan.
“Maak toch zoo’n leven niet.”
“Konden we maar dood liggen, zooals Foxje.”
Weer was ‘t even stil in de voorkamer.
“Ik probeer ‘t,” zei Nel kordaat.
“Wat?”
“Ik houd het hier niet langer uit.”
“Nel, hoe durf je! Ik laat je niet alleen gaan,” zei Door, toch alles
behalve moedig.
Heel voorzichtig, met ingehouden adem, liet Nel zich uit ‘t bed
glijden. Door volgde klappertandend….
“De deur staat op een kiertje,” fluisterde Door.
Als twee angstige vogeltjes tegen elkaar aangedrukt, stonden Nel en
Door in de gang en trachtten door de deuropening te kijken.
“Zie je iemand?” fluisterde Door tot Nel, die vooraan stond.
“Niemand.”
“Ze zullen onder de canape gekropen zijn.”
“Ik ga eens kijken,” zei Nel moedig.
“Ik zie niemand,” zei ze, op haar buik liggende.
“Kijk eens op ‘t inktstel naar mijn ringetje.”
“‘t Ligt er nog” zei Nel, steeds moediger de kamer rondkijkende.
“Ligt het er nog?” Door was een en al verbazing. “Hoe is ‘t mogelijk;
dieven zijn anders dol op goud.”
“Misschien zijn ze boven op de kast gekropen,” begon Door weer,
nu half in de kamer staande.
“Op de kast?” vroeg Nel ongeloovig, terwijl ze voorzichtig het
tafelkleed oplichtte.
“Ja zeker, op de kast. Als iets weg is, kan het overal zijn, zegt
ma altijd.”
“Je denkt zeker aan je haarlintje of je handschoenen, die ook altijd
zoek zijn. St.–hoor je dat?” Nel stond stijf van schrik.
Door keek haar met groote oogen aan en durfde geen voet verzetten.
“Daar hoor ik ‘t weer,” zei Nel, nog steeds op dezelfde plaatsstaande. “Maar–maar–ik geloof–dat–ja nu hoor–ik–het–duidelijk,”
riep ze opgewonden….
“‘t Is … een vogel!”
“Een vogel?” Door wist niet, wat ze hoorde. “Een vogel?” herhaalde ze
hoogst verwonderd en stond eensklaps midden in de kamer, naar alle
kanten kijkende en luisterende. “Ja, je hebt gelijk, nu hoor ik het
ook en heel duidelijk zelfs.”
“Hij zit stellig in den schoorsteen.”
“Neen, dat geloof ik niet, hij zit in de kachel. Die stumper kan zijn
pret ook wel op.”
“Ja, werkelijk, arm dier,” zei Nel.
“Wat wil je doen?” voeg Door, toen Nel naar het raam liep.
“Het raam open schuiven; dan kan hij dadelijk naar buiten vliegen. Het
zal wel een verdwaalde kraai of spreeuw zijn.”
“Uitstekend,” vond Door. “Nu zal ik het kacheldeurtje open zetten,
let op, een, twee, drie–rustverstoorder.”
Werkelijk vloog een jonge spreeuw er uit, keek even met zijn aardige
glinsteroogjes verbaasd rond, zag het open raam–en was verdwenen.
“Kom eens gauw kijken, daar zit hij, daar zit hij,” riep Nel
opgetogen. “Zie hij ‘t eens druk hebben en de veertjes glad strijken,
zoo’n ijdeltuitje.–Dag plaaggeest!”
“Wat een geluk, dat het zomer is en er geen vuile stukken cokes en
asch in de kachel liggen. Wat draait hij met zijn kopje; het heeft
er veel van, dat hij zijn avontuur in geuren en kleuren aan die twee
dikke spreeuwen naast hem zit te vertellen.”
“Dan zullen die twee ouwetjes wel hun kopjes schudden, als ze hooren,
hoe hij ons heeft beet gehad,” lachte Door.
“En jouw netheid zal nog van de daken der huizen verkondigd worden,”
zei Nel.
“Maar kom, ons diefje heeft zijn vrijheid terug; ik kruip nu nog
lekker een paar uurtjes in bed.”
“En ik,” zei Nel geeuwend. “Brr, wat een nacht.”
Na een kwartiertje waren beide heldinnetjes in zoete rust.
Aan het ontbijt vertelden Door en Nel met veel ophef, wat ze vroeg
in den morgen hadden ondervonden en werden braaf uitgelachen. Leni en
de tweelingen zaten met open mond te luisteren en moesten natuurlijk
de kachel van alle kanten bekijken, alsof daar heel wat bijzonders
aan te zien was. En Nel en Door moesten den boom wijzen, waarin de
spreeuw gezeten had. Het drietal raakte niet uitgevraagd.
“St, zacht loopen,” zei Leni dien middag, terwijl ze met de tweelingen
naar den zolder ging. “Kijk, in den koffer zijn de kleeren, geloof
ik. Jullie moet mij eventjes helpen met de doozen, ze zijn zoo
zwaar.” Met veel moeite gelukte het hun, met hun drietjes de doos op
te lichten.
“O, Bob,” juichte Hans, toen Leni het deksel van den koffer had
opgetild. “Kijk eens, een rood mutsje en een grijs. En wat isdat?” vroeg hij, een met zilverpapier beplakte kroon in de hand
houdende.
“Dat is de kroon, die Nel op gehad heeft, toen ze voor Asschepoes
heeft gespeeld,” legde Leni uit. “Maar voorzichtig, jelui moet er nu
niet alles uit halen. Ik zal eerst eens kijken, waar de pakjes van
de dwergjes zijn.”
“O, Leni, worden wij dwergjes?” Hans klapte in de handen van pleizier.
“Daar heb ik al een pakje; hoe vinden jullie dat?”
“Is dat voor mij?”
“Ja, trek je schoenen maar uit, of neen, het pijpje is nogal wijd. Ga
maar op deze kist zitten, dan zal ik je wel even helpen.”
“Zou het niet te groot zijn?” vroeg Hans.
“Een beetje misschien wel, maar dat is niets. Zulke pakjes zitten
altijd nogal ruim,” voegde zij er vertroostend aan toe.
“Wat mag ik aan hebben?” vroeg Bob, die, met de zilveren kroon van
Asschepoes op zijn aardigen krullebol en een papieren sabel om,
verlangend in den koffer keek.
“Jij krijgt dat grijze pakje aan; tweelingen moeten toch gelijk
gekleed zijn.”
“O ja dan zal ik mijn sabel zeker maar afdoen.”
“Ja,” zei Leni, druk bezig Hansje een rood puntmutsje op te
zetten. “Klaar! Nu, wat zeg je er van? Is ‘t niet leuk?” Hans knikte
lachend. “Wacht, je moet nog den leeren riem om hebben, die zal ook
wel in den koffer zijn. Hoera, daar is hij al! Jammer, dat hier geen
spiegel is, dan kon je je zelf eens bekijken.”
“Hebben dwergjes dan spiegels?”
“O, neen, ‘t is eigenlijk veel beter, dat er hier geen is, want
dwergjes bezitten die niet.”
“Stil, wat is dat? Daar is iemand aan de deur, geloof ik,” zei Leni
verschrikt. “Gauw, Hans, kruip achter dezen koffer. Bob, verstop je
gauw.” Voorzichtig deed Leni de deur open en verrast bleef ze staan,
toen Julia zacht miauwend met hoogen rug langs haar streek en in twee
sprongen op een koffer stond.
“O, jou klein, nieuwsgierig poesekopje, om mij zoo verschrikt te
maken! Kom maar weer uit je schuilhoekje, jongens. ‘t Is Julia en
die verklapt ons niet.”
“Help je mij even? Ik kan niet in de tweede pijp komen.”
“Een, twee, drie, hopsa,” zei Leni. “Past het niet mooi? Wacht, hier
is het een beetje te wijd, maar dat is niets, daar komt de ceintuur
over heen. Nu je puntmuts nog. Prachtig!” riep ze opgetogen. “Wat
zullen allen kijken, als jullie beneden komt. Ga beiden nu maar op
deze kist zitten, dan zal ik mij ook verkleeden. Oef, wat is ‘t hier
warm. Ik zal het raam open zetten.”
“Word jij ook een dwergje?” vroeg Bob.
“Drie dwergjes,” lachte Hans.”Maar dat kan toch niet, want dan ben jij een groote dwerg en dwergjes
zijn altijd klein.”
“Zijn er geen groote dwergen?” vroeg Hans.
“Zijn er nooit pa-dwergjes?”
“Jawel,” zei Leni; “want dwergen dragen immers baarden. O ja, dat is
waar ook, jullie moet ook nog de baarden om hebben.”
En half uitgekleed, zocht ze weer in den koffer. “Ik kan ze nergens
vinden, dat is jammer, maar zoo zijn jullie toch ook mooi.”
Dat vonden Hans en Bob ook.
“Ik wordt sneeuwwitje,” zei ze.
“Als deze koffer van glas was,” zei Hans, “dan moest jij daarin gaan
liggen en konden wij je dragen.”
Leni lachte.
“St! daar roept ma mij, geloof ik. Hoe jammer!” Haastig trok ze haar
jurk weer aan.
“Stil blijven zitten, hoor! Ik kom gauw terug.”
‘t Was een grappig gezicht, die twee aardige ventjes met hunne roode
puntmutsjes op de kist te zien zitten tusschen allerlei koffers,
doozen, manden enz.
“O wee, kijk Julia eens,” zei Hans even later. “Zij wil, geloof ik,
op het dak gaan en dat mag niet. Juul, Juul, Juul!” riep hij, zoo
hard hij kon.
“Misschien is zij bang voor ons, omdat we nu op dwergjes lijken.”
“Als ze op het dak komt, gaat ze vogeltjes vangen,” zei Hans wanhopig.
Weer riepen beide kinderen zoo hard ze konden, maar poes stoorde zich
er in ‘t geheel niet aan en stapte kalm het raam uit.
Bob en Hans vergaten heelemaal wat Leni gezegd had. Beiden liepen
naar het raam om te kijken, waar poes gebleven was.
“Zie je haar?” vroeg Bob aan Hans, die ‘t meest vooraan stond.
“Ja, ze loopt in de goot.”
“Och, die arme vogeltjes. Als poes ze ziet, eet zij ze op.”
“Wat zou ze doen, ze zit zoo stil als een muisje.”
“O Bobbie, misschien ziet ze al een vogeltje. Ik ga haar in den staart
knijpen. Jaap heeft mij verteld, dat, als je een poes, die loert,
in den staart knijpt, ze het vogeltje of muisje niet kan krijgen.”
“Laten we dan dadelijk gaan. Ze zit nog steeds op hetzelfde plaatsje.”
Beiden stapten toen voorzichtig in de goot. Bob vooraan, voetje voor
voetje, gingen ze op poes af.
Julia bemerkte eerst niets, maar toen Hans en Bob op ongeveer vier
passen genaderd waren, scheen ze onraad te bespeuren, tenminste ze
verliet haar plaatsje en liep verder.”O, Hans, als wij haar nu maar kunnen krijgen,” zei Bob half
schreiend. “Stil, daar zit ze weer, misschien heeft ze ons nog niet
gezien. Niet praten,” zei hij, toen Bob weer iets wilde zeggen.
Ondertusschen was Leni weer op den zolder terug gekomen. Ze keek
vreemd op, toen ze de tweelingen niet op de kist zag zitten.
“Jullie deugnieten, heb je je verstopt?” zei ze lachend. “Ik zal je
wel vinden.” Vroolijk zingend ging ze zoeken. “Hans, Bob!” riep ze
eenige keeren, toen zij ze niet vond.
“Misschien zijn ze in slaap gevallen,” dacht ze toen. “Maar dan moeten
ze hier toch zijn. Wat is dat? Julia ook weg? O wee, het raam! Zou
Julia op het dak zijn gegaan?” Op eens kreeg ze een vreeselijken
schrik. “Als-als-de tweelingen….”
Leni holde naar beneden. “Ma–vader–Bob en Hansje zijn nergens te
vinden en Julia is op het dak.”
“Kom, kom, kleine meid,” zei pa, “Julia zal wel gauw terugkomen;
ze vond het zeker frisscher op het dak dan op den zolder. Ze zal zoo
gauw geen ongeluk krijgen.”
“Och ja, maar … paatje, Hans en Bob zijn er ook niet.”
“Hans en Bob zijn toch geen poesjes, die zijn toch niet op het dak
geklauterd? Kom, kom, vrouwtje, maak je toch zoo angstig niet. De
bengels zullen zich zeker verstopt hebben.”
“Ik heb ze overal gezocht,” zei Leni, nu wel een beetje gerustgesteld.
Ze gingen zoeken boven. Maar toen niemand ze vond, maakte een
vreeselijke angst zich van hen meester. Er was geen twijfel
meer aan. Bob en Hans waren op het dak geklommen en naar beneden
gevallen. Allen zagen lijkwit. Plotseling werd er hevig gebeld
en stonden ze stijf van schrik. Ieder verwachtte nu te hooren,
wat ze zoo zeer vreesden. Kee kwam naar boven hollen en vloog
vader bijna omver, die juist naar beneden wilde. “Ze–ze–”
stotterde ze,–“ze–zitten–daar,” en Kee wees met den vinger,–“daar
gunder–op het–dak.–De slagersjongen kwam–het mij–zeggen”–hijgde
ze,–“och, die wurmen, die wurmen! Het–staat–daar vol menschen, de
politie–is er ook, och hemeltje–och, och! Enne, die kan–niet bij
ze–komen, omdat de menschen–die–daar wonen–uit–de stad zijn. Die
stakkers! Wat ze–aan hebben, weet ik niet, maar–ze zien er heel
gek–uit–zegt de slager.”
Allen holden naar beneden. Mevrouw Van Brakel kon van schrik bijna
geen voet verzetten.
Ja waarlijk, een huis of zes verder zaten boven op het dak, als twee
parkietjes, Hans en Bobbie.
Intusschen had de politie van de buren den sleutel gehaald en was
een agent naar boven geklommen. Een algemeene kreet van blijdschap
ging op uit de volksmenigte, toen ze den agent op het dak zagen. En
een oorverdoovend hoera brak los, toen hij met Hans, en mijnheer
Van Brakel, die den agent gevolgd was, met Bob weer uit het huis
kwamen. Mevrouw Van Brakel schreide en lachte te gelijk en geen van
hen wist van blijdschap wat te doen.
“Kindertjes, kindertjes,” zei mevrouw Van Brakel, toen men een beetje
van den schrik bekomen was, “hoe kwamen jullie er toch toe?”
“Heeft ze een vogeltje gepakt, tante?” vroeg Hans.”Een vogeltje gepakt? Wie wilde een vogeltje pakken?”
“Julia,” zei Bob, en toen vertelde hij alles. “lederen keer, als ik
haar staart wilde grijpen, liep zij verder en op ‘t laatst zagen wij
Julia nergens meer.”
“En waarom liepen jullie toen niet terug?” vroeg Nel.
“Wij durfden ons niet omdraaien. Wij wisten ook heelemaal niet, hoe
ver we geloopen waren.” En op eens barstte Hans in een zenuwachtig
schreien uit.
“O, we waren toch zoo bang.”
“Jullie kleine, domme kereltjes,” zei mijnheer Van Brakel
troostend. “Wisten jullie nu nog niet, dat dwergjes op den grond
hooren en niet op het dak?”
“O, daar heb je de schuldige,” zei Door, toen poes de kamer binnen
kwam. “Poesje, poesje, je hebt wat op je geweten. Wat heb jij ons
een onmogelijken angst bezorgd.”
“Ja, gelukkig, dat dit alles nu weer voorbij is,” zei mevrouw Van
Brakel.
“Ter eere van den goeden afloop mag Fritsje een balletje aan onze
dwergjes presenteeren en de andere kinderen mogen mee snoepen.”
ZESDE HOOFDSTUK.
EEN DAGJE BUITEN.
“Kinderen,” zei mijnheer Van Brakel eenige dagen later, “nu heb ik
een mooi plan. ‘t Is zulk prachtig weer, wat denken jullie er van,
als we eens een groote wandeling gingen maken?”
“Heerlijk, leuk!” klonk het van alle kanten.
“Nu, over een uurtje verwacht ik, dat alles klaar zal zijn, hoor.”
“Meisjes, jullie moet mij dan maar flink helpen. Want er moeten heel
wat boterhammen gesmeerd worden,” zei moeder. “Dolf, jongen, maak jij
de sportkar eens keurig schoon, want voor Fritsje moeten wij die wel
meenemen en Bob en Hans zullen ook wel eens willen rijden.”
Ma en Door gingen de boterhammen smeren. Leni bracht papier aan, de
tweelingen zorgden voor de touwtjes, Nel pakte alles in en Fritsje
bracht ze naar de sportkar.
“Hoe staat het er mee?” vroeg vader, op zijn horloge ziende. “Het
wordt tijd.”
“We zijn klaar, vader,” zei Nel.
“Mooi zoo, dan maar opgemarcheerd, marsch.”
“Mag Foxje mee?”
“Zeker.”Toen Fox zijn naam hoorde noemen, was hij uitgelaten van
blijdschap. Als een pijl uit den boog vloog hij vooruit, rende weer
terug, sprong dan tegen dezen, dan tegen dien op en was zoo dol, dat
het niet veel gescheeld had, of hij had Fritsje in zijn blijdschap
omgegooid.
“Koest, Fox, koest, we weten wel, dat je blij bent,” zei Dolf,
“maar als je zoo begint te rennen, hou je het nooit uit.”
“Wat is het toch heerlijk buiten,” zei moeder.
“Mij dunkt, we gaan de hei over en dan straks bij vrouw Pruim een
glaasje melk drinken.”
“O, ja,” zei Leni, “misschien heeft ze wel weer een ziek geitje,
zooals den vorigen keer.”
Vader begon hartelijk te lachen.
“Je wenscht vrouw Pruim ook niet veel goeds toe, kleine meid.”
Leni lachte verlegen. “Och ja, vader, maar u weet ook niet, hoe goed
vrouw Pruim haar ziek geitje oppaste.”
“Dan moeten wij eens gauw gaan kijken, maar als jelui mij vraagt,
dan zie ik liever een gezond dan een ziek geitje.”
“Leni vindt zieke dieren altijd veel aardiger,” zei Nel plagend,
“omdat ze die dan flink verwennen en vertroetelen kan. Was ik nu
maar een zieke kikvorsch of een half doode spreeuw,” zei ze grappig
wanhopig, “wat zou mijn zusje mij dan allerlei lekkere hapjes brengen.”
“Ja, ja, je bent me een stumperd,” lachte Dolf, “en zoolang je
nog zoo’n verbazende massa boterhammen verslindt, vrees ik, dat er
vooreerst van jou geen sprake zal zijn.”
“En tot kikker zul je ‘t zeker wel nooit brengen,” zei Door, “want
in plaats van in het water te springen, bleef jij ‘t liefst aan den
kant staan.”
“En jij niet tot spreeuw,” plaagde Nel terug, “want aan vroeg opstaan
heb jij een broertje dood.”
“Daar zal ik ook altijd voor oppassen, als ik al eens spreeuw mocht
worden; want vogeltjes, die te vroeg zingen, zijn immers voor de poes?”
“En nu stel ik voor,” zei vader, “dat wij hier eens een poosje aan
den kant van den weg gaan zitten. We hebben al een heele wandeling
achter den rug en ‘t wordt warm vandaag.”
“He ja,” vond Door, “eventjes uitblazen.”
“Hoe is ‘t met mijn kleine broekemannetje?”
“Is het broertje ziek geweest en is dat broertje toen doodgegaan,
Mammi?” vroeg Fritsje met een bedroefd stemmetje.
“Welk broertje toch, kleine man?”
Allen keken naar Fritsje, want ‘t was duidelijk, dat het schreien
hem nader stond dan ‘t lachen.
“O, ik begrijp het, ik begrijp het,” gierde Door. “Hij heeft gehoord,
dat Nel tegen mij zei, dat ik aan vroeg opstaan een broertje dood had.”Ze schaterden het uit.
“Jou kleine, kleine krullebol,” zei Ma, en trok haar kereltje
liefkoozend op den schoot.
“Nel weet er niets van, hoor, er is geen broertje ziek geworden en
ook geen dood gegaan. Dolf, kom eens hier met de sportkar, de bron
van alle goeds, en laten we dan allen een eierkoek gaan eten op het
heerlijke feit, dat Nel geen kikvorsch en Door geen spreeuw is, en
op het broertje, dat niet ziek geworden is. Wat zit het hier toch
heerlijk, ‘k was werkelijk al een beetje moe,” zei mevrouw Van Brakel.
“Maar waar is Leni nu weer?” vervolgde ze. “Daar loopt ze warempel
met Bob en Hans ons al een heel eind vooruit. Dolf, roep die drie
voortvluchtigen eens terug. Ze moeten wat rusten, anders worden ze
veel te moe.”
“O, daar komen ze al.”
“O, paatje, u weet niet, wat beeldige kapelletjes wij gezien
hebben!” zei Leni. “Hansje had er bijna eentje gevangen.”
“Jaap zegt, dat kapelletjes tooveren kunnen,” zei Bob.
“Zoo, heeft Jaap dat verteld?”
“Ja oom. ‘t Kapelletje zegt: hocus, pocus pas, ‘k wou dat ik een
rups was.”
“En wat zegt de rups?” lachte ma.
“De rups? Hansje, zegt die ook wat?” vroeg Bob. Hans wist het niet.
“Dan zegt die weer: hocus, pocus pas, ‘k wou, dat ik weer een
kappelletje was, en dan wordt het een kapel. Is dat niet wonderlijk?”
“Dat zal ik Jaap vertellen,” zei Bob.
“Kijk Foxje eens,” zei Dolf, “of hij ook moe is. Pas maar op je tong,
zoo meteen springt er een kikker op, net als op die van Pluto. Ik zou,
als ik jou was, mijn rood lapje maar gauw naar binnen halen. Hier, dit
is beter dan zoo’n springertje,” en hij gaf Fox een stuk van zijn koek.
“Ik weet een mooi spelletje,” zei Leni, “zullen we bloemencorso
spelen?”
“Bloemencorso?”
“Goed,” zei Door en sprong op, “er zijn hier zulke beeldige bloemen.”
“Vader en moeder zijn ‘t publiek,” stelde Dolf voor.
“Ja,” zei Nel, “u moogt niet kijken, wij zullen wel waarschuwen,
als alles klaar is.”
“Dan zullen we ons maar in dezen greppel omdraaien; want om op zoo’n
mooien dag met je oogen dicht te zitten, is wel wat veel gevergd.”
Door stelde voor de sportkar te versieren. Dolf sneed heide,
terwijl de meisjes bloemen gingen plukken, ‘t Was niet zoo’n heel
gemakkelijk werkje. Door en Nel geleken, toen alles klaar was, wel
een paar pioenen.
“Nu den optocht opstellen,” zei Nel, terwijl zij nog bezig was aan
een krans voor Leni.”Eerst de sportkar met Bob er in. Leni, jij moogt hem rijden. Wat
zeg je wel van dit kransje?”
“Door, laten wij van onze armen een stoeltje maken, dan kan Dolf Hansje
Pansje daar opzetten. Hij zelf kan Fritsje op zijn schouders nemen. Nu
eerst dat kleine heuveltje op,” commandeerde Nel verder. “Ziezoo,
Leni, sta even stil, nu zal ik het publiek verzoeken te kijken. Vader,
moeder, het bloemencorso is gereed, u moogt kijken. Leni, vooruit nu.”
‘t Was een aardig gezicht, dat vroolijk versierde troepje van den
heuvel te zien komen.
“Beeldig, beeldig,” riep Ma.
“Prachtig,” vond vader ook.
Foxje was nu eens heraut, dan vormde hij weer de achterhoede, en
steeds wapperde zijn vlag. Toen de optocht tweemaal het publiek was
gepasseerd, vonden allen, dat het lang genoeg geduurd had.
“‘t Is mooi geweest, ‘t is mooi geweest, ‘t is drommels mooi geweest,”
begon vader te zingen en allen vielen mee in.
“En nu stel ik voor,” zei ma, “dat we bij vrouw Pruim ons glaasje
melk gaan halen. Oef, wat is het warm!”
“Ik weet den weg wel, vader,” zei Leni.
“Uitstekend, ga jij met Hansje maar vooruit.”
Dat vond Leni wat gewichtig, en parmantig stapte ze voort.
“St!” zei mijnheer Van Brakel even later, “ik hoor geritsel.”
“Een eekhoorntje,” fluisterde Dolf.
Ja waarlijk, daar zat op korten afstand een allerliefst eekhoorntje
te smullen aan een paddenstoel. Hij liet de plant in zijn pootjes
ronddraaien en knabbelde er zoo stukjes af. Zoo iets hadden de kinderen
nog nooit gezien. Ademloos stonden ze te kijken, toen hoe jammer,
Fox kwam aanrennen en binnen drie tellen zat het eekhoorntje boven
in een boom angstig naar beneden te kijken, of hij ook vervolgd werd.
“Fox, hier!” commandeerde mijnheer Van Brakel, die den angst van den
eekhoorn zag.
“Die stoute Fox,” zei Bob boos. “Ik vind dat eekhoornhondje veel
aardiger.”
“Zoo, vind jij dat eekhoornhondje veel aardiger dan onzen lieven
Fox. Zullen we Fox dan in dien boom laten klimmen en het eekhoorntje
meenemen?”
Even bedacht Bob zich. “Blijft Fox dan vannacht hier in ‘t bosch en
slaapt het eekhoornhondje dan in zijn nest?”
“Ja zeker.”
“Och, laten we Foxje dan maar liever houden,” zei hij. Maar nog eens
even keek hij door de takken, waar toch wel het mooie “eekhoornhondje,”
zooals hij het noemde, gebleven was.
“Leni en Hansje zullen al wel bij vrouw Pruim zijn,” zei pa na een
half uurtje. “Wij hebben, geloof ik, een omweg gemaakt. Zij zullenwel ongeduldig worden en niet begrijpen, waar wij blijven.”
Maar toen allen bij vrouw Pruim kwamen, zagen ze Leni en Hansje
nergens.
“Leni zal in den stal zijn om haar zieke geit op te zoeken,” zei vader
lachend. “Ga haar en Hans maar eens vertellen, dat wij er al zijn,
dan zal ik ondertusschen voor jullie een glas melk bestellen.”
“Ze zijn nergens,” zei Nel, terugkomende.
“Nergens? Nu nog mooier. Den eenen dag verdwalen de loge’s op het
dak en een paar dagen later verdwaalt Leni op de hei.”
“Ze konden toch al lang hier zijn,” zei moeder.
“Hoe is ‘t mogelijk, die Leni, die altijd zoo goed den weg weet.”
“Ze zal wel weer achter een vlinder of hagedis zijn gaan loopen,”
zei Nel.
“Ik wou toch, dat ze er maar vast waren,” zei moeder. “Ik ben er niet
zoo heel gerust op.”
“Ja,” zei Dolf lachend, “als ze achter een hagedis aanloopt, moeder,
dan zal u ze wel niet zoo gauw terugzien. Maar daar komen ze, daar
komen ze. Ik zie ze heel in de verte.”
Ja, werkelijk, heel in de verte zag men twee kinderen langzaam
naderkomen.
“Waarom loopen ze toch niet vlugger, ze zien ons toch wel zitten. Als
‘t niet zoo “onmogelijk” warm was, liep ik ze te gemoet,” zei Door.
“Dat dient nergens toe, kindje. Ja, ‘t is verbazend warm. De lucht
ziet er werkelijk uit, of we onweer zullen krijgen, ‘t Is te hopen,
dat de bui nog maar wat uitblijft,” zei mijnheer Van Brakel.
“Ik zal maar vast de boterhammen ronddeelen, want er zullen wel leege
magen zijn en die twee laatkomers zullen ook wel trek hebben.”
“Hier zijn de schuldigen,” zei Nel, die Leni en Hans toch te gemoet
geloopen was en nu met beiden voor mevrouw Van Brakel stond.
“Maar kinderen, wat hebben jelui uitgevoerd!” riep mevrouw Van Brakel
verschrikt, de natte kleeren van Hans ziende.
Allen zetten groote oogen op.
“Wat is er gebeurd?” riepen Dolf en Door.
“Dit jongetje,” zei Nel, op den snikkenden Hans wijzende, “was op eens
heelemaal vergeten, dat hij een jongen was en dacht, dat de kikker
daar ginds in den plas zijn broertje Bob was. En toen hij zag, dat
zijn kikkerbroertje alle moeite deed om een mug te vangen, dacht hij:
stumpertje, ik zal jou wel even helpen, en flap, daar lag hij voorover
in den plas en toen begreep hij wel wat laat, dat hij geen kikker,
maar Hansje Pansje was.”
“Klein, dom Hansje, dacht je, dat je een kikker geworden was,” lachte
mijnheer Van Brakel.
Hans schudde heftig zijn hoofd.
“Dacht jij, dat ik in een kikker omgetooverd was?” vroeg Bob lachend.Nog heviger ging Hansjes bolletje.
“Hansje dacht,” zei mevrouw Van Brakel, “dat een bad op zoo’n warmen
dag wel frisch zou zijn, maar hij vergat zijn kleeren uit te trekken.”
“Ik kon het heusch niet helpen,” zei Leni, half schreiende, “maar ik
zag een klein vogeltje, dat o zoo akelig deed. Ieder oogenblik dacht
ik, dat het dood neer zou vallen, en juist toen ik het wilde grijpen,
vloog het, roef! naar boven in een boom. En toen ik omkeek, zag ik
Hans in den plas liggen. Ik heb hem toen dadelijk aan zijn arm er
uit getrokken.”
“Dat vogeltje was een kleine grappenmaker,” zei vader. “Dat heeft jou
leelijk gefopt, meisje; want het was zoo gezond als een visch. Maar zal
ik je eens wat vertellen? Het was bang, dat jij zijn nestje zoudt zien,
waarin zijn kindertjes zaten daar in de buurt, en toen dacht het: als
dat meisje naar mij ziet en met mij meeloopt, kan ze mijn kleintjes
niet vinden. En toen jij ver genoeg van zijn nest verwijderd was,
vloog hij op en lachte je in zijn vuistje uit. Droog nu maar gauw je
tranen, kleine meid. Zoo’n bad zal Hans geen kwaad gedaan hebben. Nel
kan nu wel eens hooren, of vrouw Pruim ons misschien ook droge kleeren
kan leenen van een van haar jongens. Gerrit of Piet zullen wel iets
hebben, dat Hansje past.”
“Een jasje en een paar klompjes van onzen Dirk kan dat jongetje best
aanhebben. Kom jij maar mee, hoor,” zei vrouw Pruim tot Hans, “dan
zal ik je die spulletjes gauw aantrekken.” Maar Hans had hierin in
‘t geheel geen lust, tot eindelijk mevrouw Van Brakel meeging.
Een hartelijk gelach weerklonk, toen Hans na een tien minuten als
boertje met lange broek en klompen aan weer in den tuin verscheen.
“O, “onmogelijk” leuk, onmogelijk,” gilde Door. Hans kreeg nu ook
pret in ‘t geval, stak zijn beide handen in de zakken, zoodat ze
wijd uitstonden, draaide zich om en om en liet zich van alle kanten
bekijken.
“Nu, wat zegt ge nu?” lachte vrouw Pruim, “heb ik niet een aardig
Pruimpje van je gemaakt?”
“Och, zoo’n aardig Pruimpje,” schaterde Dolf.
“Maar nu zijn we geen tweelingen meer,” riep Bob met een grappig
ongelukkig gezicht. “Hoe moet dat nu, tante?”
“Dat is niets, ventje,” zei mevrouw Van Brakel, “vanavond zijn jullie
weer tweelingen in je hanssopjes.”
Foxje was door al die luidruchtigheid ook heelemaal van streek en
holde van den een naar den ander.
Na een half uur werd de terugtocht ondernomen en toen Hansje moe
werd van ‘t ongewone loopen op de klompjes, werd hij bij Frits in
de sportkar gezet, ‘t Was nog een heele wandeling en bij de greppel
gekomen, werd er halt gehouden. Door beweerde, dat ze “onmogelijk”
verder kon en allen hadden behoefte eens heerlijk uit te rusten met
die warmte. Dolf ging languit op de hei liggen en Fox hield trouw de
wacht bij zijn vriendje.
“Nu maar weer opgemarcheerd,” zei mijnheer Van Brakel na een
kwartiertje. “Ik ben anders bang, dat we niet voor de bui thuis
zullen zijn!”
‘t Was duidelijk, dat Julia blij was, toen haar vrindjes envriendinnetjes weer thuis waren. Ze deed niets dan langs de deurposten
strijken en zacht miauwen en duwde haar aardig kopje dan tegen dezen,
dan tegen dien aan.
“Stil nu, stil nu,” zei Door troostend. “Wat wil je toch, Julia? Wacht,
ik geloof dat er nog een kaakje in den zak is overgebleven. Dat krijg
je tot “welkom thuis” en morgen zullen we spelletjes doen; maar als
je te veel naar de vogeltjes kijkt in plaats van op te letten dan
neem ik mijn boek en ga in een hoek onder den treurboom lezen, hoor!”
“Ziezoo, het klokje van gehoorzaamheid voor allen, groot en klein. Een,
twee, drie naar bed. ‘t Is een vermoeiende dag geweest.”
“Ik kruip alleen onder ‘t laken,” zei Leni.
“En ik,” riepen Dolf en Nel.
“Och, moezekepoes, wat is ‘t warm!”
“Door en Nel, jullie zorgt wel voor onze loge’s, niet waar?”
“Ja zeker, moeder; ik zeg dan: hocus, pocus pas, ‘k wou, dat
ons.boertje weer Hansje was, en dan …” lachte Nel.
“Trekt Hans gauw zijn hanssopje aan,” zei Bob. “Dan zijn we weer
tweelingen.”
“Nacht vader, nacht moeder!”
ZEVENDE HOOFDSTUK.
TWEE KNAPPE HUISHOUDSTERS.
“Kinderen, moeder is vanmorgen met hoofdpijn in bed blijven liggen,”
zei mijnheer Van Brakel eenige dagen later. “Jullie moet Kee nu
maar een beetje helpen en vooral niet te veel leven maken, ‘t Is wel
vacantie, maar…”
“Dat treft juist heel goed,” zei Door geruststellend. “Ik zal-wel
voor de boterhammen zorgen en thee schenken. Nel kan dan–ja, Nel,
wat zul jij doen?”
“‘k Zal het Kee eens vragen,” zei Nel. “Deze boontjes moeten afgehaald
worden, dat vind ik wel een leuk werkje. Leni kan mij wel wat helpen,”
en vol ijver wilde Nel dadelijk al beginnen.
“Och, Nel, help jij Fritsje even met zijn boterham. Laat die boontjes
maar staan tot na ‘t ontbijt.”
“Zou ik ze dan nog wel klaar krijgen? Kee zei: “”asjeblieft een portie
voor een kazerne.”” Nu, dat kan nogal, dunkt me.”
“Zoo? Zei ze dat? Maar je moet mij nu toch even helpen. Het botermesje
ben ik kwijt,” en Door tilde alle bordjes op, keek onder het theeblad,
op den stoel. “O, daar is ‘t gelukkig al. Waar zijn de tweelingen en
Leni? Wil je even kijken?”
“Fritsje een glaasje melk, Door,” vleide de kleine jongen.
“Ja, ja, kleine snoes, dadelijk, ‘k heb ‘t zoo druk.
Och, Nel! Nel! Ne-el! He, waar is ze nu weer?” zei Door in zichzelf. “Waarom loopt ze nu juist weg? Ze kan toch wel begrijpen….”
“Ze waren in den tuin,” zei Nel, met de tweelingen terugkomende.
“Wie waren in den tuin?”
Nel proestte het uit. “Wie anders dan Bob en Hans. Je zei immers:
ik zou ze zoeken.”
“Dat is waar ook; maar geef jij Frits even zijn kroes met melk, ik kom
niet klaar. Wacht, even tellen: Vader, Dolf, Nel, Leni, de tweelingen,
dat is–dat is zes. Hoeveel sneetjes zou ik snijden? Hoeveel eet jij?”
“Ik heb trek,” zei Nel.
“Nu ja, daar heb ik niets aan. Hoeveel sneetjes eet je dan, als je
trek hebt?”
“Twee.”
“En Dolf, denk je?”
“Wel drie.”
“En vader?”
“Ook wel zooveel.”
“Acht,” telde Door. “En Leni?”
“Ja, dat weet ik niet.”
“Leni, Leni!” riep Door, met in de eene hand het mes en de andere
het brood.
“Natuurlijk, Leni is weer bij het kippenhok. Hoeveel?” riep Door,
‘t brood in de hoogte houdende.
“Vier,” riep Leni terug.
“Vier, hoe is ‘t mogelijk,” zei Door, “dat is dus twaalf.”
“Och,” zei Nel, “waarom vraag je dat toch alles; dat doet ma nooit.”
“Ma weet, hoeveel ieder zoowat eet, maar ik niet. Zou jij ooit gedacht
hebben, dat Leni vier sneetjes at?”
“En dan zegt ze nog wel, dat ze in de vacantie nooit trek heeft,”
lachte Nel.
“Bob en Hans ieder eentje, dat is veertien,” telde Door. “Nu Kee
nog. Ik hoop maar niet, dat ze al te grooten honger heeft,” zei ze
met een kleur van inspanning, “want ‘t mes is zoo akelig stomp. Help
jij vast smeren.”
“Kee!” riep ze, nu haar hoofd in de gang stekende. “Hoeveel?”
“Hoeveel?” riep Kee verwonderd terug. “Gewoonlijk driehonderd, maar
nu nog vijftig meer.” Door proestte het uit.
“O, neen, maar Nel, hoe vind je die Kee?” verder kwam Door niet.
“Wat zegt Kee?” vroeg Nel, lachend om Door.
“Toe, zeg het nu,” zei Nel ongeduldig, omdat Door maar bleef lachen.”Verbeeld je, Kee zegt “”gewoonlijk–,”” weer proestte Door ‘t uit.
“He toe, wees nu niet zoo flauw,” zei Nel half boos, half lachend.
“Kee zegt,” zei Door nu, haar best doende zich verstaanbaar te maken:
“gewoonlijk driehonderd en nu nog vijftig meer,” weer gierde Door. “O,
nee, maar Nel, wat zou ze meenen? Gewoonlijk driehonderd en nu nog
vijftig meer; zeker, omdat ik een stomp mes heb!”
Nel, die juist Frits hielp, gutste door het lachen de helft van de
melk over het kroesje. “Ik begrijp het,” schaterde ze. “Ze bedoelt
de slaboonen.”
“‘t Is prachtig! Eenig! Stel je voor: driehonderd vijftig sneetjes
met een stomp mes.”
“Hoeveel _boterhammen_?” riep Door gierend terug.
“Wie kan dat nou ook denken,” zei Kee goedig; “drie, maar als ik
haast heb twee. En ik heb nu haast.”
“Dat is–hoeveel had ik ook weer?”
“Veertien,” hielp Nel.
“Dat is dus zestien en ik zelf. Ja, ‘k heb honger, maar ook haast,
net als Kee, dus ook maar twee. Kom, nu zal ik de rest smeren. Wat is
zoo’n huishouding toch “onmogelijk” druk,” zei ze, Fritsjes boterham
in smalle reepjes snijdende. “Je komt gewoon niet klaar.”
“Ziezoo, daar ben ik weer,” zei mijnheer Van Brakel. “Ik zie wel,
dat je goed voor allen gezorgd hebt.”
“Leni, kom nu toch, we zijn allen klaar,” riep Nel; “je boterhammen
zijn gesmeerd.”
“Ja, ik kom dadelijk, ik moet even de eieren naar de keuken
brengen. Zijn al die boterhammen voor mij?” vroeg ze, verbaasd naar
haar bordje kijkende.
“Ja, natuurlijk,” zei Door. “Ik heb je immers gevraagd, hoeveel je
hebben wou? Je eet nu maar op, wat op je bordje ligt.”
“Maar ik _heb_ niet gezegd, dat ik er vier wou hebben,” zei Leni,
wanhopig naar den berg boterhammen kijkende. “Zoo veel eet ik nooit.”
“Wat is er toch, kinderen?” vroeg mijnheer Van Brakel.
“Och, vader, ik was aan het brood snijden, en omdat ik niet graag meer
wilde snijden dan noodig was, vroeg ik Leni, die natuurlijk weer bij
de kippen was: “hoeveel?”
“En toen?”
“Toen riep ze van vier, dus….”
“En vier kon _on_mogelijk iets anders zijn in Doors oogen dan sneetjes
brood; zoo’n huishoudstertje,” lachte vader.
“Nu begrijp ik het,” zei Door, “vier kon bij Leni _on_mogelijk iets
anders zijn dan eieren.”
“Of kippen,” zei Nel.”Dus kippeneieren,” lachte Dolf. “Wat wil jij, Julia, kleine
vleister! Bob, zij wil, geloof ik, dolgraag een stukje van jouw
boterham hebben.”
“Nu zou ik toch eigenlijk wel graag een kopje thee willen hebben,”
zei vader.
“O wee, ik vergeet heelemaal in te schenken. Ma heeft misschien ook
wel trek in een kopje. Leni, wil jij eens even vragen?”
“Wat is dat?” riep Door verschrikt uit. “Er komt water uit de tuit,
alleen water. En ik weet toch zeker, dat ik thee in den pot heb
gedaan.”
“Misschien gebeurt zoo iets in de vacantie wel meer,” zei vader.
“O, neen, paatje,” zei Door, die wel begreep dat mijnheer Van Brakel
haar plaagde, “‘t Is toch heusch waar. Ik heb het theebusje in de
hand gehad, ik weet het zeker.”
“Ja, je hebt met thee zetten gedaan als met de vraag aan Leni over
de boterhammen. Je vroeg hoeveel, en het voornaamste vergat je.”
“Ja, maar het theebusje,” begon Door verdrietig, “waar is dat dan
toch gebleven. Ik zie het hier niet staan en toch….”
“Ik heb het, ik heb het!”
“Waar?” vroeg Door.
“Hier, onder het deksel van het botervlootje,” zei Nel.
“Ik ben blij voor jou, dat het busje er weer is. Ik zal nu voor dezen
morgen maar een glas melk nemen; want het wordt mijn tijd.”
“Nu, paatje,” zei Door, die het heel onpleizierig vond, dat haar
theeschenken zoo treurig afliep, “dan schenk ik u vanmiddag een extra
lekker kopje.”
“Water of thee?” lachte vader.
“Wat is u toch een plaaggeest!”
“Ik op ‘t lage stoeltje!” riep Nel een kwartier later en rende naar
het prieel zoo vlug ze kon, met de teil met prinsessenboonen voor
zich uit. “Jullie moet mij allen helpen. Dolf, haal jij even een
paar couranten voor de draden en een grooten bak voor de afgehaalde
boonen. Leni kan die boonen mooi doormidden breken. De tweelingen en
Fritsje kunnen met hun drietjes in den tuin spelen, wij hebben daarvoor
nu geen tijd. Er kan hun geen ongeluk overkomen. Fox, hier oude jongen,
breng dit boek eens naar binnen, dat heeft zeker iemand hier gisteren
weer laten liggen, je weet wel, wie ik bedoel. Fox sprong en blafte,
dat Bob de vingers in zijn ooren stak. “Fox, apporte, bedaar nu,
apporte,” gebood Nel en toen nam de dartele, vroolijke Fox heel gedwee
het boek in zijn bek en ging er mee naar binnen.
“Allo, marsch,” riep Kee en toen stoof Fox de trap op naar Doors kamer.
Bob, Hans en Frits hadden het al even druk met hun drietjes als de
kleine huishoudsters.
“Dat is Asschepoes,” legde Hans aan Bob en Frits uit, terwijl hij
bij het kippenhok stond, “en dat Snoetie. Kijk die kuikentjes toch
eens. Ik wou wel zoo’n kuikentje in de hand hebben.””Ik ook wel,” zei Bob. “Misschien zouden ze ‘t wel prettig vinden,
als ze ook eens door den tuin mochten wandelen,” opperde hij.
“Ja,” zei Hans, “en die arme Asschepoes zeker ook. ‘t Is toch ook
niet prettig, altijd in zoo’n hok te zitten.”
“Mag Frits ook een kuikentje hebben, zoo’n lief kuikentje?” en hij
trappelde al van ongeduld.
“Is er ook een deurtje om in ‘t hok te komen?” onderzocht Hans.
“Hier is een deurtje,” zei Frits, die Leni dit dikwijls had zien
openen.
“Wat een kleintje,” lachte Bob.
“Ja, dit is eigenlijk ‘t kippenhuis. Laten we spelen, dat wij kip
zijn,” stelde Bob voor, “en Frits een kuikentje.”
“Neen,” zei Hans, “ik ben Slokop en jij Asschepoes en dan vecht ik
met jou.”
“Fritsje vindt het toch niet zoo heel prettig in dit huisje,” zei
Frits, angstig naar den haan kijkende.
“Dat hoort ook zoo,” zei Bob. “Kuikentjes vinden ‘t ook niet prettig
in een hok. Kijk eens, daar loopen warempel al twee op ‘t gras. Kijk
Asschepoes eens en de haan. En Snoetie en Toetie!”
Voorzichtig stapte hij ‘t hok binnen, wel een klein beetje bang,
toen eenige kippen begonnen te fladderen. Maar dat wilde hij voor
Hans en Fritsje niet weten en liep daarom moedig verder.
“Ze vinden het, geloof ik, niet goed, dat wij in hun huis komen,”
en eigenlijk had Hans wel grooten trek om dadelijk weer terug te
keeren, maar toen hij Bob zoo dapper voort zag stappen, wilde hij
niet minder zijn.
“Nu is er geen meer in ‘t hok! Hoe leuk,” riep Hans, “nu doen we
het deurtje dicht!” Maar juist had Hansje dit gezegd, toen er een
doordringende gil van Leni te gelijk met een nog doordringender van
Door weerklonk; want de kippen, krielkipjes en kuikentjes genoten zoo
buitengewoon van hun vrijheid, dat ze uit puur pleizier steeds verder
waren getrippeld tot aan ‘t prieel, waarin allen zoo ijverig bezig
waren, dat ze Bob en Hans geheel hadden vergeten. Tot op eens Toetie
met haar kleine kraaloogjes om ‘t hoekje kwam kijken en de haan zijn
blijdschap over de heerlijke vrijheid niet beter wist uit te drukken,
dan door een krachtig kukeleku vlak bij Leni’s oor te laten hooren.
“De haan! de kippen! de kuikens!” klonk het van alle kanten. Door viel
bijna over den bak met slaboonen. “Wie is bij ‘t kippenhok geweest?”
Leni sprong op en Nel zat als versteend.
Fox, die rustig had liggen slapen, was op eens klaar wakker en pas
zag hij de niets vermoedende kuikentjes, of hij wilde er op af,
als Dolf hem niet met geweld bij den halsband vastgehouden en in
huis gezet had. Nu werd het een jagen van alle kanten. Tot driemaal
toe vloog Asschepoes angstig kakelend over het bed met viooltjes en
de kleine kuikentjes trippelen nu voor, dan achteruit, in ‘t geheel
niet begrijpend, wat er van hen verlangd werd.
“Niet zoo wild, niet zoo wild,” riep Door, “dan kunnen we ze onmogelijk
krijgen. O wee, daar heb je Julia. Nel, jaag haar weg.” Julia was
blijkbaar over dezen daad van Nel zoo diep beleedigd, dat ze, zonderNel ook maar met een blik te verwaardigen, rechtsomkeert maakte om
boven op de schutting haar toilet, waarmee ze te voren zoo ernstig
bezig was geweest, te voltooien.
“Ssst, voorzichtig, daar zit een krielkipje onder die struik. Dolf,
ga jij hier staan, dan jagen we het er voorzichtig onder uit.”
“Och, kijk toch die kuikentjes, ze vallen bijna over hun eigen
pootjes,” zei Leni.
Op eens schaterde Dolf het uit. “O neen maar, kijk toch eens, kijk
eens. Bob, Hans en Fritsje in het kippenhok!”
Allen waren, al jagende, nu ook het kippenhok genaderd en
niettegenstaande de groote verwarring door de “kippenoverstrooming”,
zooals Dolf zei, ging er toch een uitbundig gelach op, toen ze de
drie kereltjes in het kippenhok zagen met hun neusjes stijf tegen
‘t gaas gedrukt, vol belangstelling voor de kippenjacht.
“Nu nog mooier,” zei Nel. “Willen jullie wel eens een, twee, drie,
uit het hok komen? Zoolang jullie nog Bob en Hans bent, hooren jullie
niet in een kippenhok.”
“We dachten, dat de kippen het heel prettig zouden vinden in den tuin,”
zei Bob.
“Misschien vinden ze dat ook wel, maar kuikentjes en kippen zijn nog
maar domme dieren en weten niet, dat ze niet aan de bloemen mogen
pikken; daarom vinden wij het in het geheel niet prettig, dat ze in
den tuin zijn. Ze zouden onzen mooien tuin heel gauw leelijk maken
en dat willen jullie toch zeker ook niet. Ziezoo, blijf hier nu maar
even stil staan, dan zullen wij ze voorzichtig in het hok jagen.”
Bob en Hans stonden wel wat bedrukt te kijken.
“Fritsje vond het niets prettig om kuikentje te spelen,” zei Frits,
blij, dat hij uit het hok was.
“Neen, ventje, dat is ook niet prettig, tenminste voor jongens niet.”
Eindelijk waren alle kippen weer in ‘t hok. Zelfs de haan, hoewel de
laatste van de geheele familie stapte deftig de voordeur van zijn
huis binnen en begon dadelijk te pikken van enkele graankorrels,
die op den grond lagen, met een gezicht en een deftigheid, alsof hij
niet even te voren zoo ondeugend zijn huis ontvlucht was.
“Goeden middag!” hoorden de kinderen zeggen.
“O, moesje, is u weer beter?”
“Wie zou nu lang in bed kunnen blijven met zulk prachtig weer,”
lachte mevrouw Van Brakel.
“O, moes, ‘t is eigenlijk jammer, dat u nu pas komt. Als u even eerder
gekomen was….”
“‘k Heb alles van het balcon gezien,” zei moeder, “en ik geloof,
dat ik het restje hoofdpijn weggelachen heb.”
“‘t Was eigenlijk “onmogelijk” leuk,” zei Door.
“De slaboonen zijn klaar, maatje.”
“Jullie bent maar een paar knappe huishoudsters. En daar ben ik wat
trotsch op, hoor!”ACHTSTE HOOFDSTUK.
EEN AVONTUUR.
“Hier heb ik de kleeren, die we voor Hans geleend hebben; die konden
jullie zoo meteen wel eens naar vrouw Pruim terugbrengen, ‘t Is er
juist zoo’n heerlijke dag voor,” zei mevrouw Van Brakel. “Fritsje
blijft bij mij thuis, dan behoeft de sportkar niet mee, want Hans zal
nu toch voor de tweede maal wel niet in een plas vallen en naar huis
gereden moeten worden,” lachte ze. “Kijk eens, Nel, koop hiervoor
wat chocolade voor de drie jongens van vrouw Pruim en hiervoor mag
je voor jullie zelf eene traktatie koopen, omdat het vacantie is.”
“Dat treft goed,” riep Door opspringende, terwijl ze het boek, waarin
ze zat te lezen, neergooide, “ik dacht juist: wat zal ik nu eens doen
en daar komt u met zoo’n heerlijk plannetje.”
“Weet jullie wat,” zei Nel, “ik ga vast vooruit met Hans en Bob om
iets te koopen, jullie komt ons dan wel na.”
“Wat gaan we koopen?” vroeg Hans.
“Ja, dat weet ik niet, dat mogen jullie nu eens bedenken,” zei Nel,
die het wat gewichtig vond, dat haar de inkoopen waren opgedragen. “We
moeten iets hebben voor Dirk, Piet en Gerrit.”
“Ik weet wel iets: een chocolade-sigaar,” zei Hans.
“Een chocolade-tol is veel mooier,” vond Bob.
“Dat vind ik allebei heel aardige dingen; als ik nu maar wist, wat
de jongens ‘t mooist vinden. Ziezoo, hier moet we zijn,” zei Nel en
stapte met de beide jongens een winkel binnen.
Voeten vegen, wat verdriet,
Zien jelui die mat daar niet?
werd er op eens geroepen. Nel kreeg een kleur als vuur, gluurde overal
rond, maar zag niemand. Bob en Hans wisten ook niet, wat ze er van
denken moesten, maar alle drie deden gewillig wat hun bevolen werd.
Doe de deur toch dadelijk toe,
Hoor, hoe ‘k hoest, aehoe! aehoe!
“De deur is dicht,” zei Nel, niets op haar gemak. Maar tegenover Hans
en Bob wilde zij zich groot houden.
“Wie zou dat toch zeggen?” fluisterde Hans. “Ik zie niemand.” En
hij ging op zijn teenen staan om zoo ver mogelijk om zich heen te
kunnen kijken.
Houd op, houd op, ik lach mij ziek,
‘k Heb in mijn poot zoo’n rheumathiek
werd er toen geroepen en daarop klonk een schaterend lachen, zoovroolijk, dat Nel, Hans en Bob het mee uitproestten. Toen ging op
eens achter de toonbank een deur open en een dame met een vriendelijke
stem zei: “Neem me niet kwalijk, jongejuffrouw, dat ik u zoo lang liet
wachten, maar ik werd juist even opgehouden. Waarmee kan ik u dienen?”
“Ik, ik”…. Nel schaterde het weer uit. “Hebt u–ook.”–Weer een
lachbui. “O, juffrouw, neen, ik kan ‘t niet zeggen.”
Bob en Hansje keken dan naar Nel, dan naar de juffrouw en deden ook
niets dan lachen.
“Ik begrijp niet”–zei de juffrouw, nu ook lachende, “werkelijk
niet”….
“Ik wou graag,” begon Nel, die alle moeite deed zich goed te houden,
“ik wou graag”….
“Ha, ha, nu begrijp ik, wat er gebeurd is,” zei de juffrouw. “Toddy,
de raaf, is zeker aan ‘t woord geweest.”
“Was het geen mensch, was het een raaf?” vroeg Nel hoogst
verwonderd. “Hoe is ‘t mogelijk? Och toe, mogen wij hem eens zien?”
“Kom dan maar mee,” was het lachend antwoord.
“Kijk, hier is hij.”
Nel en de tweelingen raakten niet uitgekeken.
“Kan hij nog meer praten?” vroeg Nel opgetogen.
“O zeker,” zei de juffrouw, “maar hij wil niet altijd. O, ‘t is
zoo’n deugniet.”
“Niet waar, niet waar!” riep de vogel terug.
“Jammer, dat de anderen hier niet zijn,” zei Nel; “mag ik eens
even kijken, of ze komen, juffrouw? Leni zou de raaf zoo dolgraag
eens zien.”
“Zeker hoor, als je denkt, dat ze het aardig vinden.”
Nel stoof den winkel uit en kwam niet lang daarna met Door, Leni en
Dolf terug. Nel had onderweg het geheele verhaal al gedaan.
“Klontje,” zei Toddy en klopte met zijn snavel tegen de kooi.
“Dat kun je begrijpen,” zei de juffrouw lachend.
“Och toe, juffrouw, mogen we hem iets geven?” vroeg Leni.
“Dan moet hij er eerst om bedelen.” Toen Toddy ‘t woord “bedelen”
hoorde, begon hij uit alle macht tegen de tralies te tikken, nam
een smeekende houding aan, door zijn kop schuin te houden, en riep:
“Och toe, och toe,” wat zoo grappig klonk, dat allen het uitgierden.
“Nu mag jullie hem een stukje borstplaat geven,” zei de juffrouw.
Hans durfde niet en Bob was wel bang, dat de raaf hem in de hand zou
pikken, maar toch gaf hij het hem.
“Zit hij altijd in die kooi?” vroeg Hans.
“Wel neen, hij komt er dikwijls uit.””Nu moeten we gaan,” zei Door eindelijk.
Leni had grooten lust te blijven.
“Ik zou warempel mijn boodschappen nog vergeten,” zei Nel. “Hebt u
ook chocolade-tollen, juffrouw?”
“Kijk eens, hoe vind je deze?” vroeg de juffrouw, terwijl ze er een
van chocolade en een van suiker liet zien.
“Beeldig, geeft u beide maar en dan nog een chocolade-sigaar.” En
toen Nel ook een zakje met lekkers gekocht had, ging het geheele
gezelschap weer op stap, nadat de juffrouw hen uitgenooodigd had eens
spoedig terug te komen. “Toddy vindt het heerlijk, visite te krijgen
en ikzelf ook.”
“Zullen we heengaan over de hei en terug over ‘t land Van der
Pol?” stelde Door voor.
Dat was best.
“Daar zie ik het huis al,” zei Leni na een poosje; “nog vijf
minuten–en we zijn er.”
“Wel, komen jullie daar allen aangestapt? Dat is aardig,” zei vrouw
Pruim. “Kom maar binnen, kom maar binnen.”
“Neen, vrouw Pruim, wij willen hier buiten liever een beetje
uitrusten. We komen je ‘t pakje van Dirk terugbrengen en moeder
bedankt je vriendelijk.”
“Ja ja, ‘t is goed, ‘t is goed,” zei vrouw Pruim.
“Waar zijn Dirk, Piet en Gerrit? We hebben wat voor hen meegebracht,”
zei Nel.
“Dat had je toch niet moeten doen. Daar komen ze juist aan,” zei
vrouw Pruim en wenkte hen uit alle macht.
“Kijk eens,” riep Nel en hield drie pakjes in de hoogte, “in ieder
pakje zit iets lekkers voor jullie, dat lijkt je zeker goed toe.”
De jongens bleven verlegen staan.
“Gerrit, raad eens, wat ik hier heb?” zei Nel, een pakje in de hoogte
houdende.
“‘k Weet niet,” zei Gerrit verlegen.
“Je moet raden,” zei vrouw Pruim, lachend.
Gerrit haalde de schouders op, durfde niets zeggen.
“Ik zal je een handje helpen,” zei Dolf.
“Ik sta met een poot op den grond
En draai daar vroolijk op in ‘t rond.
Hoe meer men mij sla,
Hoe vlugger ik ga.”
“Wat “onmogelijk” leuk,” riep Door. “Dolf, hoe heb je dat zoo goed
bedacht?””Stil, laat Gerrit raden.”
“Ik, ik weet het niet,” zei Gerrit.
“Een tol,” raadde Piet met een hoogroode kleur.
“Bravo!” riep Nel, “die is voor jou, je hebt hem eerlijk verdiend. En
nu heb ik hier nog iets. Dirk en Gerrit, nu ben jullie aan de
beurt. Toe, Dolf, jij bent in het raadseltjes opgeven zoo knap. Bedenk
nog eens wat.”
“Als jullie een oogenblikje geduld hebt,” zei Dolf; “want opeens
zoo’n versje te maken, is zoo gemakkelijk niet. Wacht, ik weet al iets:
“Ik ben bruin en rond,
‘k Hoor in den mond.
Maar blijf ik daar een langen tijd,
‘t Is zeker, dat ik steeds meer slijt,
‘k Ben bruin en rond en dik,
Nu raad eens, wie ben ik?”
“Leuk, leuk!” juichte Door weer. “Nu, Gerrit, bedenk jullie je goed.”
“Een sigaar,” zei Gerrit na een poosje.
“Knap geraden, als je blieft. Je weet nu,” zei Nel lachend, “‘k hoor
in den mond, maar blijf ik daar een langen tijd, ‘t is zeker, dat ik
steeds meer slijt.”
“En nu nog voor onzen Dirk, die zullen we maar niet laten raden,
want dat heeft Piet al voor hem gedaan. Voor Dirk ook een tol.”
‘t Was aardig, de gelukkige gezichten te zien.
“En als jullie nu niet te moe meer bent, moet je toch eens even
in de schuur komen kijken, daar is iets aardigs te zien,” zei
vrouw Pruim. Dat werd aan geen doovemansooren gezegd. Leni holde
vooruit. “Nu heel stil zijn,” vermaande vrouw Pruim, “wacht, ik zal
maar eerst gaan. Kijk eens,” zei ze, toen ze eerst een paar kippen,
die daar liepen, had weggejaagd, en wees naar een groote ronde mand,
waarin Mollie, de poes, lag met vijf aardige, gele kuikentjes, die
gedeeltelijk van onder haar zachte vacht zichtbaar waren.
“Wat is dat? Mollie met…!” Leni kon geen woorden vinden om hare
verwondering uit te drukken. Door en de anderen waren ook verstomd
over hetgeen zij zagen.
“Maar–maar doet Mollie ze geen kwaad?” vroeg Nel angstig.
“Wij vonden de kloek op een morgen dood in den tuin liggen,” zei
vrouw Pruim, “en Mol lag op ‘t grasveld in de zon te slapen; toen
zijn de kuikentjes onder haar gekropen; ze keek eerst wel vreemd,
maar liet ze toch begaan. ‘t Was, of ze voelde, dat ze bij haar
bescherming zochten en sedert dien tijd koestert zij ze zooveel
mogelijk. Is het niet aardig? Stil maar Mol,” zei ze tegen de poes,
die naar het scheen onrustig werd, omdat allen om haar heen stonden,
“blijf maar kalm liggen, we gaan dadelijk weg.”
“Wat vind ik dat toch een lieve poes,” zei Hans. “O, Bobbie, als Jaap
hier eens was.”
“Neen, zoo iets heb ik nog nooit gezien,” fluisterde Door.”‘t Is snoezig,” zei Leni verrukt, “snoezig.”
“‘k Zie Julia al zoo met onze kuikentjes,” zei Nel.
“Mollie was ook zoo’n trouwe moeder voor haar eigen poesjes. Weet
je nog wel,” zei Door, “hoe ze de kleine zwarte likte, die door Trim
gebeten was?”
“Kom, kinderen,” zei vrouw Pruim, “je moet nu allen maar in den tuin
gaan, ik ben anders bang, dat Mollie van de kuikentjes wegloopt.”
“‘t Wordt ook onze tijd,” zei Door, “je zoudt er anders wel zoo’n
heelen dag naar kunnen blijven kijken.”
“Zoo lief moest Julia zijn,” vond Dolf.
“Zeg niets van Julia,” zei Leni, “al koestert ze geen kuikentjes,
‘t is toch een lieve poes.”
“Dat vind ik ook,” zei Door.
Na vrouw Pruim en de jongens goeden dag gezegd te hebben, vertrok
het vroolijke troepje.
Een kwartier later hield Nel den zak met lekkers in de hoogte en riep:
“Eerst een hartversterking.”
“Ja heerlijk, presenteer maar weer eens,” zei Dolf.
“Neen, neen, zoo gemakkelijk gaat het niet, jullie moet maar zien,
dat je iets krijgt,” zei ze lachend. Door vloog op Nel af, maar toen
Nel dit zag, rende ze vooruit en allen achter haar aan.
“Jongens, houdt Nel vast!” riep Dolf.
“Dat kun je begrijpen, zoo gauw laat ik mij niet vangen,” hijgde
Nel. Tot tweemaal toe ontglipte ze Dolf, die haar bij de mouw trachtte
te grijpen, maar eindelijk moest ze ‘t wel opgeven en plofte in
‘t gras neer. “Ik kan niet meer, ik kan niet meer,” zei ze. “Jullie
hebt je stukje eerlijk verdiend, kies maar uit.”
“Er zit wat in mijn schoen,” zei Hans met een ongelukkig gezicht.
“Er zit ook wat in mijn schoen,” zei Leni.
“Nu nog mooier!” riep Dolf.
“Ja heusch,” zei ze.
“Trek hem dan eens uit,” zei Door.
“Neen, want dan is ‘t er niet meer in,” lachte Leni.
“Ze bedoelt haar voet! ‘k Wist niet, dat mijn zusje zoo grappig was,”
zei Nel, haar een kus gevende. “Maar Hans heeft er zeker nog meer in
zitten dan een voet, die kijkt zoo ongelukkig; kom ventje, trek je
schoen dan maar gauw uit. Met een hinkelepinkje kunnen we onmogelijk
de wandeling naar huis ondernemen. Daar hebben we ‘t al,” zei ze,
een klein steentje weggooiende, “nu maar gauw voortgemaakt.” “Toe,
Nel, presenteer nog eens,” zei Leni na een poos, “we hebben al zoo’n
eind geloopen, we kunnen dan meteen eens zitten.”
“Mij goed, kinderen, kom maar hier, “moeder” zal voor jullie allen
iets heerlijks uitzoeken,” zei Nel lachend.”Dat kan je begrijpen,” zei Dolf, “neen hoor, ieder mag zelf kiezen.”
“Natuurlijk, natuurlijk,” viel Door bij.
“Dan zal ik van mijn zak een hoorn des overvloeds maken,” zei Nel en
schudde het lekkers zoo ver mogelijk naar voren, terwijl ze haar hand
er als een presenteerblaadje onder hield. “Eerst mogen onze gasten
kiezen. Die nemen natuurlijk beiden hetzelfde. Tweelingen kunnen
“onmogelijk” anders.”
“Neen,” zei Bob, “dat hoeft toch niet. Hans vindt chocoladeboontjes
met likeur het lekkerst en ik met fondant. We zijn alleen van buiten
tweelingen.”
“Kies jij maar gerust, hoor,” zei Nel. “Door weet er niets van. Zij
zegt altijd zulke “onmogelijk” gekke dingen.”
“Nu maar weer voorwaarts marsch,” commandeerde Dolf, nadat er een
tijdje gerust was. “Anders komen we veel te laat thuis.”
“Daar is het land al, dat we over moeten.”
“Doen die koeien niets?” vroeg Hans, niet erg op zijn gemak bij
‘t vooruitzicht, die te moeten voorbij gaan.
“We zijn al zoo dikwijls hier langs gekomen. Kijk, dat smalle paadje
gaan we over; als kippetjes loopen we dan achter elkaar aan. Dolf,
jij moet de haan maar zijn en ons voorgaan.”
“Wat een grappig wegje is dit,” zei Bob, toen allen op het smalle
landpaadje liepen.
Een paar koeien keken even met droomerige oogen op, toen ze de kinderen
zagen, maar graasden toen dadelijk rustig door.
“Fox, hier blijven,” beval Dolf, toen de hond vooruit wilde hollen.
“Ik was toch liever niet door ‘t land gegaan, nu we Fox bij ons
hebben,” fluisterde Door Nel een poosje later in ‘t oor, “maar zeg
hiervan niets aan de kleintjes.”
Juist had Door dit gezegd of een zwart gevlekte koe, die nog even
te voren rustig had staan kauwen, deed een paar passen in hun
richting. Nel stiet een klein gilletje uit. Fox, die zeker voelde,
dat er iets niet in den haak was, begon te blaffen. Eerst bleef de
koe staan, alsof zij verbaasd was over het geluid, dat zoo’n klein
beestje maakte. Maar toen begon zij al vlugger te loopen, naar Fox toe.
“Zij komt op ons af!” gilde Door. “Fox, hier, hier!” En meteen nam ze
Hans bij de hand en zette het op een loopen. Nel met Bob er achteraan!
Dolf en Leni, die al een eind vooruit waren, keken bij het hooren
van het gegil achterom en renden angstig voort.
“O, o!” jammerde Door en wanhopig sleurde ze Hans mee. “Hoe
vreeselijk!”
“Als we maar eerst bij het hek waren,” hijgde Nel. “Ik-ik kan
bijna–niet meer.” Maar voort holde ze, den schreienden Bob
meetrekkende. Steeds dichter en dichter naderde de koe. Nel hoorde
het dier vlak achter zich. Ze bestierf het bijna van angst. Op
eens struikelde ze en sloeg voorover, terwijl ze Bob in haar vaart
meetrok. Op datzelfde oogenblik hoorde ze roepen: “Hector, pak aan!” En
even daarna stond een oud, krom boertje over haar heen gebogen.
“Wel, wel, ben je zoo geschrokken?” hoorde ze hem vriendelijk zeggenen meteen werd ze voorzichtig opgelicht. “Kom maar mee, hoor, en dat
kleine ventje ook,” zeide hij, den hevig schreeuwenden Bob bij de hand
nemend. “Hector heeft die leelijke koe, die jullie zoo verschrikt
gemaakt heeft, bij het touw: Je behoeft niet meer bang te zijn, dat
ze je zal stooten. Kom maar gauw mee naar mijn huis. Je drinkt een
frisch glas water en je bent weer heelemaal beter.”
“Heb jullie je pijn gedaan?” vroeg Door bezorgd, die met de anderen
om Nel heen stond.
“Mijn voet doet zoo’n pijn,” zei Nel nog schreiend, gedeeltelijk van
den schrik en gedeeltelijk van de pijn.
“Als je hem maar niet verstuikt hebt,” zei Door. “En Bob, waar heb
jij je bezeerd?”
“Mijn knie,” zei Bob, “o, mijn knie doet zoo’n pijn.”
“Wel lieve tijd, zijn heele knie geschaafd,” zei Door. “Stumperd. Hoe
komen we met twee zulke invaliden thuis!”
“Moet je nog ver?” vroeg het boertje.
“Nog een half uurtje,” zei Dolf.
“Zoo, zoo, dat is geen kleinigheid, dat is geen kleinigheid,” herhaalde
hij hoofdschuddend. “Wil ik je eens wat zeggen? We zullen eerst een
glas water gaan drinken voor den schrik en dan span ik mijn Bruin voor
den wagen en breng jullie allen thuis. Nu, wat zeg je daarvan? ‘t Is
wel geen statiekoets, maar je behoeft dan toch niet te loopen.”
“Dat vind ik “onmogelijk” aardig,” zei Door.
Mijnheer en mevrouw Van Brakel wisten niet, wat ze zagen, toen daar
het heele vroolijke troepje op een hooiwagen den weg afkwam. Dolf en
Leni wuifden al uit de verte met hun zakdoeken. In kleuren en geuren
werd het geheele geval aan vader en moeder verteld. Natuurlijk moest
het oude boertje binnen komen en een glaasje bier drinken. En nadat
Leni hem vol trots haar kippenfamilie had getoond, ging hij, na nog
eens en nog eens vriendelijk bedankt te zijn, met Bruin weer naar
zijn eigen huis terug.
Nels voet deed nog den heelen avond pijn. Maar moeder wist als altijd
raad, zoodat beide invaliden den val al gauw vergeten waren.
“Maar toch,” zei Nel, “door een land met koeien ga ik van mijn leven
niet weer, daar heb ik genoeg van.”
“Als Fox er maar niet bij geweest was,” zei Dolf “dan was er niets
gebeurd.”
“Ja, Foxje,” zei Leni, “was jij nu maar zoo knap en zoo sterk als
Hector, dan had je ons natuurlijk wel geholpen, maar je bent eigenlijk
een klein, dom, eigenwijs hondje.”
Het duurde niet heel lang, of Door was in diepe rust, maar Nel was
blijkbaar nog onder den indruk van den schrik.
Toch kreeg na lang woelen eindelijk de slaap de overhand; maar toen
werd de arme Nel geplaagd door de akeligste droomen. Ze zag zich zelf
alleen op een groot stuk land, waar van alle kanten koeien op haar
afkwamen, die haar met booze oogen aankeken. Ze vluchtte naar een
hek, maar toen ze daar dicht bij kwam, was ‘t hek verdwenen en lag
op die plaats een groote roodbonte koe kalm te grazen op een groot
veld papavers. En telkens als het dier een papaver in den bek stak,veranderde de bloem in een draaiende tol. Toen liep Nel terug en
zag opeens Leni voorbijhollen, gezeten op een zwarte koe. Leni leek
veel grooter dan anders en telkens als ze langs Nel reed, strekte
ze haar lange armen naar haar uit. Maar als Nel haar wilde grijpen,
was zij verdwenen en zag Nel haar heel in de verte voortgaloppeeren,
steeds haar wenkende, terwijl het haar als een mantel om haar heen
golfde. Plotseling stond Nel voor een sloot en kon ze niet verder
en voor en achter zich zag ze niets dan koeien, toen op hetzelfde
oogenblik een wagen kwam aanrijden met een grappig klein paardje er
voor. De kop van het paard ging steeds op en neer. Op den wagen zaten
wel honderd kinderen, hij was zoo vol, dat onder ‘t rijden er gedurig
enkelen afvielen, maar als aapjes kropen ze er weer bij op. De voerman
pakte Nel op en zette haar er tusschen, maar toen zat Nel zoo nauw,
dat zij zich letterlijk niet kon bewegen, want van alle kanten drongen
ze tegen haar aan en een jongen hield haar knie zoo stijf vast en
trok zulke vreemde gezichten, dat ze met een gil wakker werd.
“Wat heb je, wat is er?” riep Door verschrikt en zat rechtop in bed.
“Ik weet het niet,” kreunde Nel, “o, wat had ik een akelige droom,
je weet het niet–van koeien en–o vreeselijk.”
“Wacht, ik zal gauw licht opsteken ” zei Door en wipte het bed
uit. “Een buitenkansje, de lucifers liggen op den kandelaar,” zei ze,
de kaars aanstekend. “Wil je eens drinken?”
“O, graag,” zei Nel klappertandend. “Ik droomde–”
“Neen, hoor, die droom zal ik morgen vroeg wel hooren, laten we nu
liever over iets anders praten, anders doorleven we straks beiden
vervolg en slot van deze minder opwekkende droomgeschiedenis,” zei ze,
weer in bed stappend.
“Weet je, wat ik wou,” zocht Door Nel af te leiden, “dat ik zoo’n
raaf had als die juffrouw–”
“Welke juffrouw?”
“Je weet wel, die dame, bij wie we vandaag die tollen en de sigaar
kochten.”
“O ja, dat zou leuk zijn,” zei Nel, nog niet geheel bekomen.
“Ik zou hem allerlei versjes leeren; te beginnen met: “‘t Is vacantie,
‘t blijft vacantie” enz.”
“Meen maar niet, dat dat zoo gemakkelijk zou gaan. Als hij hier op
de slaapkamer stond, dan zou hij al gauw roepen: “Nel, waar is mijn
haarlintje, waar mijn armband, waar mijn themaboek?”
“Om te gieren,” vond Door. “Zou zoo’n vogel duur zijn?”
“Ik weet het niet,” zei Nel geeuwend.
“‘t Is jammer, dat het er met mijn spaarpot altijd zoo treurig
uitziet.”
“En met de mijne.”
“Zeg eens, Nel, Ne-el.”
“Ja”–kwam er flauw uit het andere ledikant.
“Je moet je oogen eens half toe doen en dan naar de kaars kijken,
dan zie je zulke prachtige stralen.””Hm,” zei Nel, “‘k doe ze liever heelemaal toe, ‘k ben slaperig.”
“Ja, ik ook. Toch leuk, die stralen van die kaars, ik zal ze toch
zoo meteen uitblazen–”
NEGENDE HOOFDSTUK.
EEN DAG VOL GEHEIMEN.
“Er stond een juffrouw aan de deur
Met een witte boezelaar veur
Hoe langer ze ston
Hoe meer ze vergong”
zei Door den volgenden morgen lachend en wees uit haar bed naar
den kandelaar.
“Och, lieve tijd, je hebt de kaars laten branden,” zei Nel en ‘t was
nog wel een nieuwe.
“Ja, dat zal je altijd zien. Met stompjes zal mij zooiets niet
overkomen. Maar eigenlijk ben jij hier de schuldige.”
“Nu nog mooier!”
“Ja, want om jou van een wissen ondergang te redden, ontstak ik het
licht,” zei Door plechtig.
“Ja, ‘t was een nare droom,” zei Nel, nog rillend bij de herinnering.
“Vertel hem nu maar; zoo onder het vastmaken van mijn knooplaarzen
bestaat er niet veel kans, dat ik hem verder droomen zal.”
“Ja,” zei Nel, zich bezinnend, “ik droomde van koeien, die op mij af
kwamen–en–en–verder weet ik werkelijk niet meer.”
“Dat dacht ik wel. Een droom is als een Fransche les, als je hem
vertellen wilt, dan weet je er hoogstens een regel van. Maar dat je
van koeien gedroomd hebt, verwondert mij niet na ons avontuur van
gisteren. Mij dunkt, al de jonge leden van den huize Van Brakel hebben
het vannacht wel met een of meer koeien aan den stok gehad. Ik ken
mijzelf niet, dat ik er zoo heelhuids ben afgekomen, afschoon _jouw_
koeien mij mijn halve nachtrust gekost hebben,” lachte ze.
De lucht zat vol geheimen!
Geen wonder, Leni was den volgenden dag jarig en dat is op zichzelf
al een feest, maar jarig zijn in de vacantie, met nog twee aardige
logetjes, dat is wel een reden om er een echten feestdag van te
maken. Er werd dan ook heel wat afgefluisterd, zelfs Kee werd er in
betrokken, en wat meer zegt: Kee had nu eens geen haast, maar luisterde
belangstellend naar Nel of Door. Leni’s hartje popelde van verlangen.
“Is ons cadeautje al bezorgd?” fluisterde Door moeder in ‘t oor.
“Nog niet, juffertje Ongeduld, maar dat zal wel komen.”
“Het zou jammer zijn, als het niet op tijd kwam. Weet u wat, ik gaeens even naar den winkel.”
“Dat zou ik maar doen, zoo’n wandeling is gezond,” zei mevrouw
Van Brakel.
“Hoe vervelend! Nu kan ik mijn handschoenen weer niet vinden; maar kom,
dan maar zonder,” overlegde Door bij zich zelf. “‘t Is ook zoo warm.”
Zoo alleen boodschappen doen was juist een kolfje naar Doors hand;
ze hield dol van winkels kijken en nu kon ze net zoolang voor een
raam staan, als ze zelf verkoos. Nel had gewoonlijk zoo’n haast. Toen
ze eindelijk al haar aandacht gaf aan een winkel, waar mooie platen
voor de ramen hingen, bemerkte ze, dat een meisje naast haar stond,
dat gedurig naar haar keek en dat, telkens als Door haar aankeek,
lachend haar hoofd afwendde. Door wist niet, wat ze er van denken
moest en liep verder. Bij een volgenden winkel dacht ze: “Wat zien ze
toch aan mij?” toen ze bemerkte, dat ook een dame, die eerst achter
haar had geloopen, haar in ‘t voorbijgaan aankeek en lachend doorliep.
“‘t Is, alsof iedereen weet, dat we morgen een feestje hebben,” dacht
ze bij zichzelf en liep wat vlugger om gauwer thuis te zijn. Maar
voor ze den winkel in ging om te vragen, of het cadeautje, dat zij
en Nel aan Leni wilden geven, klaar was, keek ze nog eens voor de
ramen naar allerlei beeldige dingetjes. Nauwelijks stond ze daar,
of een slagersjongen zei lachend: “Zeg eens, jongejuffrouw, is dat
de laatste mode, op _die_ manier je handschoenen te dragen?”
Nu werd het Door toch te erg en met een kleur als vuur draaide ze
den winkel in.
“Juffrouw,” begon ze stotterend, “is…” maar Door kon bijna niet
verder spreken, toen ze het lachende gezicht van de juffrouw zag. “Is
de,” hakkelde ze. Maar op eens schaterde de juffrouw het uit: “Hebt
u zoo door de stad geloopen?”
“Ja,” knikte Door verlegen. “Ja.”
Door bekeek zich van alle kanten, draaide zich om en om.
“Hebt u niet naar uw handschoentjes gezocht?” Door knikte; begreep
er niets van. “Voelt u dan eens op uw hoed.” Nu schaterde Door het
uit. “O, daar zijn ze, nu begrijp ik alles.”
“Ja, maar er zit nog iets, ik geloof een zakdoek. Voel maar eens
achter de lus.”
“Ja warempel,” lachte Door. “Als ze dat thuis hooren! Ik ben maar wat
blij, dat u ‘t mij gezegd hebt, dank u wel. Maar nu zou ik bijna mijn
boodschap vergeten. Ik kwam eens hooren, of de mand klaar was. Morgen
is mijn zusje jarig.”
De juffrouw beloofde het cadeautje op tijd te bezorgen en lachend
nam Door afscheid.
“Net iets voor jou, net iets voor jou,” riep Nel, toen Door het heele
verhaal thuis deed.
“Prachtig,” zei vader, “prachtig. Jullie zult eens zien, dit meisje
wordt nog een professor.”
“Je verschijnt nog eens op een morgen met de handschoenen aan je
voeten en de schoenen aan je handen,” plaagde Dolf.
“Dat denk ik niet,” zei Door; “want gewoonlijk mis ik een van beide.”En terwijl Door beneden het verhaal deed van haar ongelukkigen tocht,
liepen Hans en Bob met Fritsje tusschen zich in ongemerkt zacht de
trap op. “Pas op, dat Leni ons niet hoort,” zei Hans.
“Leni morgen jarig,” zei Fritsje.
“Ja, Leni krijgt iets heel moois,” zei Hans gewichtig.
“Ja,” zei Bob, “Leni krijgt een echt kuikentje, omdat ze zooveel van
kuikentjes houdt.”
“Waar is het?” vroeg Frits belangstellend.
“Kom maar mee, het ligt in dezen koffer,” zei Hans, terwijl hij den
koffer open deed. Nieuwsgierig keek Frits er in.
“Ik zie geen kuikentje,” zei hij teleurgesteld.
“Zie je dat ei daar liggen?” vroeg Hans, nadat hij eerst allerlei
kleedingstukken van hem en Bob uit den koffer had genomen.
Frits knikte.
“Dat ei wordt een kuikentje,” legde Bob uit.
“Ja,” zei Hans, Bobs woorden herhalend, “dat ei wordt een kuikentje.”
“Een echt?” vroeg Frits ongeloovig.
“Ja. Maar eieren moeten een geheelen tijd heel warm liggen, voor er
kuikentjes uit kunnen komen,” onderwees Bob weer. “Ik zal het daarom
maar weer gauw toedekken.”
“Als wij hier een kip hadden,” bepeinsde Hans, “dan konden wij die
er op zetten.”
“Ja,” zei Bob, wien dit ook wel toelachte, “dan kroop er misschien
morgen wel een kuikentje uit het ei, dat zou heerlijk zijn.”
“Durf jij een kip uit den tuin halen?” vroeg Hans.
Bob schudde heftig zijn hoofd. “Een doode misschien wel,” kwam er
flauwtjes uit.
“Ja, maar die is er niet,” zei Hans, met een bedenkelijk gezicht
naar de plaats kijkende, waar het ei lag, bedolven onder blousjes
en broeken.
“Zal Fritsje kipje zijn?” stelde Frits moedig voor.
Hans en Bob keken elkaar aan.
“Kun je stil zitten?” vroeg Bob.
Frits knikte.
“Kippen zitten altijd doodstil op de eieren,” zei Hans, die zich
verplicht gevoelde Frits het moeilijke van zijn taak goed onder het
oog te brengen.
“Ik kan wel voor kipje spelen,” zei Frits, die bij zijn voorstel bleef.
“Dan zal ik de kleeren weer uit den koffer krijgen.”
“Kun je er alleen in stappen?” vroeg Bob.Neen, dat kon hij niet. Hans en Bob moesten hem helpen.
“Daar is Julia ook,” zei Bob, “die mag hier niet in deze kamer,
dan wil ze misschien ook in den koffer.”
“Als ‘t kuikentje piept, moet je er dadelijk uitkomen,” waarschuwde
Hans.
Frits knikte.
“Als Frits op het kuiken zit, dan kan het wel dood gaan,” zei Bob
angstig.
Dat was een moeilijk geval, daar hadden Bob en Hans nog in ‘t geheel
niet aan gedacht.
“Laten we dan maar liever de kleeren weer op ‘t ei leggen,” stelde
Bob voor, die in zijn verbeelding het doode kuikentje al zag. En juist
zou Frits maar weer kip af zijn, toen vreeslijk gegil van beneden tot
hen doordrong. Bob en Hans holden naar het raam aan den voorkant en
zagen nog juist, dat Julia door Leni van de straat opgeraapt werd.
“Hoe vreeselijk, Julia is uit het raam gevallen!” Bob en Hans vergaten
Frits en liepen, zoo vlug ze konden, naar beneden.
“Och, lieve poes, lieve Julia,” riep Leni schreiende. “Zie ze eens
beven. Als ze maar niet dood gaat.” Zacht streelde ze poes; allen
stonden om haar heen.
“Ze heeft gelukkig niets gebroken,” zei mijnheer Van Brakel, de
pootjes onderzoekend. “Zet haar op dezen stoel, Leni; ik denk, dat
ze wel gauw weer de oude zal zijn. Zij is natuurlijk erg geschrokken.”
“Zie ze toch eens beven,” zei Leni.
“Maar hoe kwam poes toch boven? De deur van de voorkamer moet
opengestaan hebben.”
“Poes wou in den koffer,” versprak Hans zich, “maar dat mocht niet,
want Fritsje….”
“Fritsje? Is Frits dan boven?” vroeg mevrouw Van Brakel verbaasd. “Ik
dacht, dat jullie met hem in den tuin speelden.”
“Fritsje zit in den koffer,” lichtte Bob toe.
“In den koffer?” Allen keken verbaasd naar de tweelingen, toen Hans,
die opeens aan de verrassing van Leni dacht, zei: “Ja, ‘t is een
geheimpje, he Bobbie?”
De verwondering steeg ten top. Door holde naar boven, waar ze Fritsje
snikkend in den koffer vond zitten.
“Och, kleine vent, wat scheelt er aan?” Maar niettegenstaande het
diep ongelukkige gezichtje van Frits kon Door toch haar lachen niet
bedwingen, toen Frits tusschen het schreien door riep: “Ik–ik–wil
geen kippetje zijn, Dora, ik wil geen kippetje zijn.”
Toen Door met het snikkende Fritsje beneden kwam en met vragen bestormd
werd, zei ze lachend:
“Wij vertellen niets, dat is nu _ons_ geheimpje, wat zeg jij, kleine
man?” Fritsjes verdriet, nu hij uit den koffer en weer bij moesje was,
was spoedig geleden.Gelukkig was Julia gauw weer beter en toen Leni even de kamer
uit was, stelde vader voor, eerst de tweelingen en daarna Julia te
photografeeren. Kee werd in het geheim genomen. Die kwam daarom even
later Leni vragen, haar wat te helpen.
“Ik kom anders nooit klaar en jij kunt zoo mooi helpen, je doet
mij zooveel pleizier,” beweerde ze. “Je werkt nog beter dan ik
zelf.” En ze liet Leni koffie malen uit den treuren, totdat ze wel
voor een week genoeg had. En nadat de heer Van Brakel Bob en Hans
had gephotografeerd, beiden zittende in de sportkar, was hij met een
onuitputtelijk geduld bezig Julia te “nemen.” Juist op ‘t moment,
dat het gaan zou, zag Julia, onbewust van ‘t gewichtige oogenblik,
een vlieg, waardoor haar rustige houding van even te voren geheel
veranderde en zij vol belangstelling het diertje met haar poot
trachtte te grijpen. Maar eindelijk, na herhaalde pogingen, stond
Julia er “prachtig” op. Fox, die eigenlijk ook op een kiekje moest,
was op dat oogenblik nergens te vinden en dus bleef het bij poes en
de tweelingen. Dolf stelde voor Toetie en Snoetie te fotografeeren,
maar deze twee waren vader veel te beweeglijk, zoodat er veel kans
zou zijn, dat Snoetie met twee koppen en Toet er misschien met twee
staarten opkwam en vader wist zeker, dat Leni op zoo’n portret van
haar lievelingskippen niet gesteld was.
“Jammer, dat Foxje er niet is,” zei Dolf, “ik wil nog eens kijken,
misschien is hij wel in de buurt.” En juist zou Dolf de kamer uitgaan,
toen Nel hem lachend tegen hield.
“Weer een brief van oom Karel,” zei ze, “dien moet je eerst hooren, ik
zal hem voorlezen. Jongens, een brief van vader, kom eens gauw,” riep
ze den tuin in. “Waar is Leni, die moet ook bij de voorlezing wezen.”
“Hoera, hier zijn we al,” juichte het drietal.
“Toe, Nel, begin nu gauw,” zei Door.
Nel las:
“Mijn lieve kaboutertjes! Het briefje, dat ik hierbij insluit, is
van Miekie. Ik vond het op den lessenaar. Miekie had natuurlijk geen
postzegel, daarom heb ik het briefje maar in het couvert gedaan en
aan jullie verzonden. Dat zij gisteren iets in haar schild voerde,
was duidelijk. Zij bleef voortdurend bij mij zitten, terwijl ik zat
te schrijven. Na eerst op mijn schouder en toen op een paar boeken
gezeten te hebben, ging ze op een blaadje postpapier zitten. Als ik
haar zei: “maar, Miekie, postpapier is er toch niet om op te zitten,”
dan knipte ze een paar keer met haar groene oogjes en keek het raam
uit, alsof ze ‘t onschuldigste poesje van de wereld was.”
“Precies zooals Julia doen kan,” zei Door. “En toen ik klaar was,” las
Nel verder, “en het papier wilde meenemen, was ze zoowaar ingedommeld,
zoo hield zij zich tenminste, zoodat ik het blaadje wel moest laten
liggen. Toen ik later den brief zag, begreep ik, waarom zij dit grapje
uitgehaald had.
Nu wil ik nog even vertellen, dat ik morgen bij jullie kom. Ik
weet, dat er dan een klein meisje jarig is, dat ik graag zou willen
feliciteeren en ‘t is dan mijn plan, de kaboutertjes den volgenden
dag mee naar hier te nemen. We verlangen allen erg naar hen en dan
… sedert gisteren heeft hier in huis een groote verandering plaats
gehad, maar ik _schrijf_ niet wat. Ik zal het mijn kaboutertjes
zelf _vertellen_. Wat zullen ze opkijken! Honderd kusjes van vader
en moeder.”
“Komt Paatje morgen hier?” riepen Bob en Hans opgetogen.”Ja, hoe vindt jullie dat?”
“Heerlijk!” zei Bob, “juist op Leni’s verjaardag.”
“En gaan we dan gauw naar huis?”
“Zeker, dan nog een nacht hier slapen,” zei Nel, lachend om de
opgewonden gezichtjes.
“Dan gaan we weer naar Maatje,” zei Hans blij.
“Ja en als jullie dan heerlijk bij je Maatje zit en bij Miekie, Bruun
en Jaap, dan zitten wij helaas weer op school,” zei Dolf zuchtend.
“Maar nu kunnen we nog zingen,” zei Door en met een potlood de maat
slaande, begon ze:
“‘t Is vacantie, nog vacantie.
Hoera vacantie boven.”
En allen vielen mee in:
“En ieder, die ‘t niet zingen wil,
Die moet er aan gelooven.”
Dolfs stem hoorde men boven allen uit.
“Stil, nu zal ik Miekies brief voorlezen, kijk toch eens die groote
letters,” zei Nel, den brief in de hoogte houdende.
“Leuk,” riep Leni, “begin nu maar.”
“Lieve baasjes,” las Nel en keek daarbij Bob en Hans aan, wier
gezichtjes straalden van genot. “Ik verlang zoo naar jullie en
Bruun ook. Jaap, geloof ik, ook wel, maar dat kan mij niet schelen;
want op Jaap ben ik boos. Dat is zoo gekomen. Ik was gisteren op de
muizenjacht. Uren en uren had ik voor een gaatje gezeten, waaruit een
muis moest komen. Ik kreeg op ‘t laatst erg veel verlangen naar mijn
schoteltje met melk, maar toch bleef ik zitten, omdat ik bang was,
dat mij ‘t muisje ontsnappen zou. Bruno kwam ook een paar keeren bij
mij, hij wou met mij spelen, maar ik bleef zitten, ik wou het muisje
hebben. Eindelijk, jawel, daar stak het zijn puntsnuitje uit het
gaatje. Ik verroerde mij niet. Voorzichtig kwam het er verder uit,
zag overal rond, tot het opeens heelemaal te voorschijn kwam. Toen
sprong ik er op af, maar toch ontkwam het mij en schoot achter een
kist. Ik zal jou wel krijgen, dacht ik, en bleef dicht bij de kist
zitten. Op eens kwam Jaap binnen. Hij begreep blijkbaar dadelijk,
waarom ik zoo stil zat. “Jij boosdoenster,” zei hij. “‘t Is jou zeker
weer om een muis te doen.” En toen eindelijk de muis van achter de
kist te voorschijn kwam, zette hij de deur wijd open; zoo ontsnapte
mij het heerlijke kluifje. Toen ik het achtervolgen wilde, smeet hij
de deur toe en zei: “Dat kun je begrijpen! Jij er weer achter aan
zoodat je het op ‘t laatst toch zou krijgen? Neen, daar komt niets van
in.” Zoo was dus al mijn loeren voor niets geweest. Ik was zoo boos,
dat ik mij direct omkeerde en wegliep. Later kwam Jaap nog weer bij
mij met allerlei mooie praatjes, maar ik deed, alsof ik sliep en toen
ging hij gauw weer weg.
“O, die oom Karel,” lachte Dolf, “wat kan die toch aardige….””Nu, wat kan oom Karel?” vroeg vader plagend.
“Neen, neen,” zei Dolf. “Ik bedoel, wat kan Miekie toch aardige
brieven schrijven.”
“Alsof Julia ‘t niet zoo kan,” lachte Ma.
“Ja, natuurlijk, Julia is dan ook een bijzonder knappe poes,” zei Door.
“Laat mij nu verder lezen,” zei Nel, “de brief is nog lang niet uit.”
“Ik wilde toen mijn troost bij Bruno zoeken, maar die was als
gewoonlijk buiten en speelde op ‘t grasveld met andere honden. Aan
den kant van het grasveld staan boomen, zooals jullie weet, en nu had
iemand zijn hond, een mooien zwarten poedel, met een touw aan een van
die boomen vastgebonden, zeker, omdat hij hem niet goed mee naar binnen
kon nemen. Natuurlijk was dit alles behalve prettig voor dien hond,
vooral, omdat hij al die andere zoo vroolijk zag ronddraven. Bruno was
al eenige malen naar den armen gevangene toegeloopen om een praatje
met hem te maken, maar dan kreeg hij weer zoo’n lust om te stoeien,
dat hij wel driemaal ‘t bloemperk omrende, tot hij op eens op de
gedachte kwam den poedel te helpen. Hij begon in het touw te bijten,
te bijten–nu, je weet, Bruun heeft scherpe tanden. De vastgebonden
hond begon te kwispelstaarten en te blaffen, Bruun rustte even, begon
weer met vernieuwde krachten te rukken en te bijten. Tot hij het
touw doorgebeten had. Als een pijl uit den boog rende de poedel niet
eenmaal, maar wel zesmaal ‘t grasveld rond. Wat was hij blij! Bruun
achter hem aan. Het werd een dolle jacht.
Toen de poedel geheel buiten adem met de tong uit den bek even stil
stond, kwam zijn baas er aan. Als jullie zijn gezicht gezien hadt! Hij
keek van den boom naar den poedel en van den poedel naar den boom en
dan naar de andere honden. Eenige menschen, die alles gezien hadden,
wezen naar Bruno. De baas lachte nu ook, floot een paar malen en
jawel, daar kwam de poedel, nog met een stuk touw achter zich aan,
schoorvoetend naar hem toe. Hij was, geloof ik, bang, dat de baas
boos zou zijn, maar die klopte zijn hond op den rug, streek hem over
den kop, zoodat de poedel vroolijk kwispelstaartte en met hem meeliep.”
“Zou Foxje ook zoo iets kunnen doen, vader?” vroeg Dolf.
“Misschien wel, maar Bruun is een groote, sterke hond en heeft
natuurlijk een sterk gebit.”
“Kom maar terug naar je zoo zeer verlangende Miekie,” las Nel.
“Prachtig, moes, wat zou die verandering toch kunnen zijn?” vroegen
Nel en Leni.
“Dat zul je morgen wel hooren,” lachte ma.
“Misschien heeft vader kuikentjes gekocht,” zei Hans, die aan zijn ei
in den koffer dacht. “Of heeft Bruun een nieuwen halsband gekregen,”
raadde Bob.
“Of, of,” zei Leni, “heeft Miekie jonge poesjes gekregen.”
“Ik wou, dat ‘t al morgen was,” zuchtte Hans.
“Ik kan bijna zoolang niet wachten,” zei Bobbie.
“Nu kan ik door twee dingen bijna niet in slaap komen vanavond. Ten
eerste, omdat ik morgen jarig ben en ten tweede, omdat ik zoo
verlangend ben naar hetgeen oom Karel heeft te vertellen.””Moes, u weet het,” zei Door, mevrouw Van Brakel met den vinger
dreigend. “Toe, vertelt u het ons eens.”
“Dat kun je begrijpen,” lachte moeder.
En toen Door Nel later iets in het oor fluisterde en Dolf vroeg,
of er ook een verfkwastje was, zei mijnheer Van Brakel lachend:
“‘t Is hier wel een tijd van geheimpjes, dat moet ik zeggen.”
“Nu, kinderen, ‘t is tijd om naar bed te gaan. De tweelingen en Leni
slapen zeker al lang.”
“Ja, kom Nel, wij moeten morgen vroeg op,” zei Door, “want”….
“St., niets vertellen,” zei Nel, den vinger op den mond houdende.
“Och, lieve tijd,” zuchtte Door, “ik vind het toch zoo “onmogelijk”
lastig, geheimen te bewaren.”
TIENDE HOOFDSTUK.
LENI’S VERJAARDAG.
“‘t Is zes uur, sta op,” fluisterde Nel.
“Wat zeg je?” vroeg Door slaperig.
“‘t Is zes uur. We zouden immers bloemen voor Leni plukken. Kom
er uit.”
“Nu al?”
“Ja zeker, anders komen we niet klaar.”
“Ik ben zoo “onmogelijk” slaperig.”
“Dat ben je om zeven uur ook nog,” was ‘t kalme antwoord.
“Je hebt ook nooit medelijden met mij,” kwam er grappig klagend uit.
“Als ik klaar ben, ga ik en wacht niet op je.” zei Nel. “Stil, Leen
draait zich om; als ze wakker wordt, is alle aardigheid er af.”
“Ik kom al,” zuchtte Door, haar kousen aantrekkend.
Zacht fluisterend en op de teenen loopend kleedden Nel en Door,
zich aan.
“Begin nu alsjeblieft niet met je sproeiwoede,” zei Nel, toen Door
haar waschkom vol schonk, ”dan wordt Leni stellig wakker.”
“‘k Vang dan anders twee vliegen in een klap,” zei Door lachend.
“Hoe zoo?”
“Wel, ik krijg de volle laag en jij bent wel tevreden met de
druppeltjes, die mij voorbij vliegen; op die manier zijn we gauw
klaar.”
“Als jij dat druppeltjes verkiest te noemen,” zei Nel, “‘t is
gewoonlijk een volslagen fontein. Stil, Leni beweegt zich weer,sta nu toch doodstil.”
Wel drie minuten stonden beide meisjes onbeweeglijk, angstig kijkend
naar de kleine jarige.
“Voor standbeeld ben ik niet in de wieg gelegd,” zei Door, toen zij
zich weer durfde bewegen, “dat merk ik wel.”
“En ik niet,” zei Nel.
Plof! Wat was dat? Doors kam gleed uit haar handen. Beide meisjes
stonden als palen; want nu volgde een onrustbarend geschuifel in
het ledikant.
“Ga op den grond liggen,” commandeerde Nel en zeeg zelf ook behoedzaam
neer. Het geschuifel hield aan. Door en Nel stikten bijna van ‘t
lachen. Door lag voorover met haar hoofd onder de tafel, de noodlottige
kam recht voor zich uit houdende. Nel in haar onderlijfje met de beenen
onder haar eigen ledikant. Toen werd de deur zacht opengeduwd en Hans
stond met verbaasde oogen naar het eigenaardige tooneeltje te kijken.
Door wist geen raad van het lachen bij het zien van Hansjes
verwondering. Hij dacht zeker niet anders, of de beide meisjes waren
door een aardschok neergesmeten. Door wenkte met de kam, dat hij weg
moest gaan. Hans scheen haar niet te begrijpen en bleef onbeweeglijk
staan.
“W-e-g,” spelde Door met de lippen en wees naar Leni’s ledikant.
“Het-ei-is,” fluisterde Hans en wilde blijkbaar nog meer zeggen,
maar Door zwaaide zoo wanhopig met de kam, dat Hans ten slotte
bedrukt wegging.
“Ik geloof, dat Leni weer in slaap gevallen is. Houd toch op met je
gelach, je zult alles nog bederven,” waarschuwde Nel boos.
“Zag je Hansjes gezicht?” fluisterde Door, zich nu ook oprichtend. Nel
knikte. Tot overmaat van ramp kwam Foxje ook nog in de kamer, maar
Door zette hem er voorzichtig uit en zoo kwamen de beide meisjes toch
eindelijk klaar. Moeder was al beneden en werd in het geheim genomen;
ze beloofde Leni, als ze beneden kwam, naar Kee te sturen, tot alles
voor de jarige klaar was.
“Kom nu maar gauw mee,” zei Nel tot Door; “want er zijn heel wat
vaasjes te vullen.”
“Gelukkig! Ons cadeau is bezorgd,” zei Door, op de nieuwe mand voor
Julia wijzend. “Stopt u die maar goed weg, moes, anders ziet Leni
die nog, voor we thuis zijn.”
“Daar zal ik wel voor zorgen, kind! Ja, meisjes, jullie moet
voortmaken. Een verjaardag zonder bloemen en dat nog wel in den zomer,
dat gaat toch niet. ‘t Is heerlijk, dat jullie een veldbouquet gaat
plukken; want het zou jammer zijn den tuin te plunderen, als het
niet noodig is; alles staat nu zoo mooi en we hebben er zoo lang
pleizier van.”
“Ja, moes, we komen gauw terug,” zei Door, die den botaniseertrommel
van Dolf nam. Na een half uur hadden de meisjes een prachtigen
ruiker geplukt.
“Ik pluk ook nog wat papavers,” zei Nel, “die staan zoo beeldig.”
“Ja, dat doen ze, maar ze zijn zoo gauw verlept,” vond Door.”Ziezoo, we hebben genoeg, laten we maar vlug opstappen, want het
valt niet mee, alles te moeten rangschikken.”
“Is Leni al beneden?” was ‘t eerste wat Nel vroeg, toen ze thuis
kwamen.
“Neen, ze schijnt nogal te kunnen slapen, niettegenstaande ze gisteren
het tegendeel beweerde,” zei mevrouw Van Brakel. “He, kinderen,
kinderen, wat een schat van bloemen brengen jullie mee.”
Alle vaasjes en glazen werden voor den dag gehaald en met bloemen
gevuld, wat aan de kamer een echt feestelijk aanzien gaf.
“Foxje, kom eens hier, oude jonge, je vrouw jarig en jij geen strik
om? Dat is ongehoord.” En Nel bond Fox een blauw lint om den hals
en maakte aan een kant een flinken strik. Zoo heel pleizierig vond
Foxje dit nu niet, maar voor een jarige moet je wat over hebben,
had hij dikwijls gehoord en dus droeg hij zijn lot gelaten, zooals
een gehoorzaam en liefhebbend hondje past. En terwijl Nel bezig was
met Fox, bond Door Julia een rood lint om. Blauw was meer haar kleur,
vond Door, maar met het oog op de rood gevoerde mand was het beter
de halsversiering ook in die kleur te nemen.
“Daar komt Leni aan!” riep Nel. “Waar is Dolf en waar zijn de
tweelingen en vader? We moeten toch allen in de kamer zijn, voor
Leni binnenkomt.”
“Dolf is achter in den tuin, met Bob, Hans en Fritsje.”
“Jongens, op ‘t appel!” riep Door.
“‘t Is vandaag feest, zooals ‘t nooit is geweest,” zong vader en kwam
met Leni binnen. Leni wist van verlegenheid niet, hoe ze kijken zou,
toen allen haar in de kamer opwachtten.
Verrukt keek ze naar de bloemen.
“Ja, ja, daarvoor hebben Nel en Door gezorgd. Wat zeg je daar wel
van?” zei moeder.
“Beeldig,” vond Leni.
“Een spel voor den tuin,” zei moeder en zette een groote kist op
de tafel.
“Een croquetspel,” juichte Leni, “heerlijk!” En ze vloog op moeder
en vader toe om beiden te bedanken.
“Wat je Julia geeft, geef je Leni, hebben wij gedacht,” zei Door.
“Een ledikant voor je Snoes,” voegde Nel er bij en zette ter
verduidelijking de poes in de nieuwe mand.
“Hoe leuk!” riep Leni. “Och, zie haar eigenwijs gezicht eens.”
“Julia onderzoekt, of ze een springveeren of een paardeharen matrasje
heeft,” zei Dolf, toen de poes de mand van alle kanten besnuffelde.
“Maar hoe staan onze loge’s zoo stil te kijken?” vroeg mijnheer
Van Brakel.
“Er is geen kuikentje uitgekomen,” zei Bob.
“Geen kuikentje uitgekomen, ventje?” vroeg moeder verwonderd.Door proestte het uit.
“Neen,” zei Hansje, die dit gelukkig niet zag. “Het heeft al dien
tijd in den koffer gelegen onder onze blousjes. En Fritsje durfden
wij er niet opzetten, omdat we bang waren, dat het kuikentje dan dood
zou gaan.”
“Ik begrijp toch niet recht, wat je bedoelt,” zei vader, die moeite
deed ernstig te kijken; “vertel mij eens, wat lag in den koffer,
kereltje?”
“Dit ei,” zei Hans. Maar nu kon mijnheer Van Brakel zich niet langer
bedwingen. Hij schaterde het uit en allen in de kamer schoten in een
hartelijk gelach.
“‘t Is een kalkei; o jongens, jongens, jullie bent eenig, eenig!”
Toen allen zoo vroolijk waren en het zich zoo in ‘t geheel niet
aantrokken, dat er geen kuiken uit het ei gekomen was, zelfs Leni niet,
toen moesten Hans en Bob toch wel meelachen.
“Kijk eens, dit mag jullie Leni geven,” zei moeder en gaf Bob een
doos met flikjes. “Daar kan ze dan eens uit presenteeren vanmiddag,
als paatje er is.”
Dat was goed.
“Fisjeleer,” zei Fritsje, terwijl hij Leni een fleschje met eau de
cologne vereerde. Natuurlijk moest ieder even van de eau de cologne
ruiken en daar Fritsjes zakdoek nergens te vinden was, kreeg hij een
beetje op de punt van zijn schort.
“Nu heb ik hier ook nog een paar oude kennisjes,” zei vader, de
portretten van de tweelingen en Julia gevende.
“Och, paatje, hoe aardig,” zei Leni verrukt. “Wanneer hebt u dat
gedaan? Bob en Hans hebben me er niets van verteld.”
“Ja, dat _die_ geheimen kunnen bewaren, hebben we gemerkt,” zei vader,
“maar Julia doet voor hen niet onder.”
“Mag ik nu de jarige in den tuin verzoeken?” zei Dolf.
“In den tuin?” vroeg Nel.
“Ja, komt allen maar mee, achter in den tuin.”
“Kijk toch eens, Dolf heeft warempel het kippenhok geverfd,” riep
Leni opgetogen.
“Hoe leuk!”
“Dat noem ik nog eens een verrassing,” zei vader. “Ik wist werkelijk
niet, dat ik zoo’n knappen zoon had.”
“Wanneer heb je dat gedaan?” vroeg Door.
“Gisterenavond en vanmorgen. Ik was om zes uur al in den tuin,” zei
Dolf, blij, dat allen het zoo aardig vonden. “Maar nu moet je er ook
eens even in gaan,” zei hij tot Leni; “ik heb de kippenfamilie zoo
met elkaar zien fluisteren, het zou mij niet verwonderen, als zij
ook een verrassing voor je hadden.”
Lachend ging Leni in het hok. “Kom eens hier,” riep ze en stond te
dansen voor de nesten van Toetie en Snoetie. “Komt toch eens allenhier!”
“Maar kindje, dat is toch wel wat veel gevergd,” zei vader; “het
heele gezelschap in het kippenhok! Laat ons liever eens zien,
welke verrassing je kippenfamilie jou bereid heeft: wij branden
van verlangen.”
“Toe, Leen, kom er uit,” zei Door, “je maakt ons zoo “onmogelijk”
nieuwsgierig.”
“Kijk eens,” zei Leni, “dit rose suiker ei heeft Toet gelegd. Het
staat er op, leest u maar.”
“Van Toetie op uw verjaardag.”
“Wel verbazend, dat is kranig,” zei vader.
“En dit witte van Snoetie.”
“Zulke kippen moesten we meer hebben.”
“En dit,” zei Leni, en liet een chocolade-ei zien, “van…?”
“Asschepoes,” raadde Nel gierend.
“Van den haan. Zijn visitekaartje heeft hij er bij gelegd. Kijk,
Haantje-Kukelekaantje staat er op en aan den anderen kant:
“Lief jarig pleegmoedertje,
In ‘t kraaien ben ik wel een baas,
In ‘t eier leggen niet, helaas!
Maar op het feest van pleegmama
Legde ik toch een ei van chocola
Uit dankbaarheid, omdat zij elken morgen
Zoo trouw voor mij en mijn kippen komt zorgen.”
“Dolf, Dolf, hoe onmogelijk leuk.”
Ieder moest het hanenei natuurlijk bekijken, ‘t Was dan ook wel een
groote bijzonderheid; zelfs vader, die al zoo oud was, beweerde,
er nog nooit een gezien te hebben.
“Jij krijgt straks het kapje, hoor Snoet,” zei Leni tegen Fritsje. Dat
leek Frits wel goed toe en Hans en Bob werd het kapje van de
suikereieren beloofd.
“Waar is Kee? Die moet ze ook zien,” riep Leni.
“Daar komt ze juist aan.”
“Asjeblieft,” zei Kee, nog voor Leni iets kon zeggen, “omdat jij
mij gisteren zoo geholpen hebt,” en meteen duwde ze Leni een klein,
beeldig poppenkoffiemolentje in de hand.
“Och moes, maatje, zie eens, van Kee!”
“Kindje! Maar ‘t is al te erg vandaag, je wordt veel te veel verwend.”
Toen Leni de eieren aan Kee liet zien van Snoet, Toet en
Haantje-Kukelekaantje, sloeg Kee de armen van verbazing in de
hoogte. “Heb ik van mijn leven, heb ik van mijn leven! Nu begrijp
ik, waarom hij vanmorgen zoo aanhoudend kraaide, ‘t Is dan ook
geen kleinigheid, een chocolade-ei. Dat doen de kippen hem niet na,ofschoon Snoet en Toet ook bijzonder knap zijn. Maar, liefje, ik moet
nu weer naar mijn boontjes,” zei Kee en holde weg.
“Hoor Fox eens, met wien heeft die het toch zoo aan den stok?” zei
mijnheer Van Brakel. “Hij keft ons de ooren doof. Daar zit toch soms
geen vreemde poes onder die struik?”
“O wee!” riep Door, “ik begrijp het al. Als Fox hem maar geen kwaad
doet. Leni, kom eens gauw hier. Kijk eens onder die struik.”
Leni bukte zich. “Een egel?” vroeg ze verwonderd, “voor mij?”
“Een extraatje van Door en mij,” zei Nel lachend.
“Ik had het diertje maar stil willen laten liggen, maar Door dacht,
dat jij hem wel “snoezig” zou vinden, omdat je nu eenmaal alles
snoezig vindt, wat dier is. We hebben hem aan den weg gevonden.”
“Laat eens kijken,” zei Dolf, “hoe grappig, ik heb nog nooit een egel
zoo dichtbij gezien.”
Hans en Bob vonden het in ‘t geheel geen aardig beestje, beweerden ze,
en Frits bleef op een eerbiedigen afstand.
“Als Fox hem maar geen kwaad doet,” zei Door.
“Wel neen, ‘t blijft bij blaffen,” zei vader, “daar behoef jullie
niet bang voor te zijn. We zullen hem wat melk brengen, daar houden
ze in den regel van.”
Leni liep naar huis en kwam na een oogenblikje met een schoteltje
met melk terug. ‘t Was eerst, of de egel ‘t niet zag, maar al gauw
begon hij te drinken tot groote vreugde van allen.
“Je zult eens zien, hoe gauw hij tam is,” zei moeder.
“Maar nu gaan we eerst ontbijten, anders zijn we niet klaar, als oom
Karel komt,” zei moeder.
“Ik verlang ook naar paatje,” zei Bob.
“Ja, en wat zou paatje wel te vertellen hebben?” vroeg Hans.
“Nog maar een beetje geduld,” lachte moeder.
“Morgen gaan we naar huis, he tante?”
“Goeden dag, goeden dag, feestvierende menschen!” hoorde men oom
Karel dien middag plotseling zeggen. “Daar ben ik al. Waar zijn mijn
kaboutertjes en waar is de jarige dame?”
“Hier paatje,” en Bob en Hans vlogen hun vader om den hals.
“Ja, ja, kereltjes, hoe is ‘t met jullie? Druk aan ‘t feestvieren zie
ik. Wel, wel Leni, is dat croquetspel een cadeau? En Fox en Julia in
feestgewaad! ‘t Is geen kleinigheid, ‘k Ben wat blij, dat ik gekomen
ben. Kijk eens, dat is nu _mijn_ cadeautje. Ik hoop, dat je ‘t mooi
vindt, meisje. Ik kan maar niet vergeten, hoe bedroefd je was over ‘t
verlies van sneeuwwitje en daarom heb ik je nu een ander sneeuwwitje
meegebracht.”
“Een pop!” riep Lena opgetogen. “Oompje, hoe heerlijk!”
“En als sneeuwwitje gekleed,” zei Door, “hoe beeldig! Kijk toch eens,
moeder!””Prachtig, prachtig! Die oom Karel verwent je maar,” zei moeder
lachend.
“Dat heb ik wel begrepen,” zei Nel, “dat jarig zijn in de vacantie
lang niet voor de poes is.”
“En nu ‘t geheimpje, oom,” zei Dolf. “Wij branden allen van verlangen.”
“Dat is goed, kinderen. Bob en Hans, komen jullie eens bij mij zitten,
ieder op een knie. Het is iets heel moois en prettigs, dat ik te
vertellen heb.”
Allen keken oom vol verwachting aan.
“Zoo’n aardig popje, als Leni gekregen heeft om mee te spelen,”
begon oom, “is er bij ons in huis gekomen.”
“Ook een sneeuwwitje?” vroeg Bob verbaasd.
“Maar, paatje, jongens spelen toch niet met poppen,” zei Hans
teleurgesteld.
Oom Karel glimlachte. “Er is bij ons in huis een levend popje–een
kindje gekomen.”
“Een echt?” Hans schoot van de knie af.
“Ja, een echt.”
“O, oom, hoe leuk, hoe aardig!”
Even was er doodsche stilte.
“Maar, maar,–wat doet ze, kan ze al praten?” zei Bob, die ‘t eerst
van zijn verbazing bekomen was.
“Eet ze al?” vroeg Hans.
“Hoe groot is ze?–Heeft ze al haar? Slaapt ze?–Kan ze al lachen? Toe,
paatje, toe vertel eens alles.”
“Kleine, lieve kaboutertjes, hoe kan ik zoo gauw op alle vragen
antwoorden? Neen, praten kan ze nog niet, dat moeten wij haar nog
leeren. Ze kan nu eigenlijk nog maar alleen slapen, drinken en
schreien.”
“Schreien is praten, he paatje?”
“Vindt moesje ‘t prettig, dat het zusje er is?”
“En Jaap?”
“Jaap ook. En Griet, die anders zoo’n leven kan maken in de keuken,
doet nu alles even zacht.”
“En-enne-paatje, luister eens. Hoe groot is zus?” vroeg Bob opgewonden.
“Niet grooter dan Leni’s pop.”
“Wijs eens, hoe groot haar handjes zijn.”
“Zoowat zoo groot als jou wijsvinger. Twee aardige, roode knuistjes
heeft ze.””Nu hebt u nog in ‘t geheel niet gezegd, hoe ze heet, oom,” zei Leni.
“Ze heet Else, ons kleine meisje.”
Allen vonden dit een prachtigen naam. “Zou ze ‘t prettig vinden,
dat we morgen terugkomen?”
“Welk zusje zou niet blij zijn met zulke lieve broertjes,” zei oom
Karel, Bob in de wang knijpende.
“O paatje, ik verlang zoo,” zei Hans met een diepen zucht.
“Wat kunnen we later heerlijk paardje spelen, Bobbie. Zus komt dan
in de sportkar te zitten, jij wordt paard en ik koetsier.”
“Neen, dan wil ik koetsier zijn,” zei Bob.
“Neen,” pruilde Hans, “ik heb het ‘t eerst gezegd.”
“Weet jullie wat,” zei mevrouw Van Brakel, die bang was, dat er
gekibbel kwam. “Zusje mag dan kiezen, die is de dame, die gereden
wordt.”
“Ja, dat vind ik best,” zei oom. “En zal ik jullie nu eens vertellen,
waarom zusje _nu_ gekomen is?”
Ja, dat wist niemand.
“Omdat ze het later zoo prettig zou vinden in de vacantie jarig
te zijn.”
“Of ze gelijk heeft,” riepen Nel en Door tegelijk.
“Maar nu moet ik toch werkelijk eens kijken, wat Leni gekregen
heeft. Morgen in den trein kunnen we den geheelen tijd over zusje
praten. Mij dunkt, Door en Nel zijn hier aan ‘t versieren geweest. Wat
een heerlijke massa bloemen! Met je nieuw croquetspel wil ik vandaag
vast een spelletje doen.’
“Ja, ja, dat moet ingewijd worden,” zei Dolf.
“En nu moet u nog eens iets zien,” zei Nel.
“Extraatje van Door en mij,” stelde ze voor, op den egel wijzend.
“Neen, oompje, alleen van mij, Nel durfde hem niet opnemen.”
“Een egel? Daar moet je nu Door voor wezen om zoo’n aantrekkelijk
diertje mee te nemen,” lachte oom. “Wat zei zusje wel van zoo’n
cadeau? Maar dat behoef ik eigenlijk niet te vragen. Bij Leni is
immers elk dier welkom.”
“Dat zei ik ook, oompje.”
“Hoe jammer,” zei Leni, “dat de egel zich nu heelemaal ingerold heeft.”
“Dat is niets, die onbeleefdheid en dat nog wel op jouw verjaardag,
zal ik hem wel gauw afleeren,” zei oom. “Dolf, haal mij eens een
kopje water, dan zullen we “extraatje,” eens een bad geven.”
Nauwelijks had de egel het water gevoeld, of hij begon zich te
ontrollen.
“O, kijk hem eens, kijk hem eens,” riepen Dolf en Nel.”Zie hem eens boos kijken,” lachte Door. “Foei, oude jongen, niet zoo
ernstig en dat nog wel op zoo’n grooten feestdag als vandaag. Ziezoo,
zoo mag ik je liever, nu ben je ons tevreden “extraatje” weer.”
“Stil, wij worden geroepen! Wie het eerst thuis is,” zei oom en nam
Fritsje op zijn schouder en ‘t heele jolige troepje holde achter
hem aan.
“Fritsje gewonnen! Moesje! Fritsje gewonnen!”
“Ja, ja,” lachte moeder, “jij lijkt het winterkoninkje wel, die bij
een wedstrijd onder de vogels, wie ‘t hoogste vliegen kon, onder de
vleugels van den adelaar kroop en zoo den strijd won, maar de andere
vogels leelijk fopte.”
Daar begreep Fritsje niets van, maar wel, dat, wat op tafel stond,
heerlijk was.
“Bob en Hans, kom gauw. Hier staan beschuiten met muisjes op tafel,”
riep Dolf, die de tweede overwinnaar was. “Ter eere van ‘t zusje,”
zei mevrouw Van Brakel.
‘s Middags werd er croquet gespeeld, tot groot pleizier van de groote
en kleine menschen, maar niet het minst van Fox en Julia, die elken
bal naholden. Tot slot van het feest onthaalde moeder nog op een
heerlijke roomtaart, waarop ze voor de grap een vlaggetje gestoken
had en waarop stond: “Wie in Augustus geboren is, hoezee!”
Allen begonnen dadelijk te zingen, zoodat het een oorverdoovend leven
was. Toen werden er nog allerlei spelletjes verzonnen en moest Leni
“Toetie” raden uit: begraven steden en Door “vacantie.”
Eindelijk werd het tijd voor de kleintjes om naar bed te gaan. Leni
mocht een uurtje langer opblijven. Toen eindelijk ook Door, Nel en
Dolf goeden nacht hadden gezegd, zongen ze nog als op den eersten dag
van de vacantie met een kleine verandering, door Door in het schoone
lied gebracht:
“‘t Is vacantie, nog vacantie,
Hoera vacantie boven!
En ieder, die ‘t niet zingen wil,
Die moet er aan gelooven.”
Den volgenden morgen voor schooltijd zag men weer, als op den eersten
dag van de vacantie, twee vlaggetjes uit een portier van den trein
wapperen. Maar nu wuifde oom Karel met zijn kaboutertjes den wachtenden
bij den trein met even vroolijke gezichten een afscheid toe.
“Toe, kinderen, voor ‘t laatst nog eens,” zei oom Karel plagend:
“‘t Is vacantie!”
“Neen, oompje,” zei Door, lachend op haar boeken wijzende, “dat zal
niet gaan!”
En de anderen gaven Door volkomen gelijk.
“Onmogelijk, meisje?”
“Onmogelijk, oompje,” bevestigde Door. “Maar met de Kerstvacantie is
‘t weer: “‘t Is vacantie,”–zou Door juist beginnen te zingen, toen de
trein zich in beweging zette. Nog een laatste wuiven van de vlaggetjes
en van oom Karels witten zakdoek en ‘t vroolijke troepje groette van
‘t perron terug.Om twaalf uur kwamen allen opgewekt uit school.
“‘t Was toch zoo leuk in de nieuwe klasse,” vonden Door en Nel. Dolf
en Leni hadden allerlei prettige verhalen.
“Dat mag ik zien,” zei moeder. “Vroolijk op school en vroolijk thuis.”
“Ja, ja, we zijn wat trotsch op ons jolig troepje,” zei vader lachend.
End of the Project Gutenberg EBook of Een Jolig Troepje, by Marie Leopold
*** END OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK EEN JOLIG TROEPJE ***
***** This file should be named 12070.txt or 12070.zip *****
This and all associated files of various formats will be found in:

http://www.gutenberg.net/1/2/0/7/12070/

Produced by Jeroen Hellingman en the Distributed Proofreaders Team
Updated editions will replace the previous one–the old editions
will be renamed.
Creating the works from public domain print editions means that no
one owns a United States copyright in these works, so the Foundation
(and you!) can copy and distribute it in the United States without
permission and without paying copyright royalties. Special rules,
set forth in the General Terms of Use part of this license, apply to
copying and distributing Project Gutenberg-tm electronic works to
protect the PROJECT GUTENBERG-tm concept and trademark. Project
Gutenberg is a registered trademark, and may not be used if you
charge for the eBooks, unless you receive specific permission. If you
do not charge anything for copies of this eBook, complying with the
rules is very easy. You may use this eBook for nearly any purpose
such as creation of derivative works, reports, performances and
research. They may be modified and printed and given away–you may do
practically ANYTHING with public domain eBooks. Redistribution is
subject to the trademark license, especially commercial
redistribution.
*** START: FULL LICENSE ***
THE FULL PROJECT GUTENBERG LICENSE
PLEASE READ THIS BEFORE YOU DISTRIBUTE OR USE THIS WORK
To protect the Project Gutenberg-tm mission of promoting the free
distribution of electronic works, by using or distributing this work
(or any other work associated in any way with the phrase “Project
Gutenberg”), you agree to comply with all the terms of the Full Project
Gutenberg-tm License (available with this file or online at

http://gutenberg.net/license).

Section 1. General Terms of Use and Redistributing Project Gutenberg-tm
electronic works
1.A. By reading or using any part of this Project Gutenberg-tm
electronic work, you indicate that you have read, understand, agree to
and accept all the terms of this license and intellectual property(trademark/copyright) agreement. If you do not agree to abide by all
the terms of this agreement, you must cease using and return or destroy
all copies of Project Gutenberg-tm electronic works in your possession.
If you paid a fee for obtaining a copy of or access to a Project
Gutenberg-tm electronic work and you do not agree to be bound by the
terms of this agreement, you may obtain a refund from the person or
entity to whom you paid the fee as set forth in paragraph 1.E.8.
1.B. “Project Gutenberg” is a registered trademark. It may only be
used on or associated in any way with an electronic work by people who
agree to be bound by the terms of this agreement. There are a few
things that you can do with most Project Gutenberg-tm electronic works
even without complying with the full terms of this agreement. See
paragraph 1.C below. There are a lot of things you can do with Project
Gutenberg-tm electronic works if you follow the terms of this agreement
and help preserve free future access to Project Gutenberg-tm electronic
works. See paragraph 1.E below.
1.C. The Project Gutenberg Literary Archive Foundation (“the Foundation”
or PGLAF), owns a compilation copyright in the collection of Project
Gutenberg-tm electronic works. Nearly all the individual works in the
collection are in the public domain in the United States. If an
individual work is in the public domain in the United States and you are
located in the United States, we do not claim a right to prevent you from
copying, distributing, performing, displaying or creating derivative
works based on the work as long as all references to Project Gutenberg
are removed. Of course, we hope that you will support the Project
Gutenberg-tm mission of promoting free access to electronic works by
freely sharing Project Gutenberg-tm works in compliance with the terms of
this agreement for keeping the Project Gutenberg-tm name associated with
the work. You can easily comply with the terms of this agreement by
keeping this work in the same format with its attached full Project
Gutenberg-tm License when you share it without charge with others.
1.D. The copyright laws of the place where you are located also govern
what you can do with this work. Copyright laws in most countries are in
a constant state of change. If you are outside the United States, check
the laws of your country in addition to the terms of this agreement
before downloading, copying, displaying, performing, distributing or
creating derivative works based on this work or any other Project
Gutenberg-tm work. The Foundation makes no representations concerning
the copyright status of any work in any country outside the United
States.
1.E. Unless you have removed all references to Project Gutenberg:
1.E.1. The following sentence, with active links to, or other immediate
access to, the full Project Gutenberg-tm License must appear prominently
whenever any copy of a Project Gutenberg-tm work (any work on which the
phrase “Project Gutenberg” appears, or with which the phrase “Project
Gutenberg” is associated) is accessed, displayed, performed, viewed,
copied or distributed:
This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
almost no restrictions whatsoever. You may copy it, give it away or
re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
with this eBook or online at www.gutenberg.net
1.E.2. If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is derived
from the public domain (does not contain a notice indicating that it is
posted with permission of the copyright holder), the work can be copied
and distributed to anyone in the United States without paying any fees
or charges. If you are redistributing or providing access to a work
with the phrase “Project Gutenberg” associated with or appearing on the
work, you must comply either with the requirements of paragraphs 1.E.1through 1.E.7 or obtain permission for the use of the work and the
Project Gutenberg-tm trademark as set forth in paragraphs 1.E.8 or
1.E.9.
1.E.3. If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is posted
with the permission of the copyright holder, your use and distribution
must comply with both paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 and any additional
terms imposed by the copyright holder. Additional terms will be linked
to the Project Gutenberg-tm License for all works posted with the
permission of the copyright holder found at the beginning of this work.
1.E.4. Do not unlink or detach or remove the full Project Gutenberg-tm
License terms from this work, or any files containing a part of this
work or any other work associated with Project Gutenberg-tm.
1.E.5. Do not copy, display, perform, distribute or redistribute this
electronic work, or any part of this electronic work, without
prominently displaying the sentence set forth in paragraph 1.E.1 with
active links or immediate access to the full terms of the Project
Gutenberg-tm License.
1.E.6. You may convert to and distribute this work in any binary,
compressed, marked up, nonproprietary or proprietary form, including any
word processing or hypertext form. However, if you provide access to or
distribute copies of a Project Gutenberg-tm work in a format other than
“Plain Vanilla ASCII” or other format used in the official version
posted on the official Project Gutenberg-tm web site (www.gutenberg.net),
you must, at no additional cost, fee or expense to the user, provide a
copy, a means of exporting a copy, or a means of obtaining a copy upon
request, of the work in its original “Plain Vanilla ASCII” or other
form. Any alternate format must include the full Project Gutenberg-tm
License as specified in paragraph 1.E.1.
1.E.7. Do not charge a fee for access to, viewing, displaying,
performing, copying or distributing any Project Gutenberg-tm works
unless you comply with paragraph 1.E.8 or 1.E.9.
1.E.8. You may charge a reasonable fee for copies of or providing
access to or distributing Project Gutenberg-tm electronic works provided
that
– You pay a royalty fee of 20% of the gross profits you derive from
the use of Project Gutenberg-tm works calculated using the method
you already use to calculate your applicable taxes. The fee is
owed to the owner of the Project Gutenberg-tm trademark, but he
has agreed to donate royalties under this paragraph to the
Project Gutenberg Literary Archive Foundation. Royalty payments
must be paid within 60 days following each date on which you
prepare (or are legally required to prepare) your periodic tax
returns. Royalty payments should be clearly marked as such and
sent to the Project Gutenberg Literary Archive Foundation at the
address specified in Section 4, “Information about donations to
the Project Gutenberg Literary Archive Foundation.”
– You provide a full refund of any money paid by a user who notifies
you in writing (or by e-mail) within 30 days of receipt that s/he
does not agree to the terms of the full Project Gutenberg-tm
License. You must require such a user to return or
destroy all copies of the works possessed in a physical medium
and discontinue all use of and all access to other copies of
Project Gutenberg-tm works.
– You provide, in accordance with paragraph 1.F.3, a full refund of any
money paid for a work or a replacement copy, if a defect in the
electronic work is discovered and reported to you within 90 daysof receipt of the work.
– You comply with all other terms of this agreement for free
distribution of Project Gutenberg-tm works.
1.E.9. If you wish to charge a fee or distribute a Project Gutenberg-tm
electronic work or group of works on different terms than are set
forth in this agreement, you must obtain permission in writing from
both the Project Gutenberg Literary Archive Foundation and Michael
Hart, the owner of the Project Gutenberg-tm trademark. Contact the
Foundation as set forth in Section 3 below.
1.F.
1.F.1. Project Gutenberg volunteers and employees expend considerable
effort to identify, do copyright research on, transcribe and proofread
public domain works in creating the Project Gutenberg-tm
collection. Despite these efforts, Project Gutenberg-tm electronic
works, and the medium on which they may be stored, may contain
“Defects,” such as, but not limited to, incomplete, inaccurate or
corrupt data, transcription errors, a copyright or other intellectual
property infringement, a defective or damaged disk or other medium, a
computer virus, or computer codes that damage or cannot be read by
your equipment.
1.F.2. LIMITED WARRANTY, DISCLAIMER OF DAMAGES – Except for the “Right
of Replacement or Refund” described in paragraph 1.F.3, the Project
Gutenberg Literary Archive Foundation, the owner of the Project
Gutenberg-tm trademark, and any other party distributing a Project
Gutenberg-tm electronic work under this agreement, disclaim all
liability to you for damages, costs and expenses, including legal
fees. YOU AGREE THAT YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE, STRICT
LIABILITY, BREACH OF WARRANTY OR BREACH OF CONTRACT EXCEPT THOSE
PROVIDED IN PARAGRAPH F3. YOU AGREE THAT THE FOUNDATION, THE
TRADEMARK OWNER, AND ANY DISTRIBUTOR UNDER THIS AGREEMENT WILL NOT BE
LIABLE TO YOU FOR ACTUAL, DIRECT, INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR
INCIDENTAL DAMAGES EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE POSSIBILITY OF SUCH
DAMAGE.
1.F.3. LIMITED RIGHT OF REPLACEMENT OR REFUND – If you discover a
defect in this electronic work within 90 days of receiving it, you can
receive a refund of the money (if any) you paid for it by sending a
written explanation to the person you received the work from. If you
received the work on a physical medium, you must return the medium with
your written explanation. The person or entity that provided you with
the defective work may elect to provide a replacement copy in lieu of a
refund. If you received the work electronically, the person or entity
providing it to you may choose to give you a second opportunity to
receive the work electronically in lieu of a refund. If the second copy
is also defective, you may demand a refund in writing without further
opportunities to fix the problem.
1.F.4. Except for the limited right of replacement or refund set forth
in paragraph 1.F.3, this work is provided to you ‘AS-IS’ WITH NO OTHER
WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT LIMITED TO
WARRANTIES OF MERCHANTIBILITY OR FITNESS FOR ANY PURPOSE.
1.F.5. Some states do not allow disclaimers of certain implied
warranties or the exclusion or limitation of certain types of damages.
If any disclaimer or limitation set forth in this agreement violates the
law of the state applicable to this agreement, the agreement shall be
interpreted to make the maximum disclaimer or limitation permitted by
the applicable state law. The invalidity or unenforceability of any
provision of this agreement shall not void the remaining provisions.1.F.6. INDEMNITY – You agree to indemnify and hold the Foundation, the
trademark owner, any agent or employee of the Foundation, anyone
providing copies of Project Gutenberg-tm electronic works in accordance
with this agreement, and any volunteers associated with the production,
promotion and distribution of Project Gutenberg-tm electronic works,
harmless from all liability, costs and expenses, including legal fees,
that arise directly or indirectly from any of the following which you do
or cause to occur: (a) distribution of this or any Project Gutenberg-tm
work, (b) alteration, modification, or additions or deletions to any
Project Gutenberg-tm work, and (c) any Defect you cause.
Section 2. Information about the Mission of Project Gutenberg-tm
Project Gutenberg-tm is synonymous with the free distribution of
electronic works in formats readable by the widest variety of computers
including obsolete, old, middle-aged and new computers. It exists
because of the efforts of hundreds of volunteers and donations from
people in all walks of life.
Volunteers and financial support to provide volunteers with the
assistance they need, is critical to reaching Project Gutenberg-tm’s
goals and ensuring that the Project Gutenberg-tm collection will
remain freely available for generations to come. In 2001, the Project
Gutenberg Literary Archive Foundation was created to provide a secure
and permanent future for Project Gutenberg-tm and future generations.
To learn more about the Project Gutenberg Literary Archive Foundation
and how your efforts and donations can help, see Sections 3 and 4
and the Foundation web page at http://www.pglaf.org.
Section 3. Information about the Project Gutenberg Literary Archive
Foundation
The Project Gutenberg Literary Archive Foundation is a non profit
501(c)(3) educational corporation organized under the laws of the
state of Mississippi and granted tax exempt status by the Internal
Revenue Service. The Foundation’s EIN or federal tax identification
number is 64-6221541. Its 501(c)(3) letter is posted at
http://pglaf.org/fundraising. Contributions to the Project Gutenberg
Literary Archive Foundation are tax deductible to the full extent
permitted by U.S. federal laws and your state’s laws.
The Foundation’s principal office is located at 4557 Melan Dr. S.
Fairbanks, AK, 99712., but its volunteers and employees are scattered
throughout numerous locations. Its business office is located at
809 North 1500 West, Salt Lake City, UT 84116, (801) 596-1887, email
business@pglaf.org. Email contact links and up to date contact
information can be found at the Foundation’s web site and official
page at http://pglaf.org
For additional contact information:
Dr. Gregory B. Newby
Chief Executive and Director
gbnewby@pglaf.org
Section 4. Information about Donations to the Project Gutenberg
Literary Archive Foundation
Project Gutenberg-tm depends upon and cannot survive without wide
spread public support and donations to carry out its mission of
increasing the number of public domain and licensed works that can be
freely distributed in machine readable form accessible by the widest
array of equipment including outdated equipment. Many small donations
($1 to $5,000) are particularly important to maintaining tax exemptstatus with the IRS.
The Foundation is committed to complying with the laws regulating
charities and charitable donations in all 50 states of the United
States. Compliance requirements are not uniform and it takes a
considerable effort, much paperwork and many fees to meet and keep up
with these requirements. We do not solicit donations in locations
where we have not received written confirmation of compliance. To
SEND DONATIONS or determine the status of compliance for any
particular state visit http://pglaf.org
While we cannot and do not solicit contributions from states where we
have not met the solicitation requirements, we know of no prohibition
against accepting unsolicited donations from donors in such states who
approach us with offers to donate.
International donations are gratefully accepted, but we cannot make
any statements concerning tax treatment of donations received from
outside the United States. U.S. laws alone swamp our small staff.
Please check the Project Gutenberg Web pages for current donation
methods and addresses. Donations are accepted in a number of other
ways including including checks, online payments and credit card
donations. To donate, please visit: http://pglaf.org/donate
Section 5. General Information About Project Gutenberg-tm electronic
works.
Professor Michael S. Hart is the originator of the Project Gutenberg-tm
concept of a library of electronic works that could be freely shared
with anyone. For thirty years, he produced and distributed Project
Gutenberg-tm eBooks with only a loose network of volunteer support.
Project Gutenberg-tm eBooks are often created from several printed
editions, all of which are confirmed as Public Domain in the U.S.
unless a copyright notice is included. Thus, we do not necessarily
keep eBooks in compliance with any particular paper edition.
Each eBook is in a subdirectory of the same number as the eBook’s
eBook number, often in several formats including plain vanilla ASCII,
compressed (zipped), HTML and others.
Corrected EDITIONS of our eBooks replace the old file and take over
the old filename and etext number. The replaced older file is renamed.
VERSIONS based on separate sources are treated as new eBooks receiving
new filenames and etext numbers.
Most people start at our Web site which has the main PG search facility:

http://www.gutenberg.net

This Web site includes information about Project Gutenberg-tm,
including how to make donations to the Project Gutenberg Literary
Archive Foundation, how to help produce our new eBooks, and how to
subscribe to our email newsletter to hear about new eBooks.
EBooks posted prior to November 2003, with eBook numbers BELOW #10000,
are filed in directories based on their release date. If you want to
download any of these eBooks directly, rather than using the regular
search system you may utilize the following addresses and just
download by the etext year.
http://www.gutenberg.net/etext06(Or /etext 05, 04, 03, 02, 01, 00, 99,
98, 97, 96, 95, 94, 93, 92, 92, 91 or 90)
EBooks posted since November 2003, with etext numbers OVER #10000, are
filed in a different way. The year of a release date is no longer part
of the directory path. The path is based on the etext number (which is
identical to the filename). The path to the file is made up of single
digits corresponding to all but the last digit in the filename. For
example an eBook of filename 10234 would be found at:

http://www.gutenberg.net/1/0/2/3/10234

or filename 24689 would be found at:

http://www.gutenberg.net/2/4/6/8/24689

An alternative method of locating eBooks:

http://www.gutenberg.net/GUTINDEX.ALL